Nowy uszytek - ręcznik dla lali

Nie wiem, czy wiecie, ale obie lalki-bobasy mają u nas status członka rodziny. Mogę z dumą pochwalić się, że jestem babcią :) Lale mają swoje gadżety: wózki, smoczki, butelki.

Ponieważ Mania ma końcówkę rotawirusa, a na dworze upał, musi niestety siedzieć w domu. A jak wiadomo w domu zawsze jest troszkę nudniej niż na dworze. Stąd konieczność przeszycia prującego się szwu piżamy stała się pretekstem do odgrzebania starego projektu. Gdy jakiś czas temu jechaliśmy z mężnym odebrać używany ręcznik Skip Hop z Olx za 5 zł, usłyszałam, że jestem trochę nie ten tego ;) Pewnie to prawda, ale w mojej głowie był już plan.

W jego rezultacie wczorajszy późny wieczór minął mi na oglądaniu z mężnym nowo odkrytego świetnego serialu "Designated Survivor" i wielkim pruciu. Samego szycia, a raczej przeszywania, nie było dużo: musiałam zmniejszyć ręcznikowy kaptur (mocno się nie dało z racji naszytych kaczych oczu i dzioba) oraz sam ręcznik, a potem wszystko od nowa obszyć lamówką. Niby nie dużo, ale skończyłam o 3 rano, niby prosto, ale pierwszy raz robiłam skośne połączenie lamówki.

Gdy Mania rano się obudziła i zobaczyła lalkę, wróć! swoją dzidzię, w nowym ręczniku, aż zaświeciły się jej oczy i wyjątkowo szybko otwarły. "Dobrze czy źle?", zapytałam. "Dobrze!", odpowiedziała z przekonaniem. Raczej nie muszę się zastanawiać, co będzie dzisiaj robić cały dzień :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Czy plastik jest zdrowy?

 

Czy wiesz, że nieodpowiedni dobór naczyń może wpływać na zdrowie i wagę Twojego dziecka?

Kiedyś w Polsce królowały surowce naturalne. Dzieci ubierało się w bawełnę, wełnę (nikt wtedy nie płakał, że nie wolno, bo może się pojawić alergia, dopiero jak się okazjonalnie pojawiła, to się wełnę wykluczało), w domu były metalowe garnki, szklane butelki i słoiki. I smoczki kauczukowe. Co ciekawe, nie było też praktycznie śmieci, bo zniszczone ubrania szły na szmaty, a te potem były wrzucane do ognia, garnki zostały zeżarte na dworze przez rdzę w jeden-dwa sezony (nie było jeszcze stali nierdzewnej), szkło służyło długo, a jak się już potłukło, to uzupełniało betonowe fundamenty. żyliśmy dużo bardziej ekologicznie. Ale to już historia na inny wpis.

Potem zaczęły pojawiać się tworzywa sztuczne (zwane potocznie plastikiem) - były świetne, lekkie, kolorowe, a czasem nawet przeźroczyste. Najpierw w zabawkach, potem w przyborach kuchennych, potem we wszystkich dziecięcych akcesoriach. Ale czy cały ten plastik jest bezpieczny? Szczególnie, że obecnie posiadamy go dużo i najczęściej już nie wyobrażamy sobie, że butelka może nie być plastikowa, a miseczka melaminowa. Wydaje nam się, że skoro go sprzedają, to nie może szkodzić... Ale chociażby mój wczesniejszy wpis o wycofanych ze sprzedaży akcesoriach dziecięcych potwierdza, że tak nie jest. Zresztą ciężko uwierzyć, ale kiedyś za bezpieczny uważany był eternit, a za zdrowe papierosy ;) Za 100% bezpieczne możemy uznać substancje, które używamy setki lat, np. szkło, glinę, ceramikę.

Zróbmy zatem przegląd winnych, niewinnych i podejrzanych. I od razu zaznaczę: ja absolutnie nie namawiam do całkowitego wykluczenia tworzyw sztucznych ze swojego życia, bo jest to pierońsko trudne, a osoby, które się tego podjęły, zostałyby najprawdopodobniej uznane przez większość polskiego społeczeństwa za jakiś szalonych eko-terrorystów (nawet szczoteczki do zębów są plastikowe). Ale namawiam do poszerzenia swojej wiedzy w tym zakresie i podjęcia świadomej decyzji oraz pozbycia się tych najgorszych plastików ze swojego domu lub chociaż używaniavich zgodnie z przeznaczeniem.

Skąd się wzięło popularne oznaczenie "BPA Free"

Jednym z bardziej szkodliwych tworzyw sztucznych jest Bisfenol A (BPA). Jego sukces wynikał z tego, że był sztywny, cienki (więc lekki), przezroczysty (więc ładny) i do tego tani. Idealny na butelki dla dzieci. Obecnie wiemy, że substancja ta zaburza gospodarkę hormonalną u człowieka, zachowuje się jak hormon żeński estrogen (taka substancja w medycynie nazywana jest modulatorem hormonalnym), czyli u mężczyzn obniża wydzielanie androgenów, a u kobiet m.in. zaburza miesiączkowanie i obniża płodność. Dodatkowo zwiększa wydzielanie insuliny, czyli przyczynia się do otyłości i potencjalnych problemów cukrzycowych, a także przyspiesza namnażanie się komórek nowotworowych. Dosyć podobnie działa ftanalyn (guma arabska). BPA podejrzewany jest też o wywoływanie wad urodzeniowych u noworodków i chorób krążeniowych (m.in. poprzez zwiększenie krzepliwości krwi). Okazuje się, że u dużej grupy osób (również dzieci) z nadwagą oraz u kobiet z policystycznymi jajnikami (zaburzenie hormonalne) znaleziono bardzo wysokie stężenia BPA w moczu.

Źródło: http://icoffee.com

W 2011 był to najczęściej używany w przemyśle plastik. To, że był on bardzo powszechny potwierdza fakt, że znaleziono go w moczu 93% Europejczyków powyżej szóstego roku życia. Komisja Europejska w 2011 zabroniła używania go w produkcji butelek dziecięcych. W Stanach Zjednoczonych długo utrzymywano, że BPA jest bezpieczny, ale w końcu organizacje rządowe przyjęły do wiadomości wyniki badań naukowców, a może raczej uległy presji społecznej, bo Food and Drug Administration nadal twierdzi, że Bisfenol A jest bezpieczny (w każdym razie nie dotarłam do żadnego ich dokumentu głoszącego inaczej), ale w 2013/2014 kolejne stany zabraniały produkcji butelek i kubeczków dziecięcych z tym składnikiem. Niestety, wszędzie indziej nadal możemy go znaleźć (w talerzach, zabawkach, soczewkach okularowych, paragonach, amalgamatach dentystycznych, farbach do ścian, jako wyściółka metalowych puszek na żywność). Oczywiście najbardziej szkodliwy jest w produktach, które mają styczność z żywnością oraz w zabawkach niemowlęcych, które są często brane do buzi. Dobrze też zwrócić uwagę, żeby niemowlę nie bawiło się wyciągniętymi z zakupów paragonami. Negatywne działanie BPA nasila wysoka temperatura, czyli wkładanie talerzy i pojemników do kuchenek mikrofalowych i zmywarek, a także używanie ich do ciepłych potraw.

Kolorowa melamina - popularna ale czy bezpieczna?

Kolejnym WINNYM jest melamina. Tak, ta cudowna melamina, z której produkuje się piękne kolorowe dziecięce talerzyki, miseczki i kubeczki. Pierwszy raz zrobiło się o niej głośno, gdy w 2008 roku chińskie dzieci zatruły się mlekiem w proszku z dodatkiem melaminy, a sześcioro z nich zmarło (mimo że była ona w bardzo małym stężeniu). Potem utrzymywano, że melamina w naczyniach nie szkodzi, bo jest w innej postaci, ale badania przeprowadzone przez dwa niezależne zespoły z Uniwersytetu Medycznego w Kaohsiung i Szpitala Miejskiego Hsiao-Kang w Kaohsiung na Tajwanie pokazały, że grupa jedząca gorącą zupę z misek melaminowych miała ponad sześciokrotnie większe stężenie tej substancji w moczu niż ta jedząca z misek ceramicznych. Badanie to potwierdziło, że w trakcie ogrzewania melamina przenika do zawartej w niej żywności. Regularne używanie naczyń i sztućców z melaminy może skutkować jej przedawkowaniem, a to m.in. uszkodzeniem nerek, dusznościami, reakcjami alergicznymi, a badania przeprowadzane na zwierzętach mówią też o nowotworach.

Melamina uwalnia się w wyższej temperaturze (nie używajmy jej więc w kuchenkach mikrofalowych i nie myjmy w zmywarkach, nie stosujmy jej też przy gorących posiłkach) oraz w styczności z kwaśnymi potrawami, np. cytrusami. Nie znaczy to, że w przypadku zimnych potraw nie uwalnia się ona w ogóle, ale obecnie uznaje się ten poziom za skrajnie marginalny i bezpieczny. Ja radzę jednak na wszelki wypadek używać melaminowych naczyń jak najmniej, stosować do zimnych dań, a kupować je z atestem od znanych producentów, a nie te najtańsze z bazarku.

Co jeszcze?

Czy to już wszystko, chciałoby się zapytać? Popatrzmy więc na kody recyklingowe, które mówią nam, a jakiej substancji składa się dany przedmiot. To te małe cyferki otoczone strzałkami układającymi się w trójkąt.

Źródło: http://pet-bottles.ready-online.com

1) PET (ang. poliethylene terephthalate) - politeraftalen etylenu, mięknie w 265 stopniach, ale szkli się w 70 stopniach, tworzy się z niego głównie butelki na napoje, na ketchup, ale może znajdować się też w naczyniach, jest składnikiem tkanin i dzianin sztucznych np. polaru. W 2009 roku naukowcy z Uniwersytetu Goethego odkryli, że PET nawet w temperaturze pokojowej uwalnia ksenoestrogen (substancja mimikująca estrogen, a więc wpływająca na układ hormonalny). Badania rozszerzono na wiele popularnych opakowań PET i tylko jedno z nich nie zawierało tej substancji. Badania prowadzone wcześniej na Uniwersytecie Kreteńskim potwierdziły też, że w napojach przechowywanych w butelkach PET znajdowały się śladowe ilości rakotwórczego antymonu (im wcześniej butelkowane, tym więcej, czyli wydzielał się z czasem) - trójtlenek antymonu jest stosowany jako katalizator przy produkcji PET. Teoretycznie te ilości antymonu mieszczą się w normach amerykańskich (w temperaturze pokojowej). Nie doszukałam się badań, które potwierdziłyby, czy wszystkie wymienione wyżej substancje wydzielają się z gotowego PET, czy znajdują się w butelkach z racji błędów przy produkcji, a przecież przez te kilka lat ktoś powinien te badania powielić czy pogłębić (a tego nie zrobił). W każdym razie negatywne działanie wymienionych składników pogłębiane jest przez temperaturę, należy więc trzymać butelki z wodą czy napojem w cieniu. Stąd kategoria PODEJRZANY. Źródła popularne podają, że nie powinno się ich używać wielokrotnie, ale inżynierowie tego nie potwierdzają - nie ma znaczenia czy jedna woda w butelce stoi dwa tygodnie, czy wypijesz po tygodniu i dolejesz kolejną (np. do burelki z dziubkiem na trening). Byle nie wlewać do niej ciepłych napojów.

2) HDPE (ang. high density poliethylene) - polietylen o dużej gęstości, twardy i wytrzymały, topi się w 125 stopniach, ma bardzo wysoką odporność chemiczną. Tworzy się z niego sztywne przedmioty np. bidony, miski. Uważany obecnie za BEZPIECZNY.

3) PVC (ang. polyvinyl chloride) - polichlorek winylu (PCW, potocznie i niepoprawnie: PCV), wytrzymały mechanicznie i odporny na działanie wielu rozpuszczalników, stosowany szeroko w przemyśle, też przy produkcji opakowań (np. folii do żywności). Przy spalaniu wydzielają się trujące dioksyny, ale oczywiście mówimy o przechowywaniu żywności, nie o paleniu (palenie plastików w piecach czy ogniskach jest w Polsce zakazane). Artykuły popularne mówią o jego szkodliwości, ale znowu nie znalazłam na ten temat żadnych poważniejszych prac. PODEJRZANY?

4) LDPE (ang. low density poliethylene) - polietylen o niskiej gęstości, podobny do HDPE tylko bardziej elastyczny. BEZPIECZNY.

5)  PP (ang. polypropylene) - polipropylen, jedno z częściej używanych tworzyw sztucznych, również do produkcji opakowań, małych AGD i zabawek; stabilny chemicznie w temperaturze pokojowej (działają na niego niektóre silnie żrące substancje, np. kwas solny, ale to nas w domowych warunkach nie dotyczy), można go spokojnie stosować w temperaturze do 100 stopni, przy ok. 120 stopniach zaczyna mięknąć - staje się plastyczny, ale nadal jest wysoce stabilny chemicznie. BEZPIECZNY.

6) PS (ang. polystyrene) - polistyren (m.in. styropian), służący głównie do produkcji tanich pojemników na jedzenie na wynos (popularny "chińczyk"), tacek na mięso lub owoce, też zabawek (nie tylko w formie styropianu, np. szczoteczki do zębów też są z polistyrenu). Nie doszukałam się konkretnych badań naukowych, które mówią, że jest szkodliwy, ale artykuły popularne twierdzą, że jest. Faktem jest jednak, że w procesie spalania wydzielają się substancje szkodliwe, więc absolutnie nie powinno się podgrzewać go razem z jedzeniem w kuchence mikrofalowej. Najprawdopodobniej sam fakt włożenia do takiego pojemnika ciepłego jedzenia sprawia, że pod wpływem temperatury wydzielają się substancje trujące. PODEJRZANY? Dodatkowo nie podlegający recyclingowi, więc zaśmiecający środowisko.

7) Other, czyli inne - ta kategoria to taki worek, w który wpadają wszystkie niewymienione pod wcześniejszymi numerami tworzywa sztuczne i ich mieszanki - i te szkodliwe jak BPA czy melamina i te nowoczesne technologicznie. Niektórzy zalecają na wszelki wypadek nie używać żadnych produktów z "7". Ja osobiście zaleciłabym ostrożność - jak jest to wyrób dużej znanej firmy (która bardziej dba o opinię) i jest na nim napisane "BPA Free" lub "BPA 0%", to chyba można zaryzykować, ale raczej do zimnych przekąsek. Gdzieś znalazłam informację, że Bisfenol B i C mają podobne właściwości, co Bisfenol A, ale z racji niezbadania nie zostały zakazane. W tej kategorii są substancje niepodlegające recyclingowi.

Podsumowując

Tworzywa sztuczne o kodach "2", "4" i "5" są uznawane za bezpieczne. Tworzywa o kodach "1", "3" i "6" niby są uznawane za bezpieczne, ale często tylko w szczególnych warunkach np. w temperaturze pokojowej, więc wchodzą w kategorie podejrzane - jeżeli nie zdecydujecie się ich wyeliminować ze swojego domu, to chociaż nie wkładajcie do kuchenek mikrofalowych i zmywarek, nie trzymajcie na słońcu i nie używajcie do gorących potraw. W przypadku "7": wyrzućcie BPA (raczej nie powinniście mieć go w domu, chyba że jakieś stare rzeczy), a w przypadku melaminy i innych substancji z kodem "7" analogicznie jak wyżej: albo wyrzućcie albo używajcie tylko do zimnych potraw.

Co zamiast tego?

Bezpieczne są na pewno szkło, glina, porcelana, stal nierdzewna. Największy problem mamy chyba przy dzieciach, bo większość z wymienionych tworzyw łatwo się tłucze. Rozwiązań jest kilka:

1) zainwestować w szkło nietłukące (a zasadniczo ciężko tłukące) typu laminarc - u mnie takie szkło pojawiło się, gdy młoda miała 1 rok i dobrze się sprawdza (do tej pory stłukł się jeden talerzyk i jedna filiżanka, ale oba z czasów mojego dzieciństwa, więc słabsze ze starości),

2) kupić naczynia z dobrych polimerów,

3) zaufać dziecku - moja młoda zaczęła używać niedużych szklanek ze zwykłego szkła przed drugimi urodzinami i jeszcze żadnej nie stłukła,

4) poszukać tworzyw zastępczych takich jak bambus.

Jeżeli uważasz ten artykuł za wartościowy, proszę, podziel się nim ze swoimi znajomymi :) Dziękuję :)


Źródła:
http://bombakaloryczna.pl/butelki-pet-bezpieczne-czy-niezdrowe/
http://io9.gizmodo.com/how-to-recognize-the-plastics-that-are-hazardous-to-you-461587850
http://zdrowie.3obieg.pl/czy-opakowania-na-zywnosc-moga-byc-trujace
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2453150/
Wikipedia (definicje tworzyw sztucznych)
Trrochę pierwszych źródeł straciłam, jak do nich dotrę, to uzupełnię listę

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Czy brzydki znaczy zły?

Byłam niedawno na urlopie na Sardynii. Kilka dni wcześniej usłyszałam od bliskiej osoby pytanie, czy mam strój jednoczęściowy, bo przecież chyba tak się nie pokażę na plaży. No przecież! Moje cztery kilogramy lekkiej nadwagi są tak wstrętne, że najlepiej, żebym chodziła w worku pokutnym z otworami wyciętymi na oczy!

 

Czy zrobiło mi się przykro? Nawet nie bardzo, bo ja jestem osobą o dużej samoświadomości i akceptacji. Nie napiszę, że nie chciałabym mieć tych 4 kg mniej, bo bym skłamała. Jasne, że bym chciała. Chociaż ubrania by na mnie lepiej leżały. Po prostu jestem trochę leniwa, trochę nieogarnięta, a trochę zbyt kochająca dobre jedzenie, żeby się za siebie zabrać. Bo co ja się będę zasłaniać 10 godzinami w pracy z dojazdami, opieką nad dzieckiem i prowadzeniem domu. Pewnie jakbym się bardzo zaparła, to bym schudła. Nawet próbowałam biegać o 23 w nocy, ale jakoś ostatnio nie dawałam rady.

 

Ale smutna była myśl, że żyjemy w czasach, które głoszą uwielbienie ideału. Nawet nie piękna, co właśnie idealności. To wszystko jest dodatkowo podkręcane przez idealnych celebrytów, idealnych bohaterów seriali wiodących idealne życia, idealne długo stylizowane i fotoszopowane zdjęcia znajomych na Instagramie.

 

Byłam w tych Włoszech. Byłam na plaży. Patrzyłam na ludzi. Nie przyglądałam się im specjalnie, ale tak po prostu oczy rejestrują, kto Cię mija. A koło mnie przechodzili ludzie całkowicie różni: młodzi, chudzi, grubi, krzywi, pomarszczeni i nawet z bliznami. Nikt nie wydawał mi się brzydki, chociaż w konkursie piękności nie daliby rady. Oni byli jedyni w swoim rodzaju, każdy niósł jakiś bagaż doświadczeń - rozstępy u kobiet potwierdzały, że pewnie są matkami, a zmarszczki staruszków, że z niejednego pieca chleb jedli. Do tego rysy trochę zdradzały o przyzwyczajeniach człowieka: kto się dużo śmieje, kto pali, a kto zapewne lubi piwo.

 

A my byśmy chcieli wszystko zrównać do jednego słusznego wzorca, ładnego, ale nudnego, pustego, standardowego. Nic niemówiącego o człowieku, będącym w pewnym rodzaju jego maską. Ten same chude brzuchy, te same podniesione policzki, niezmienny pół-uśmiech Mony Lisy po botoksie.

 

I nie mówię, żeby o siebie nie dbać. Zadbane ciało to zdrowe ciało. Nadwaga nigdy nie jest wskazana, szczególnie duża. Ale nie każdy ma czas, nie każdy ma takie priorytety, nie każdy chce katować swoje ciało na siłowni, nie każdy ma czas gotować, nie każdy umie sobie zbilansować dietę i przede wszystkim nie każdy jest zdrowy. Bo otyłość może być przyczyną chorób, ale może być ich skutkiem. Gdy widzę otyłą osobę, myślę sobie, że albo jej z tym w miarę komfortowo, albo jest chora. Dopiero jak widzę bardzo otyłą osobę, która ledwo się porusza, robi mi się przykro, bo wiem, że jest jej w życiu bardzo ciężko. Ale czy odczuwam, że jest w jakiś sposób ode mnie gorsza? Nie. Szkoda mi też dzieci z dużą otyłością, bo wiem, że poza przypadkami borykającymi się z chorobami, to są dzieciaki, które to wyniosły z domu, często nie znają alternatywy, bardzo ciężko im będzie w przyszłości zadbać o siebie, będą narażone na różne choroby, a rówieśnicy mogą być wobec nich niesamowicie prześmiewczy.

 

Na swoją grubość jeszcze mamy pewien wpływ, a co z resztą? Czy możemy coś z tym zrobić, że urodziliśmy się mali, z odstającymi uszami, dużym nosem, rudzi czy piegowaci? Czy to mądry argument, żeby nazywać polityka małym czy rudym, próbując go tym obrazić? Abstrahując od tego, że nie ma czegoś takiego jak obiektywne piękno, to czy brzydki znaczy zły? Gorszy? Ludzie pierwotni wybierali partnerów, którzy byli ładni, to jest proporcjonalni o ładnych rysach i skórze. Bo wszelkie defekty organizmu mogły świadczyć o uszkodzeniu genetycznym lub przebytej chorobie. A takie jednostki natura próbowała wykluczać z doboru naturalnego. Starożytni Grecy głosili swoją triadę DOBRY = PIĘKNY = PRAWY. Tylko co, gdy ktoś urodził się brzydki? Czy to znaczyło, że był zły? A może to, że był dobry, świadczyło o jego pięknie?

Teraz mamy rozwiniętą genetykę i medycynę, wiemy, że ktoś jest chory na podstawie badań, a nie oglądu jego fizjologii. Wiemy też dzięki medycynie sądowej, że nie ma czegoś takiego jak charakterystyczne cechy sprawcy, a mordercą potrafi tak samo być piękna kobieta i przystojny mężczyzna. I wiemy też, że dzięki technologii nie potrzebujemy tak dużej grupy dobrych genów, a raczej lotny umysł. "Wyszliśmy z lasu" z całym rozwojem, technologią, systemem społecznym, który reguluje nasze zachowania. Mamy coraz większą wiedzę... tylko nadal naśmiewamy się z kogoś o odstających uszach. Nadal brzydki znaczy zły.

 

Ja mam w tym zakresie osobiście problem ze starymi baśniami, bo przecież Kopciuszek, Śnieżka czy Bella są piękne, a złe siostry, macochy czy Baba-Jaga są brzydkie. Wyjątkiem jest "Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków", w której macocha była drugą najpiękniejszą kobietą na świecie, ale w sumie nie pasowało to nawet rysownikom Disneya i mimo długich rzęs i ładnie skrojonych ust ma w sobie coś strasznego i odpychającego. Pewien przełom przyniosły późniejsze bajki Disneya, a dokładniej "Dzwonnik z Notre Dame".

Wiem, że świat nie jest czarno-biały, ale dzieci dopiero uczą się rozróżniać i nazywać swoje emocje, więc psychologia każe dzieciom taki świat kreować, a szarość wprowadzać z wiekiem. Dlatego zła królowa po prostu jest kategorycznie zła, a nie jest zwykłą, zmęczoną życiem kobietą, która przez samotny pobyt w zamku i małe zainteresowanie kochanego męża stała się złośliwa, wredna i cyniczna. A Śnieżka jest cudowną uroczą dziewczyną kochaną przez wszystkich i jakoś nikt nie zauważa, że jest pierońsko naiwna, trochę życiowo niezaradna i dała się wyrzucić z własnego domu. Te bajki pokazują prosty świat pełen wyraźnych skrajności. A żeby te skrajności jeszcze bardziej podkreślić, złe jest brzydkie, a dobre ładne. Żeby dzieci od razu mogły kategoryzować postaci jako dobre i złe.

Tylko czy nie wylewamy dziecka z kąpielą? Czy nie uczymy naszych dzieci, że brzydota, niezależnie od jej mniej lub bardziej subiektywnej definicji, jest czymś złym, czego należy w najlepszym razie unikać? Czy nie kodujemy w ich głowach pewnych schematów? Czy to nie przez nas kiedyś moje dziecko może się naśmiewać z innego albo inne z mojego? Moja Mania kiedyś zła powiedziała mi: "Nie lubię cię! Jesteś brzydka!". Wiem, że musiała ten tekst przynieść z przedszkola. I wiem, że to kolejne wyzwanie postawione przede mną jako rodzicem.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - czerwiec

10/06

Mania ogląda książeczkę i widzi płatek śniegu.
Mania: "Co to?"
Ja: "No zgadnij. Takie białe. Zimą było. Leży warstwą na drzewach i ziemi..."
Mania: ?
Ja: "Na 《ś》"
Mania: "Nasiono?"

 

11/06
Mania: "Ciociu, a ja będę mieć braciszka!" (nic mi o tym nie wiadomo)
Ciocia: "A jak będzie mieć na imię?"
Mania: "Julka!"
Ciocia: "Jak braciszek, to chyba Julek?"
Mania: "Nie, Julka!"

 

18/06

"Mamo, potrzymaj mi soczek. Tylko nie pij, bo się zapłaczę"

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "A dlaczego?", Anna-Clara Tidholm (9M+)

Bardzo spodobały mi się dwie poprzednie książki Anny-Clary Tidholm, tj. "Gdzie idziemy?" i "Jest tam kto?", ale tej jednej jakoś podświadomie unikałam. Chyba bałam się tego ciągłego "A dlaczego?", "A po co?", a przede wszystkim bycia zmuszoną do wyszukiwania odpowiedzi na te pytania.

Źródło: www.zakamarki.pl

Ale w którejś księgarni jednak wzięłam tę książkę do ręki, pozytywnie zaskoczyłam się jej treścią i ostatecznie wyszłam z nią pod pachą. Książka nie każe czytelnikom odpowiadać na zadane pytania, tylko sama podpowiada niecodzienne odpowiedzi.

Bo dorośli lubią szukać faktycznych rozwiązań, wyczerpujących odpowiedzi, a dzieciom wystarczy często "jakaś" odpowiedź i ta książka tego uczy. "A dlaczego ptaszek leci?". "Bo w ewolucji wykształcił skrzydła", "Bo ma skrzydła pneumatyczne, które są lekkie" - próbujesz sobie przypomnieć z lekcji biologii. A książka podpowiada: "A dlatego /Że ptak chce /Z góry, z nieba /Widzieć świat". Pokazuje też, że zamiast przyczyny można pokazać skutek. "Pada deszcz. A dlaczego? /A dlatego /Żeby trawa /Piła wodę /Rosła w mig".

Książka najbardziej sprawdzi się przy dziecku rocznym i trochę przy dwuletnim. Oczywiście starsze dzieci czasami wygrzebują swoje dzidziusiowe książki i z radością je czytają, ale dla przedszkolaka raczej nie ma sensu jej kupować.

Ja ostatnio ciepło o niej myślę, bo Mania późno, ale jednak weszła w fazę "A dlaczego?" i potrafi tak pytać i pytać bez końca. Tak z wielokrotnym zapętleniem do głębokiej irytacji rodzica ;) I czasami, jak już nie mam siły wymyślać jej odpowiedzi, podrzucam jej jakąkolwiek odpowiedź nierzadko inspirowaną tą książką.

Od wydawcy:

"Wstaję, patrzę, świeci słońce. I chcę wiedzieć - a dlaczego?
Dlaczego ptak lata? Dlaczego pies szczeka? Dlaczego pada deszcz?W rytmicznie powtarzających się obrazach i słowach pytamy o otaczający świat. Ptak, pan, pies, Jaś, deszcz - wszyscy coś robią. Tylko dlaczego? Po co? I jak to jest? Przejrzyste kolory i formy idealne dla najmłodszych czytelników. Książeczka inspirująca do zabawy.Szwedzkie bestsellery dla jedno-, dwulatków, które polubiło już wielu polskich maluchów."

Tytuł: "A dlaczego?"

Autor: Anna-Clara Tidholm (tekst i ilustracje)

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Wymiar: 14 x 20 cm

Liczba stron: 28

Strony: całokartonowe

Sugerowany przedział wiekowy: 0+

Mój przedział wiekowy: 9M - 2,5 roku

Sugerowana cena wydawcy: 24,90 zł

Można kupić od: 15 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Zabawki mojej córki są jej!

 

Wyobraź sobie taką sytuację:

➡ Przychodzisz do pracy, a przy twoim biurku ktoś siedzi. "To jest Jola. Ona jest nowa. Musisz być gościnna i podzielić się z nią swoim biurkiem", mówi szef.

Albo:

➡ Siedzisz na ławce przy placu zabaw, dosiada się ktoś, wydziera Ci z rąk telefon z komentarzem, że tylko sobie smsa wyśle.

 

Fajnie? Spokojniejsi stwierdzą, że co najmniej dziwnie. A bardziej nerwowych krew zaleje.

Dlaczego więc dzieciom każemy oddać swoje zabawki i to jeszcze z uśmiechem? Skoro my jesteśmy tak przywiązani do rzeczy, dlaczego one miałyby nie być? Rozumiem, że próbujemy dzieci uczyć się dzielić, ale czy sami aż tak bardzo się dzielimy swoimi rzeczami? Komu pożyczysz swój samochód czy telefon? Co tak naprawdę jesteś w stanie pożyczyć obcemu? Papierosa, zapałki, mapę, nóż w schronisku... coś więcej?

 

Dziecko to też człowiek. Młody, ale taki sam człowiek jak ja i Ty. Tak samo czuje, a nawet bardziej. Bardziej, bo życie go jeszcze mało doświadczyło, więc każda emocja jest przeżywana dużo silniej (stąd u dzieci takie napady histerii). Powiesz, że ich rzeczy są mniej warte. Ale dzieci nie znają realnej wartości rzeczy. One tylko wiedzą, jaką wartość niosą dla nich samych - balonik czy bryloczek z odpustu może być tak samo ważny jak platynowa karta kredytowa. Wiedzą tylko, że coś się im przyda lub się podoba (i tak samo dawni mieszkańcy Ameryki Łacińskiej oddawali złoto za kolorowe szkiełka).

 

Czy więc dziecko musi się dzielić? Ja uważam, że nie. Że ma prawo do swoich rzeczy i ma prawo samodzielnie o nich decydować w całkiem szerokim zakresie. Uczę moją córkę, żeby pytała innych dzieci, czy może wziąć ich zabawki. Tak samo wie, że nie musi się dzielić swoimi zabawkami (ale tego nie muszę ją uczyć, to wie instynktownie). Życie nauczyło ją też, że czasem ktoś może chcieć bez pozwolenia wziąć coś, co należy do niej, więc sama w przedszkolu każe chować swojego najkochańszego misiaczka do plecaka.

 

Żeby nie było wątpliwości, uczę też córkę dzielenia się. Gdy przychodzi do nas malutka sąsiadka i czasami Mania staje okoniem, przypominam jej, że przecież tamta dziewczynka pozwala się Mani bawić swoimi zabawkami (jeszcze nie weszła w wiek "moje", hihi) i zadaję pytanie, czy chciałaby, żeby tamta tak samo chowała swoje zabawki. A gdy czasem na placu zabaw inne dziecko łapie Mani foremkę, a ona ma niezdecydowaną minę, tłumaczę, że tamto chce pożyczyć na chwilę i zaraz odda. Zwykle działa. Gdzie jest różnica? Ano w tym, że Mania decyzję podejmuje samodzielnie. I w tym, że gdy ostatecznie czasem mówi "nie", to ja tę decyzję szanuję. Wtedy też sugeruję, że jak nie chce, to niech np. nie oddaje ukochanej lali, ale może pożyczyłaby tę mniej lubianą. I to już zawsze działa.

 

Widzę, że moje podejście w tym zakresie przynosi pozytywny skutek. Mania zwykle się dzieli, bo:
- wie, że jej rzeczy są jej i nikt jej ich wbrew jej woli nie zabierze, więc jest o nie spokojna,
- samodzielnie podejmuje decyzję, czy chce pożyczyć zabawkę, a jak wiadomo decyzja własna jest lepsza niż narzucona,
- wie, że jak będzie chciała swoją rzecz spowrotem, to ja pomogę jej to wyegzekwować.

 

Co więcej, kiedy przychodzi do mnie koleżanka z malutkim dzieckiem, Mania zwykle sama biegnie do swojego pokoju, wraca z małą książeczką albo prostą zabawką i kładzie ją niemowlakowi na kolanach.

 

I oczywiście Mania ma swoją ulubioną lalę, wózek, misia i ostatnio piłkę, którymi się nie dzieli, ale ja uważam, że takie jest jej prawo.

 

A co wy uważacie na temat? Zapraszam do komentowania :)

 

 

PS. Pamiętaj, że niemowlę czy roczne dziecko nie zna pojęcia upływu czasu, nie rozumie, ile to jest "na chwilkę", dla niego minuta jest jak wieczność. W moim przypadku 2,5-latka zaczęła powoli ogarniać swój ostatnio ulubiony zwrot, przy czym na początku to ona więcej pożyczała ode mnie "nachijkę".

Zdjęcie: licencja CC0 Public Domain, Dariusz Sankowski

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Jeden wypadek, dwa foteliki, różne skutki

Angela to młoda kobieta, matka jak ja i Ty. Niestety, gdy w ubiegłym roku jechała samochodem ze swoimi dwoma córkami, uderzyła czołowo w drzewo. Obie jej córki były prawidłowo zapięte w swoich fotelikach, przy czym jedna jechała przodem, a druga tyłem do kierunku jazdy.

Na swojej tablicy na FB napisała rozpaczliwy list, którego tłumaczenie znajdziecie poniżej:

"DOWÓD NA TO, ŻE WOŻENIE TYŁEM TAK DŁUGO, JAK TO MOŻLIWE, JEST WAŻNE.

Piszę to, siedząc przy szpitalnym łóżku mojej prawie dwulatki (jutro kończy dwa lata), która wreszcie zasnęła po kolejnym ciężkim dniu. A moje prawie roczne dziecko śpi w swoim wózku w Westmed Children's Hospital.

26 lutego moje zwykłe szczęśliwe życie rozsypało się na kawałki i rozpoczął się koszmar.

Wracaliśmy w ciągu dnia z wizyty u dentysty wiejską drogą, gdy nasz SUV uderzył w drzewo z prędkością 100 km/h. Uderzenie były tak silne, że samochód dachował, a drzewo złamało się i upadło na samochód, zakleszczając nas w nim.

Gdy dotarło do mnie, że stoimy na dachu, Córka 1 i Córka 2 krzyczały. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Córka 2 ma rozległe rozcięcie na czole. W czasie wypadku siedziała przodem do kierunku jazdy. Sterownik wylotu klimatyzacji oderwał się i uderzył ją w czoło. Córka 1 jechała tyłem do kierunku jazdy i nie miała żadnych widocznych obrażeń.

Wraz z Córką 2 zostałyśmy zabrane helikopterem ratowniczym z miejsca wypadku do szpitala Westmead. Tam okazało się, że nasza sytuacja jest dużo gorsza niż przypuszczałam. Córka miała złamane kręgi C2 i C3 oraz zdarte więzadła na C1. Była jednym z najmniejszych pacjentów, któremu założono aparat stabilizujący Halo. Lekarz powiedział nam, że większość dzieci z takimi obrażeniami nie wychodzi z tego.

Córka 1 ze swoim tatą pojechała karetką do drugiego szpitala. Okazało się, że nie miała ona żadnym obrażeń poza siniakiem na ramieniu.

Więc jak widzicie, dwójka dzieci w tym samym wypadku, oboje prawidłowo zapięte pasami i jedno z obrażeniami zagrażającymi życiu, a drugie bez jakichkolwiek obrażeń.

Nigdy nie byłam pewna, kiedy przesadzić dziecko do fotelika przodem, ale po naszym wypadku i twardych dowodach będę je wozić tyłem tak długo, jak to tylko możliwe. Nie popełniaj mojego błędu. Może on kosztować życie Twojego dziecka.

Póki co leczymy córkę już trzeci miesiąc i nadal nie mamy pojęcia, kiedy całkowicie dojdzie do siebie."

Fotelik montowany tyłem (RWF) zapewnia dzieciom dużo większe bezpieczeństwo niż ten przodem (FWF), niezależnie od gwiazdek i bajerów, bo jest on tak zaprojektowany, żeby najlepiej wykorzystać prawa fizyki przy uderzeniu. Zaleca się przewożenie dzieci tyłem co najmniej do 4 roku życia.

Nie wiem, czy starsza córka Angeli teraz, po ponad roku od wypadku, jest w pełni zdrowa, bo przyznaję się, że to ciężki temat i nie miałam odwagi zapytać. Na pewno porusza się już bez ortez i podróżuje w foteliku tyłem.

Jeżeli chcesz się dowiedzieć więcej o fotelikach samochodowych i bezpiecznym przewożeniu, kliknij etykietę "fotelik samochodowy" z prawej strony. Jeżeli uważasz, że ten wpis może komuś pomóc, proszę, udostępnij.

Autor zdjęć i tekstu oryginalnego: Angela Brown (Oryginalny tekst Angeli na jej FB) 
Tłumaczenie moje.
Posiadam zgodę na przetłumaczenie listu, jego przedruk i wykorzystanie zdjęć autorki.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Mania ogrodniczką

Dzieci zwykle traktują wiele codziennych czynności jak dobrą zabawę. A ponieważ mężnego nie ma, a ja mam niezłą listę zadań do zrobienia, zaangażowałam Manię w swoją pracę, a dokładnie w przesadzanie kwiatków.

Właściwie to większość pracy wykonała ona, bo jak zabrała łopatkę, to już nie chciała oddać. "Mama sadzi rękami, a ja łopatką, bo nie mam rękawiczek". Dobrze, że znalazłam jeszcze jeden worek ziemi i doniczkę w piwnicy, bo rozmach był :D "Jeszcze, jeszcze, fajne to!".

Jeszcze mam parę kwiatków do przesadzenia, tylko muszę kupić doniczki. "Tak, kup, jutro kup, znowu będziemy sadzić". Także czasem zamiast na siłę szukać zabaw, a pracować, jak dziecko śpi, lepiej zrobić to razem :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Po egzaminie

"Katarzyna, wygląda na to, że nie wyspałaś się w ciągu ostatnich kilku tygodni", obwieszcza mi codziennie aplikacja Samsung Health. Jakbym sama nie wiedziała ;)
 

Czuję się trochę jak parę dni po porodzie. Wtedy odwiedziła mnie mama i wyszłyśmy razem na spacer z malenką Manią. A ponieważ ona tak ładnie spała w wózku, na drugi dzień mama zaproponowała, że wyjdzie sama, a ja będę mieć pół godziny wolnego. Trochę dziwnie było mi oddać własne dziecko. Ale nagroda kusiła. Pół godziny!!! Mój mózg pracował mniej więcej tak: "O Boże, o Boże! Co tu zrobić, co tu zrobić?? Zjem obiad. Tak, spokojnie usiądę i zjem obiad! Albo nie, umyję sobie wannę, bo z dzieckiem na ręku trudno. No gdzie! Olać jedzenie, olać wannę, zdrzemnąć się!!!". Moje myśli biegały, jak pies spuszczony ze smyczy.
 

Teraz mam podobnie. Mam tysiąc rzeczy, które chciałabym zrobić. Z jednej strony gotowa do działania, a z drugiej całkowicie wykończona. I nie wiem, za co się zabrać. Wszystkie rzeczy do zrobienia skrzętnie notuję sobie od trzech miesięcy, żeby móc je od razu wyrzucać z głowy. A teraz trzeba je pozamykać: szklarz, kwiatki na balkon, szafy, dentysta, fizjoterapeuta, okulista Mani, może nawet fryzjer, bo ostatnio z braku czasu farbowałam sobie włosy sama. Ale najważniejsza jest Mania, czas dla niej jest najważniejszy.
 

Egzamin CFA był ciężki, całe 6 godzin liczenia i pisania, ale ciężki był przede wszystkim czas przed egzaminem. Dla nas wszystkich. Dla Mani to dużo czasu beze mnie, a jak już byłam, to niewyspana i pewnie momentami lekko zdenerwowana. A przez to, że mama była po operacji, kilka osób odbierało ją na zmianę z przedszkola; dom nasz, dom babci, dom sąsiadki - takie cygańskie dziecko. Dla mężnego to wyzwanie, żeby połączyć pracę w nadgodzinach z opieką nad Manią i zorganizować wspólne weekendy we dwoje. Może na złe to nie wyszło, bo przy mnie Mania jest mamusiowa i mężny staje się rodzicem gorszego sortu, a jak zostają sami, to się świetnie dogadują i fajnie spędzają czas. Kolejny plus, że częściej odwiedzali dziadków. Dla mnie to kilkaset godzin ciężkiej i żmudnej nauki, bolący kark, bolący chory kręgosłup, kilka kilogramów nadwagi, wydarte skórki w paznokciach, próba ogarnięcia w tym wszystkim domu i tęsknota, że nie mogę spędzić więcej czasu z nimi. I prawie pół roku wyjęte z kalendarza.
 

Czy żałuję? Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Jasne, że szkoda tych chwil niespędzonych z rodziną. Pewnie jak nie zdam, będzie mi jeszcze bardziej szkoda. Ale zdałam już 2 egzaminy z 3 potrzebnych do certyfikatu i ciężko tak zatrzymać się w połowie drogi. Napewno dumna jestem, że nadal mam w sobie siłę walki i chęć nauki. Tym bardziej, że ten egzamin ma w Polsce wysoce męską nadreprezentację. Kobiet było tylko 10-15%, a większość takich zaraz po studiach, bez zobowiązań. Chociaż były dwie panie w ciąży. Jedna nawet zdawała już drugi egzamin będąc w ciąży, a co za tym idzie z żywiołową dwulatką niechodzącą do żłobka czy przedszkola. Pełen szacunek z mojej strony. Ja jednego w ciąży nie zdałam, bo za każdym razem, jak brałam książkę do ręki, to zasypiałam. Za to rok później poprawiłam z niemowlęciem.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Życzenia na Dzień Matki

Dzwonię do mamy, a w tle Mania:
"O mama, daj, daj, ja chcę! (do słuchawki:) Mamo!! Jestem u babci! Kocham cięęęę!!! Bardzo cię kocham! Zdrowia! I nie mam skarpetek!!!!!!"

Dzisiaj niestety wyszłam z pracy późno. I padał deszcze. I zmokłam. Ale to wszystko po to, żeby każda mama dostała tęczę. A ja jeszcze dostałam konwalie ("Masz mamo, żebym nie zepsuła" ;)). I na koniec na pocieszenie piękne niebo, żeby było mi się lżej uczyć :)

 

 

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - maj

03/05
Tata: "Ojej, założyłem Ci majtki w złą stronę"
Mania: "Taki gapcio jesteś!"

17/05 "Mamusiu, musisz tu umyć, bo wczoraj Lusia pobrudziła. Ja widziałam"

18/05 "Śpi babcia? Śpi?? Niemożliwe, że śpi. Jest dzień!"

18/05 Mania dorwała mój telefon. Zainstalowała mi... Dzienniczek migrenowy ;-)

18/05 Musiałam zostawić Manię z babcią, która jest po operacji. "Byłaś grzeczna dla babci?", pytam po. "Tak, jestem babci opiekunką".

19/05 Babcia odważyła się i wyszła z Manią z domu. Wstają z ławki, a Mania: "Poczekaj, wezmę ci siatkę!"

25/05
Babcia: "Zobacz, troszkę ci się spodnie podarły."
Mania: "A niektóre panie chodzą w podartych dżinsach."
Babcia: "Bo taka jest teraz moda."
Mania: "To ja też będę modna."

25/05
Mania: "Mamo, wylało się!"
Ja: "To masz chusteczkę i wytrzyj."
Mania: "Tylko, mamo, więcej nie rozlewaj!"
Ja: "Ale to ty rozlałaś, a nie ja!"
Mania: "Tak sobie tylko żartowałam."

25/05
Mania: "Śpiewam, żeby nie było ci smutno: Raz dwa trzy! ♩♩♩ Było sobie miasto i ulica czerwona! I był chłopiec!! I potrącił go samochód!!! I nie mógł chodzić i płakał!! I zrobił sobie krzywdę!!!"♩♩♩

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

O szczepieniach subiektywnie

Sytuacja 1. W szkole rodzenia położna doradza, by szpitalu zapłacić 50 zł za lepszą szczepionkę ma WZW. Jak to lepszą? To są gorsze? I dlaczego system zdrowotny oszczędza na niemowlętach???

 

Sytuacja 2. Czytam i czytam. Co się da. Po polsku i po angielsku. Aż głowa pęka. Niestety w Polsce dostępne są tylko oficjalne strony typu szczepienia.pl albo po drugiej stronie barykady stopnop.pl. Stopnop nie czytam (chyba, że jakiś odsyłający link, to zerkam), ale za to czytam Marię Majewską. I rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz komunikaty Głównego Inspektora Sanitarnego. Są jeszcze fora rodzicielskie, ale pojedyncze przypadki są niczym w statystyce ("Nie szczepię i moje dziecko nie choruje, a koleżanka szczepi i jej ciągle choruje"), a bardziej profesjonalnie mówiąc statystycznie nieistotne. I fora para-medyczne lekarzy i rodziców dyskutujących o ułożeniu optymalnego kalendarza szczepień - te już lepsze. Im więcej czytam, tym bardziej czuję się głupia. Aż głowa pęka. Dymi wręcz.

Chyba jednak bardziej skłaniam się do szczepionek jak najmniej skojarzonych. I nie rozważam nieszczepienia, chociaż boję się niektórych NOPów, czyli odczynów poszczepiennych (bo przecież jakieś istnieją), a raczej kombinuję, jak zaszczepić mądrze.

 

Sytuacja 3. Dzwoni pani z infolinii LuxMed i za "jedyne" 900-4500 zł zależnie od pakietu chce mi sprzedać pakiet prawie wszystkich lub wszystkich możliwych szczepień do 2 roku życia, przy czy pakiet nie uwzględnia poślizgów i obowiązuje do skończenia 2. roku życia przez dziecko. Dziękuję, postoję. A w każdym razie chociaż jeszcze poczytam zanim podejmę tak istotną decyzję w 2 minuty.

Sytuacja 4. U Mani dosyć szybko zauważyłam zwiększone napięcie mięśniowe, potwierdzone przez pediatrę i potem przez neurologa. Pani neurolog zaleca wolniejsze i ostrożne szczepienie (nie 5-w-1, żeby obserwować reakcje na szczepionki), zaszczepienie koniecznie krztuśćcem bezkomórkowym, a wcześniej zrobienie USG przezciemiączkowego, żeby wykluczyć potencjalne dodatkowe kwestie neurologiczne. I stąd kalendarz szczepień nam się później opóźni bo a) czekam na wizytę u neurolog i USG, b) długo szukam DTPa 3-w-1 (to "Pa" to krztusiec bezkomórkowy czyli acelularny właśnie), bo akurat od 2 miesięcy brak w hurtowniach farmaceutycznych, a te z bezpłatnej puli sanepidu są dla faktycznie ciężkich przypadków typu dziecko po udarze, a nie tam ze zwiększonym napięciem. Trochę to komiczne, że sporo rodziców nie chce zaszczepić swojego dziecka, a ja właśnie chcę, tylko nie mam czym.

 

Sytuacja 5. Pierwsza wizyta szczepienna w przychodni. Chcę szczepić tylko na WZW, bo jeszcze czekam na USG, a na WZW dostałam już zielone światło od pani neurolog. Nowo poznana przypisana nam losowo lekarka a) chce zaszczepić na wszystko, na co się da ‌(czyli standardowe 5 + rotawirus), b) traktuje mnie z pogardą i jak debila i c) ostatecznie wręcza do podpisania kartkę, że rezygnuję z pozostałych szczepień i zostałam poinformowana o szczepieniach dodatkowych, z których również rezygnuję. Zero sensownej rozmowy. Nawet nie wiem, czy rezygnuję dzisiaj, czy na zawsze. Z wizyty wychodzę psychicznie podeptana.

 

Sytuacja 6. USG wypada dobrze i jakiś czas później znajduję DTPa tak blisko, pod nosem w LuxMedzie. To olbrzymi moloch medyczny i gdzieś dostali albo wcześniej kupili hurtowe ilości. Szczepię. Pierwszy NOP* - po ok. 30 godzinach Mania przestaje gugać, milknie, co najwyżej płacze i wydaje się przeraźliwie smutna. Lekarz LuxMed bada dokładnie, nic nie znajduje, nie chce wypełnić zawiadomienia o NOPie do sanepidu. Lekarz POZ też. Odchodzę od zmysłów. I dodatkowo się wkurwiam na lekarzy. Po tygodniu wszystko mija. Koleżanka potem mówi, że jedno z jej dzieci też tak miało tylko bez szczepienia. Być może jakiś skok rozwojowy.

 

Sytuacja 7. Odwiedza nas koleżanka internistka. Młoda, ambitna, rozsądna. Podpytuję, co wie, o szczepieniach. Okazuje się, że miała staż w szpitalu pediatrycznym. I nawet pytała lekarkę nadzorującą o to, które szczepienia nieobowiązkowe są ważne, a które mniej. Lekarka powiedziała coś w stylu, że ospa nie tak koniecznie, bo nawet dzieci nieźle ją przechodzą. Kolejnego dnia koleżanka stażystka przyszła do pracy i okazało się, że w nocy przywieziono  na dyżur dziewczynkę z ospą, która po kilku dniach zmarła. Lekarka stwierdziła, że los sprowadził ją do parteru.
Koleżanka mówi też, że na wykładach uczono ją, że szczepienie kilkoma szczepionkami na raz generalnie nie jest złe, bo organizm przechodzi wtedy w wysoki stan alertu i powinien złapać wtedy silną odporność.


Sytuacja 8. Żeby chociaż trochę rozdzielać szczepienia, na jednej wizycie planuję szczepić przeciwko DTPa, na drugiej HIB+polio, a na którejśtam kolejnej WZW. Z przerwami co najmniej miesięcznymi, ale raczej dwumiesięcznymi. Z obowiązkowymi czekam na jakieś dłuższe "okienko" w naszym pokręconym kalendarzu szczepień. 

Z przesuniętego kalendarza wynika jeden plus - z racji późnego wieku (6 miesięcy) Mania może dostać jedną szczepionkę przeciwko HIB mniej. Mania ma 5 miesięcy i 3 tygodnie, ale lekarka upiera się, że dziecko musi mieć skończone 6 miesięcy i szczepi tylko przeciwko polio. Po dwóch dniach dostaję interpretację z sekretariatu Głównego Inspektora Sanitarnego: "zapis należy interpretować analogicznie do informacji zawartych w Programie Szczepień Ochronnych na 2015 rok w części - Organizacja Szczepień w punkt. 4 str. 26 w brzmieniu "Określony w części I A.PSO wiek dziecka należy rozumieć jak w przykładzie: dziecko, które ukończyło 3 lata jest w 4 roku życia". W przypadku Pani dziecka, jeżeli dziecko ukończyło 5 miesięcy to oznacza, że jest w 6 miesiącu życia. Mała satysfakcja, że ja wiem, a lekarka okazała się być niedouczona, tylko traci dziecko, bo kolejna szczepionka przesuwa się o ponad miesiąc.


Sytuacja 9. Spotykam koleżankę, która ma kolegę lekarza, który jakiś czas temu był stażystą u jakiegoś znanego polskiego profesora (nazwiska nie zapamiętałam). Kolega się dopytywał, bo sam ma dzieci. Profesor ten potwierdził, że akurat szczepionki skojarzone 5-w-1 uznawane są za relatywnie bezpieczne i on poleca nimi szczepić, jeżeli nie ma innych przeciwwskazań.


Sytuacja 10. Któraś z kolejnych, ale tych wcześniejszych szczepionek skutkuje tym, że kilka godzin po przyjściu do domu Mania zaczyna się zanosić. Na szczęście nie do omdlenia. Przytulam mocno, dmucham w twarz, sama nie wiem, skąd wiem, co robić. Widok zanoszącego się dziecka jest straszny. Do wieczora wiem chyba wszystko o zanoszeniu. Dobrze, że moja mama jest emerytowaną pielęgniarką pediatryczną i sporo takich przypadków zna z autopsji. Na szczęście potem jeszcze 2 epizody i od prawie 2 lat spokój. Wszystkie kolejne szczepionki już spokojnie, nawet bez odczynów poszczepiennych (z wyjątkiem jednego zaczerwienienia).



DLACZEGO WIĘC SZCZEPIĘ?

1. Bo wiem, że są NOPy, ale wiem też, że dzieci faktycznie umierają od chorób zakaźnych, a dokładniej od ich powikłań.
2. Bo nie wierzę, że jak się dziecko dobrze leczy, to powikłań nie ma. Zawsze mogą być. Dokładnie tak samo jak NOPy. A powikłania mogą kończyć się zgonem, zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem opon mózgowych czy sepsą.
3. Bo słyszałam z pierwszej ręki o więcej ilości zgonów w bardzo małej grupie niezaszczepionych dzieci (<10% dzieci), a o żadnym wśród tych zaszczepionych (>90%, gdzie zgon może być traktowany jako NOP), a statystycznie powinno być odwrotnie - większa próba to większa reprezentacja.
4. Bo moja mama przez 20 lat szczepiła dzieci w mieście o 27 tys. mieszkańców, gdzie o każdej dziwnej chorobie czy NOPie wiedziało całe środowisko medyczne, gdzie znała ona "swoje" przychodniane dzieci i nie spotkała się z żadnym istotnym NOPem (a to już statystycznie duża próba). Za to jedno niezaszczepione dziecko zmarło.
5. Bo po tych całych przygodach Mania jest zdrowa, wesoła i bardzo sprytna/inteligentna (fakt, statystycznie nieistotne, ale subiektywnie istotne).


O CZYM NALEŻY PAMIĘTAĆ?

1. Żeby dziecko było perfekcyjnie zdrowe. Jak nie jest, najlepiej od razu odwołaj wizytę, bo a) jak masz lekarza-konowała, to zignoruje i zaszczepi, b) wprowadzając zawirusowane dziecko do przychodni dzieci zdrowych, ryzykujesz zarażenie wirusem świeżo zaszczepionych dzieci. Ponieważ Mania ma predyspozycje do chorób nerek, jak niepokoił mnie jakiś najmniejszy objaw moczowy, pobierałam mocz kilka dni przed i płaciłam te kilkanaście zł za badanie ogólne. Jak wiesz, że dziecko ma lekki zaschnięty katar od zimy i kaloryferów, to raczej możesz machnąć ręką, ale jak pojawia się świeży katar, to lepiej przesunąć szczepienie, bo nigdy nie wiesz czy to akurat nie jest początek np. infekcji wirusowej. Najlepiej 2-3 dni przed i po unikaj wizyt obcych dzieci. Potem z czasem coraz lepiej będziesz znać organizm swojego dziecka, reakcje na przeziębienia czy choroby. Ja obecnie dwulatkę już na drugi dzień po szczepieniu puszczam do naszego przedszkola Montessori.

2. Żeby się nie śpieszyć z niektórymi szczepionkami - chociaż szczepienie przeciwko odrze-śwince-różyczce kalendarz przewiduje na 13-15 miesiąc, sporo lekarzy każe odczekać do tych 15 miesięcy, bo jest to ciężka szczepionka. A jak ten wiek wypada w marcu-kwietniu, kiedy dziecko często łapie wirusy, to lepiej poczekać nawet do maja. Albo jak konkretnej szczepionki nie ma w przychodni i szczepią jedną, a na drugą każą przyjść po 2 tygodniach, to poczekaj chociaż ten miesiąc - niech organizm dojdzie do równowagi po pierwszym szczepieniu.

3. Żeby w miarę możliwości przeczytać rozporządzenie GIS, bo wiedza niektórych lekarzy pozostawia sporo do życzenia. A ostatecznie to Ty jesteś odpowiedzialna/odpowiedzialny za to dziecko.

EPILOG ;)


Sytuacja 11. Lekarka Mani odchodzi z przychodni i mam na cito wybrać lekarza. Tu forum pomaga - koleżanka z okolicy poleca mi lekarkę, która okazuje się być super i sama uważa, że bezpieczny spokojny odstęp między szczepieniami to dwa miesiące. Nie traktuje mnie też jak ostatniego debila albo mebla, czuję, że mam partnera do rozmowy i nawet jak się zagubię, to jej mogę zaufać.


Zdjęcie: CC0 Public Domain /qimono

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa odsłona kultowej serii "Poczytaj mi, mamo"

Możecie wierzyć lub nie, ale "Poczytaj mi mamo" to seria wydawnictwa Nasza Księgarnia, którą pamiętam jeszcze z własnego dzieciństwa. Wtedy były to kwadratowe kilku-kilkunastostronicowe książeczki w miękkiej oprawie. Większość z nich ma tyle lat, co ja i kilka jeszcze uchowało się w naszej rodzinnej biblioteczce.

Kilkanaście już lat temu Nasza Księgarnia postanowiła wznowić wydanie serii, ale w zmienionej formie. Po 10 opowiadań zostało zebranych w jeden tom w twardej oprawie z dokładnym odwzorowaniem treści i tak charakterystycznymi rybkami i koniczynkami na okładce. Olbrzymie brawa dla wydawnictwa za zachowanie rysunków świetnych polskich rysowników i odwzorowanie graficzne starych wydań łącznie z okładkami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przez co pewnie niejednemu rodzicowi oczy zaszkliły się ze wzruszenia, jak brał tom do ręki i przypominał sobie stare opowiadania. Ja w każdym razie sporo z nich pamiętałam łącznie z obrazkami, co mnie zaskoczyło. Takich "oryginalnych" tomów do tej pory wydano już osiem, a do tego jeszcze kilka innych ("Baśnie braci Grimm", "Mitologia" czy "Dzieci z Bullerbyn") w spójnej oprawie.

Z jednej strony wydanie było ładne, estetyczne, takie szlachetne (gruba oprawa, porządnie szyte tomy z metalicznymi kokardami na okładce), z drugiej miałam obawy, żeby taki tom dać dziecku do podglądania (duży, ciężki i nie daj Boże jeszcze się zniszczy) w przeciwieństwie do moich starych bajeczek (a przecież to one stają się powoli białymi krukami). Trochę takie do postawienia na półce i podziwiania. Irytowało mnie też to, że książki dla lepszej proporcji stały się prostokątne i otrzymały biały pasek nad i pod tekstem, przez który zużyto więcej papieru, a książki są większe, cięższe i naturalnie zajmują więcej miejsca (na półce tego nie czuć, ale gdy się pakuje plecak skarbów na weekendowy wyjazd do babci już tak). "Gdyby były kwadratowe byłyby idealne", myślałam.

Mimo tego, co wyżej napisałam, nasze tomy bynajmniej nie zalegają u nas na półce celem prezencji, tylko są intensywnie użytkowane i zasadniczo zamieszkały na mojej szafeczce nocnej. Gdy dziecko ma około 2,5-3 lata pojawia się u niego potrzeba dłuższych opowiadań i ciut bardziej rozbudowanej fabuły, nawet kosztem obrazków. Sporo też czyta się do snu. Te opowiadania są ładne, przyjemne, mądre. Bestsellery ostatnich lat wydają się takie ciekawe, kreatywne, wręcz interaktywne, z zaskakującymi rysunkami, ale niektóre z nich przy zestawieniu z taką klasyką wyglądają trochę głupkowato. Zresztą ostatnie trzy książki wypożyczone jedna po drugiej przez Manię z biblioteki (chodzi z tatą, ale sama oddaje, wybiera i pożycza) to nieposiadane przez nas tomy z tej serii. W opowiadaniu "Hihopter" (księga szósta) jest tak zakochana, że ciężko nam było ją niedawno oddać i teraz jest to pierwsza książka na liście do kupienia. Na drugim miejscu jest "Stefek Burczymucha" (księga czwarta), którego duże fragmenty znam na pamięć.

Jak mnie więc ucieszyło, gdy dowiedziałam się, że Nasza Księgarnia przygotowała nowe wydania "Poczytaj mi, mamo", których premiera odbędzie się za niecałe 2 tygodnie. Środek pozostał w tej samej niezmienionej szacie graficznej, okładki wizualnie stały się bardziej dziecięce i lżejsze, tomy kwadratowe (ta sama szerokość), więc trochę mniejsze i fizycznie lżejsze. Szkoda tylko, że twórcy nie pomyśleli o odchudzeniu tomów przez zejście z 10 opowiadań do 5-7 nawet kosztem zrobienia delikatniejszej okładki. Wtedy książka byłaby odpowiednia do małych rączek trzy-czterolatków. I szkoda, że mam już kilka tomów w domu, bo nie lubię mieszać wydań, ale teraz kupiłabym raczej te nowe. Ale... nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: stare wydania w sklepie internetowym Naszej Księgarni są przecenione o 50% :D

Która się Wam bardziej podoba?

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - kwiecień

17/04"Lusia musi urosnąć, żeby była panienką i mogła jeździć na hololondze jak dziewczyny"

29/04 "Z Lusią idziemy na basen. Spróbujemy czy Lusia się nie otupi!" ;)

29/04
Ja: "Kupiłam ci skarpetki" 

Mania: "A dlacego?" 

Ja: "Bo cię kocham" 

Mania: "Oooo jakie słodkie. Jak sobie te obsikam (pokazując na obecne), to sobie założę"

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nietypowe Święta

Nigdy bym nie przypuszczała, że tak spędzę którekolwiek Święta. I nie, nie wyjechaliśmy wszyscy na Kanary.

Wyeksmitowałam za to całą swoją rodzinę do teściów. Leżę teraz w wannie w pustym mieszkaniu i nawet nie jest mi smutno. Odpoczywam. Tę małą chwilkę.

W poniedziałek odebraliśmy moją mamę ze szpitala po ciężkiej operacji. Jej koleżanka, która miała się nią opiekować za stary dług, stwierdziła, że jednak przyjedzie po Świętach. Wzięłam więc zwolnienie lekarskie na opiekę, po które zresztą musiałam się ustawić o 6:30 w kolejkę do recepcji POZ, bo "bogowie ortopedzi" nie zniżają się do tak błahych rzeczy, jak wypisanie zwolnienia czy skierowania.

Zamieniłam więc mamy kawalerkę w mały szpital, załatwiłam skierowanie na zdjęcie szwów i pobranie krwi. Do tego nałożyło się składanie papierów do przedszkoli, o których w tym wszystkim totalnie zapomniałam, zakupy przedświąteczne, wizyty w aptece, zawożenie Mani do przedszkola i kursowanie między dwoma mieszkaniami (żeby dziecko rano ogarnąć, a wieczorem położyć spać) i próby nauki, o porządkach już nie wspominając, bo nie zostało na nie za dużo czasu.

O tym, że w Wielki Czwartek przedszkole jest zamknięte przypomniałam sobie przy zamkniętej furtce. Przez paskudną pogodę spędziłyśmy więc dwa dni we trzy (jedna leżąca, jedna biegająca i jedna gotująca i ogarniająca to wszystko) na 30 metrach kwadratowych. Mania się nudziła, więc szalała, chwilę wytchnienia przynosiła mi godzina jej drzemki.

Namówiłam więc męża na wyjazd na Święta do teściów, chociaż po pierwszej myśli ostro odrzuciłam ten pomysł. Pomyślałam, że Mani i mężnemu będzie dużo weselej z moimi teściami i szwagierką niż samym w domu lub tu ze mną w szpitalnej kawalerce, że mężny więcej odpocznie, bo dziadkowie się nimi zaopiekują, że zamiejscowa babcia wreszcie będzie mogła pomalować jajka razem z Manią.

Ugotowałam dzisiaj barszcz i zrobiłam sałatkę, żeby jutro było gotowe, wytrzymałam 2,5 godziny Mszy (zawsze zapominam, że ta sobotnia jest tak przeraźliwie długa, ale chociaż poczułam klimat Świąt), a teraz na szybko szybko ładuję baterie. Jutro Wielkanoc. Życzę Wam zdrowia, odpoczynku i błogosławieństwa Bożego! A sobie już chyba tylko siły do nauki i wytrwałości do czerwca.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Egzamin

Mania naniosła książek do łóżka i zawołała: "Uczę się. Mamo, tylko mi nie przeszkadzaj".

Oznacza to, że zbliża się mój czerwcowy egzamin, cała rodzina odczuwa moją naukę, a ja nie mam czasu na nic. Na pisanie tym bardziej.
 

Marzy mi się poleżeć, nic nie robić i o niczym nie myśleć, marzy mi się wyjechać z rodziną nad wodę, marzy mi się wypić lampkę wina na balkonie z koleżankami. Ale postawiłam przed sobą pewien cel i muszę do niego dążyć.
 

Trzymajcie kciuki!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Jak dobrze mieć sąsiada

W dawnych czasach znałam wszystkich sąsiadów z klatki i sporo z bloku. Byłam niejadkiem, więc obiady jadałam u sąsiadów piętro wyżej. Mieszkali tam kilka lat starsi bliźniacy. Mieli oni ciocię w Stanach czy Niemczech, która poza ciekawymi słodyczami wysyłała różne rzeczy, których w Polsce nie było. Np. talerzyk z helikopterem na dnie. Więc szurałam łyżką po dnie, żeby dobrze obejrzeć ten helikopter :D W ogóle w grupie jest lepszy apetyt, więc mama np. gotowała jajko i szłyśmy je zjeść gościnnie. Czasami, jak ktoś nie domknął drzwi domu, to zasuwałam do nich do góry na czworakach. W dół nie umiałam, ale mama doskonale wiedziała, gdzie mnie znaleźć.

Miałam też troszkę starszą koleżankę mieszkającą naprzeciwko. Też się często bawiłyśmy. Pamiętam, że miała psa chichuachuę (to ledwo pies, ale jedyny, do którego miałam dostęp, więc był ważny), wielką lalę, której mama zaplatała warkocze z 5 czy 6 pasemek (ja do tej pory umiem tylko z 3 i tamte zawsze bardzo podziwiałam) oraz tęże mamę, która prasowała majtki, składała je na pół i jeszcze zaprasowywała, żeby dobrze leżały w szufladzie. Takie przebłyski wspomnień.

Potem przeprowadziliśmy się do domu jednorodzinnego, ale rodzina z naprzeciwka, od której kupiliśmy działkę, była bardzo fajna i była tam dziewczyna w moim wieku i rok starszy chłopak. W obie rodziny z jakimiś zaproszonymi gośćmi robiliśmy ogniska (wtedy nie było grillów tylko kiełbasy na patyku), było jedzenie, jakieś piwo, pani Ewa wyciągała gitarę i bardzo ładnie śpiewała. To od niej nauczyłam się piosenek biesiadnych. Jej mąż pracował z moim ojcem i jak któryś z nich zapomniał kanapek do pracy, to się je podrzucało temu drugiemu. Z córką sąsiadów Asią bawiłyśmy się lalkami Barbie, grałyśmy w gumę, rwałyśmy i woziłyśmy porzeczki na skup, a starsze obgadywałyśmy swoje pierwsze zauroczenia. W sumie trochę u siebie pomieszkiwałyśmy i okazjonalnie u siebie spałyśmy. Bardzo się różniłyśmy, ale bardzo sobie ufałyśmy. To były te czasy, gdy domów się nie zamykało i do takich sąsiadów po prostu wchodziło bez pukania. Jak Asi nie było, to i tak wchodziłam do kuchni i rozmawiałam z jej mamą.

Teraz mieszkam w Warszawie i słyszę, jak każdy skarży się, że nie zna swoich sąsiadów. Niby każdy cieszy się z anonimowości dużego miasta, ale jednak brak kogokolwiek bliskiego dokucza. A ja znowu trafiłam na fajnych ludzi. Mimo że blok to "późny gierek" i sporo sąsiadów jest w wieku emerytalnym, tak się złożyło, że piętro niżej mieszka moja koleżanka ze studiów, a mężnego z pracy. Ma starszego od Mani chłopca i dwuletnią Alę, z którą Mania lubi się bawić. Jak Ala się rodziła, jej babcia utknęła w korku, więc ja miałam okazję wesprzeć ich w tym ważnym dniu i zostać z chłopcem w domu do czasu przyjazdu babci. Za to oni ostatnio pożyczyli nam swoją nianię.

Nad nami jakiś czas wprowadziło się bardzo serdeczne małżeństwo w naszym wieku, a 1,5 roku temu urodziła im się córka. Tym razem okazało się, że sąsiad pracuje w tym samym budynku, co mężny. Sąsiadka wielokrotnie ratowała mnie opieką nad Manią (głównie, gdy moja mama była w szpitalu), a dziewczyny traktują się jak siostry. Mania przeżywa: "Lusia jest malutka, Lusia nie umie jeździć na rowerze. Mania umie, Mania ją nauczy.", "Lusia jest malutka, Lusia nie umie sikać na sedes" i generalnie wszystkie swoje umiejętności ocenia z perspektywy Lusi. I dba o Lusię, ostatnio gdy zamontowałam jej osłonkę zaciemniającą na szybie samochodu, powiedziała: "I Lusi też kup taki, żeby jej nie świeciło". Ostatnio też z dumą powiedziała: "Wujek naprawił mi rower (nadmuchał koła po zimie) i zrobił łóżko".

Z jednymi i drugimi sąsiadami zapraszamy się czasami na kolacje (ja robię dobrą pizzę, sąsiadka super naleśniki, a druga rewelacyjne sushi), chodzimy razem na spacery, wpadamy do siebie na urodziny swoje i dzieci, mamy gdzie pójść, gdy pada lub bardzo wieje, nie mówiąc już o skoczeniu "po sól". Czasem doradzimy sobie dzieciowo. Bywa, że dziecięce rzeczy wędrują między mieszkaniami. Sąsiedzi wpadają na mecze. Ostatnio chciałam kupić wiertarko-wkrętarkę, ale stwierdziłam, że w sumie po co - przecież sąsiad ma. Wiemy, że jak coś się stanie, jest dokąd pójść. Życie bez nich byłoby trochę trudniejsze, nudniejsze i smutniejsze.

Być może kiedyś nasza rodzina się powiększy. Ale nie wyobrażam sobie wyprowadzki z tego bloku do większego mieszkania. Będzie trzeba upchnąć dzieci w jednym pokoju i zamówić łóżko piętrowe. Bo inaczej musiałbym szukać  co najmniej dwóch większych mieszkań koło siebie, a to już ciężkie :)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - marzec

03/03

Ja (do budzącej się Mani): Mogłabym cię zjeść!
Mężny: Nie mogłabyś, bo masz post od słodyczy, a ona jest baaardzo słodka!

07/03

Przegląd miłości ;) "Mania lubi melona. I lubi lizaki i cukierki, i czekoladę, i ciastka, i tort, i marcepana, i picie czekoladowe..."

14/03 

"Tato, nie masz skarpetków. Zaniosę cię!"

19/03

Ja: Kopnęłaś tatę w buzię i sobie wargę rozciął na zębie.

Mania: Wypadł?

Ja: Nie wypadł.

Mania: Zaraz wypadnieee...

23/03 

"Uspokój się, tata!"

24/03

Mani spękały usta, więc dostała swoją pierwszą szminkę, przepraszam, "spinkę do ustów" :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kompletowanie wyprawki

Dawniej...

Skompletowanie wyprawki kiedyś było dużo prostsze. Mieszkało się wielopokoleniowo, więc bardzo pomagały babcie, w sklepach były tylko podstawowe rzeczy, ubranka dostawało się od znajomych, trochę kupiło, ew. jakieś wydziergało na drutach czy szydełku, do tego jakiś kocyk i becik (często znoszone ze strychu), używane łóżeczko i wanienka, duży zapas pieluch tetrowych, oliwka, puder, spirytus, mydło Bambino i jazda. Laktatorów nie było - przy nawale mlecznym pomagał... ten tego... mąż. Szumisie czy dedykowane płyny do odkażania zabawek nie istniały nawet w głowach swoich twórców. A ubranka używało się tak długo, jak się dało - jak dziecko nie mieściło się w pajacu, to obcinało się stopy (temu pajacu rzecz jasna).

i dziś...
 

Teraz żyjemy w czasach dobrobytu. Mamy więcej pieniędzy, a ilość dóbr w sklepie doprowadza do zawrotów głowy. Mamy są zbyt daleko, żeby doradzać, a jak są blisko, to i tak najczęściej nie mają u nas macierzyńskiego autorytetu - bo jak można słuchać kogoś, kto zawijał nas w tetrę, pupę posypywał mąką ziemniaczaną, a pępek smarował spirytusem brrr! (Potem życie pokaże, że poza postępem kosmetologicznym i lepszym poznaniem fizjologii dziecka tak dużo się przez te kilkadziesiąt lat nie zmieniło, a mąka ziemniaczana dalej jest świetnym środkiem na pieluszkowe zapalenie pupy).

Do tego należy dodać cechę rodzica, który sam nie zje, a dziecku odda, i pewną dawkę hormonów i stresu przed nieznanym i mamy naprawdę świetną pożywkę dla dużych koncernów, które całe życie próbują wmówić nam, że potrzebujemy tego, czego nie potrzebujemy.

A tak w ogóle, to kobiecie przed porodem pojawiają się czasem dziwne myśli i przemyślenia, np. "Jaki kupić płyn do higieny intymnej?" lub "Czy powinnam kupić specjalny płyn o mycia butelek?"

Co więc robić?

Po pierwsze, pamiętaj, że nie ma komunizmu i dobra leżą na półkach. Zawsze zdążysz wysłać męża/partnera czy koleżankę po coś do sklepu. Wyjątkiem w mojej opinii jest laktator i paracetamol dla niemowląt. Oba na 99% w którymś momencie się przydadzą, a czekanie z nawałem mlecznym lub dzieckiem z gorączką na to, aż mąż o 2 w nocy wstanie, ubierze się i zrobi rundę do apteki, do przyjemnych nie należy (w przypadku laktatora kupi "jaki jest", czyli zwykle nie taki, jaki byś chciała i 2x drożej niż w sklepie internetowym).

Po drugie, prawie każdy członek Twojej rodziny, przyjaciel i bliższy znajomy wpadnie do Was z ubrankiem, zabawką, mokrymi chusteczkami czy jakimś kosmetykiem. Dlatego uważam, że nie ma sensu kupować zbyt dużo rzeczy i przede wszystkim zabawek, bo pierworodek ma problem zobaczyć twarz matki z metra, a co dopiero grzechotkę. Bardzo możliwe, że Twoi koledzy z pracy wpadną np. z karuzelą czy matą aktywną. I tak w którymś momencie okaże się, że masz 3 termometry do wanienki.

Po trzecie, jesteś w stanie obyć się bez prawie każdej rzeczy dla dzieci albo znaleźć domowy zamiennik: na pieluszkowe zapalenie skóry dobrze pomaga mąka ziemniaczana, suchą skórę możesz posmarować olejem kokosowym, ciemieniuchę oliwką, butelki wygotować w garnku, a do zabawy dać zwykłą łyżkę. Zamiast podgrzewacza do chusteczek (tak, ktoś to wymyślił i wyprodukował!), możesz potrzymać je chwilę w dłoniach, a zamiast trzymać pieluchy w specjalnym worku zawieszanym na łóżeczku, możesz włożyć je do szuflady czy małego pudełka. Jest wiele fajnych gadżetów, ale jak sama nazwa mówi, są to gadżety. Czyli są ładne, bajeranckie, pierońsko drogie i... zajmują dużo miejsca w szafkach lub się kurzą. Niektóre możesz pokochać (np. po kilku oparzeniach palców polubić sterylizator do butelek), inne użyjesz kilka razy i ostatecznie wrzucisz na dno szafy, a po czasie stwierdzisz, że bez sensu wydałaś pieniądze.

Po czwarte, producenci chętnie wmówią Ci, że ich produkt za miliony monet ma jakieś niesamowite właściwości. Widziałam wanienki z korkami, żeby zlać z nich wodę, a nie taszczyć do łazienki (ale tą zlaną wodę w sumie trzeba zataszczyć, nie? Chyba że to wanienka nawannowa, to jeszcze ma to rację bytu), wanienkę z podwójnymi ściankami, w których wolniej wychładza się woda, wanienkę z hamaczkiem, wszystkie za jakieś 300 zł. A osobiście uważam, że świetną wanienką jest Lattsam z Ikei - jest nieduża (ale zmieści nawet trzylatka), więc kilka razy pojechała z nami na urlop i oszczędziła nam kupowania (i przechowywania!) wanienki turystycznej, ma podgumowane dno z obu stron, więc nie ślizga się ani na blacie ani dziecko w wanience (i nie łapie bakterii, pleśni i grzybów jak gąbkowe wkładki), ma też oczko na haczyk, więc w małych łazienkach można ją powiesić. A, i zapomniałam: kosztuje tylko 19,99 zł.

Po piąte, nie kupuj na zapas. Rozumiem, że kupując na Allegro szczotkę do włosów i pieluchy tetrowe można dorzucić do koszyka łyżeczkę do karmienia, żeby potem nie płacić 8 zł za wysyłkę czegoś, co kosztuje 3 zł, czy robiąc zakupy w aptece internetowej, można kupić kilkadziesiąt ampułek roztworu soli fizjologicznej. Ale trochę nie rozumiem kupowania trzymiesięczniakowi stolika z krzesełkami, roweru czy ubrań na kolejne dwa lata (tak, są takie zakupoholiczki). Bo niepotrzebnymi rzeczami zagracisz dziecku pokój, będziesz potrzebowała dodatkowych mebli, co jakiś czas to wszystko posprzątać i odkurzyć, a może się okazać, że przez ten rok zmienisz preferencje ubraniowe czy dekoracyjne. A w ogóle to trzeba jeszcze zostawić jakieś prezenty do kupienia przez dziadków i ciotki na urodziny, mikołajki i inne okazje. Oraz sobie możliwość kupienia czegoś fajnego za pół roku czy rok.

Po szóste, jak nie wiesz, to pytaj dzieciatej siostry, bratowej, przyjaciółki, sąsiadki czy koleżanki z pracy - najlepiej kogoś, kto ma podobne podejście do życia, podobny system wartości, ew. podobny status majątkowy i wydaje Ci się rozsądną osobą. Z tego względu polecam Ci trochę filtrować rady przeczytane na blogach i forach, bo często są wartościowe, ale czasem możesz trafić na jakąś mocno szaloną ekolożkę czy gadżeciarę. Pytaj też matki, bo mimo że nie odpowie na pytanie czy emolienty są lepsze od zwykłych płynów do mycia, to jednak ma sporo życiowego doświadczenia i z wieloma sytuacjami sobie dobrze poradzi. A jakby co, to pytaj tutaj w komentarzach :)

Powodzenia!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Macierzyństwo

Przez długi czas była cisza, a tu nagle okazało się, że kilka bliskich mi kobiet jest w ciąży. Każda z nich jest inna (i ciąża i przyjaciółka), ale łączy je to radosne, troszkę niespokojne wyczekiwanie maluszka.

 

Ja też czekam na te dzieci, jakby to byli moi siostrzeńcy. Jakoś tak jest, że jak ktoś już ma to swoje wyczekane i kochane, to kocha wszystkie maluszki i czeka na nie z niecierpliwością.

 

Kiedyś głupio mi było, gdy moja ukochana siostra cioteczna tak bardzo wyczekiwała mojego dziecka. Głupio, bo ja kilka lat wcześniej cieszyłam się z jej ciąży, ale to było całkiem inne spektrum uczuć. Teraz już wiem, co nas różniło: kontekst - ona była matką i patrzyła na moją ciążę z perspektywy własnego macierzyństwa.

Odkąd jestem matką, wiem, dlaczego znajome młode matki, mówiły mi, że gdyby się coś działo, mogę dzwonić nawet w nocy o północy. Sama tak samo potem mówiłam bliskim ciężarnym. Odczuwałam taką fajną więź między mną a tymi zaprzyjaźnionymi ciut bardziej doświadczonymi matkami.

 

Jak jesteś w ciąży (szczególnie pierwszej), przygotuj się, że na 100% gdzieś ktoś (zwykle obcy) wyleje na Ciebie wiadro hejtu. Ale mam nadzieję, że będziesz mieć przy sobie kilka dobrych życzliwych kobiet, które dadzą Ci ten komfort, że będziesz mogła zadzwonić do nich w nocy o północy, skonsultować sprawy intymne lub głupie drobiazgi.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - luty

1/02 Mania czytałam niedawno Turlututu, a teraz w kluczach znalazła brylok. "Wieża Aflaa. Taka sama!

 

6/02 "Taty nie ma. Martwię się o tatusia!" (Był w pracy)

 

8/02 "Róziowa, róziowa, roziowa!!! Maścia do dupki. Tam na gorze, pokazałam ci, o tam" czyli higiena z tatą

9/02 Babcia poprosiła, żeby jej powiedzieć, jak jest małpa po angielsku, bo Marysia się uczyła w przedszkolu. Okazało się, że zna już: mon...key!, e...lefant!, dog!

Ja: "A powiedz, jakie zwierzątko chcesz, to ci powiem po angielsku."
Mania: "Strusia!"
Tata: "A skąd ty znasz takie zwierzątko?"

M. (oczywistym tonem): "Mania przecież zna strusia!"

M.: "Nie zjadaj mi! Nie ruszaj tego, to Marysi jest. Nie można tego jeść Marysi. To Marysia tu zje wszystko!"

22/02 Dwa dni temu żeby się trochę pouczyć w spokoju, wysłałam Manię razem z mężnym do sklepu na skrócenie spodni. Argumentem przekonywującym był kącik zabaw i stoisko z rurkami. Niestety stoiska nie znaleźli, mężny stwierdził, że pewnie się zlikwidowało. Dzisiaj pojechali razem odebrać spodnie. Po zabawie w kąciku wracali do samochodu inną drogą, nagle Mania stanęła i zawołała: "PACHNIE RURKĄ!!". Tak, znalazła.

 

26/02 Jajko obrane ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1