Czy plastik jest zdrowy?

 

Czy wiesz, że nieodpowiedni dobór naczyń może wpływać na zdrowie i wagę Twojego dziecka?

Kiedyś w Polsce królowały surowce naturalne. Dzieci ubierało się w bawełnę, wełnę (nikt wtedy nie płakał, że nie wolno, bo może się pojawić alergia, dopiero jak się okazjonalnie pojawiła, to się wełnę wykluczało), w domu były metalowe garnki, szklane butelki i słoiki. I smoczki kauczukowe. Co ciekawe, nie było też praktycznie śmieci, bo zniszczone ubrania szły na szmaty, a te potem były wrzucane do ognia, garnki zostały zeżarte na dworze przez rdzę w jeden-dwa sezony (nie było jeszcze stali nierdzewnej), szkło służyło długo, a jak się już potłukło, to uzupełniało betonowe fundamenty. żyliśmy dużo bardziej ekologicznie. Ale to już historia na inny wpis.

Potem zaczęły pojawiać się tworzywa sztuczne (zwane potocznie plastikiem) - były świetne, lekkie, kolorowe, a czasem nawet przeźroczyste. Najpierw w zabawkach, potem w przyborach kuchennych, potem we wszystkich dziecięcych akcesoriach. Ale czy cały ten plastik jest bezpieczny? Szczególnie, że obecnie posiadamy go dużo i najczęściej już nie wyobrażamy sobie, że butelka może nie być plastikowa, a miseczka melaminowa. Wydaje nam się, że skoro go sprzedają, to nie może szkodzić... Ale chociażby mój wczesniejszy wpis o wycofanych ze sprzedaży akcesoriach dziecięcych potwierdza, że tak nie jest. Zresztą ciężko uwierzyć, ale kiedyś za bezpieczny uważany był eternit, a za zdrowe papierosy ;) Za 100% bezpieczne możemy uznać substancje, które używamy setki lat, np. szkło, glinę, ceramikę.

Zróbmy zatem przegląd winnych, niewinnych i podejrzanych. I od razu zaznaczę: ja absolutnie nie namawiam do całkowitego wykluczenia tworzyw sztucznych ze swojego życia, bo jest to pierońsko trudne, a osoby, które się tego podjęły, zostałyby najprawdopodobniej uznane przez większość polskiego społeczeństwa za jakiś szalonych eko-terrorystów (nawet szczoteczki do zębów są plastikowe). Ale namawiam do poszerzenia swojej wiedzy w tym zakresie i podjęcia świadomej decyzji oraz pozbycia się tych najgorszych plastików ze swojego domu lub chociaż używaniavich zgodnie z przeznaczeniem.

Skąd się wzięło popularne oznaczenie "BPA Free"

Jednym z bardziej szkodliwych tworzyw sztucznych jest Bisfenol A (BPA). Jego sukces wynikał z tego, że był sztywny, cienki (więc lekki), przezroczysty (więc ładny) i do tego tani. Idealny na butelki dla dzieci. Obecnie wiemy, że substancja ta zaburza gospodarkę hormonalną u człowieka, zachowuje się jak hormon żeński estrogen (taka substancja w medycynie nazywana jest modulatorem hormonalnym), czyli u mężczyzn obniża wydzielanie androgenów, a u kobiet m.in. zaburza miesiączkowanie i obniża płodność. Dodatkowo zwiększa wydzielanie insuliny, czyli przyczynia się do otyłości i potencjalnych problemów cukrzycowych, a także przyspiesza namnażanie się komórek nowotworowych. Dosyć podobnie działa ftanalyn (guma arabska). BPA podejrzewany jest też o wywoływanie wad urodzeniowych u noworodków i chorób krążeniowych (m.in. poprzez zwiększenie krzepliwości krwi). Okazuje się, że u dużej grupy osób (również dzieci) z nadwagą oraz u kobiet z policystycznymi jajnikami (zaburzenie hormonalne) znaleziono bardzo wysokie stężenia BPA w moczu.

Źródło: http://icoffee.com

W 2011 był to najczęściej używany w przemyśle plastik. To, że był on bardzo powszechny potwierdza fakt, że znaleziono go w moczu 93% Europejczyków powyżej szóstego roku życia. Komisja Europejska w 2011 zabroniła używania go w produkcji butelek dziecięcych. W Stanach Zjednoczonych długo utrzymywano, że BPA jest bezpieczny, ale w końcu organizacje rządowe przyjęły do wiadomości wyniki badań naukowców, a może raczej uległy presji społecznej, bo Food and Drug Administration nadal twierdzi, że Bisfenol A jest bezpieczny (w każdym razie nie dotarłam do żadnego ich dokumentu głoszącego inaczej), ale w 2013/2014 kolejne stany zabraniały produkcji butelek i kubeczków dziecięcych z tym składnikiem. Niestety, wszędzie indziej nadal możemy go znaleźć (w talerzach, zabawkach, soczewkach okularowych, paragonach, amalgamatach dentystycznych, farbach do ścian, jako wyściółka metalowych puszek na żywność). Oczywiście najbardziej szkodliwy jest w produktach, które mają styczność z żywnością oraz w zabawkach niemowlęcych, które są często brane do buzi. Dobrze też zwrócić uwagę, żeby niemowlę nie bawiło się wyciągniętymi z zakupów paragonami. Negatywne działanie BPA nasila wysoka temperatura, czyli wkładanie talerzy i pojemników do kuchenek mikrofalowych i zmywarek, a także używanie ich do ciepłych potraw.

Kolorowa melamina - popularna ale czy bezpieczna?

Kolejnym WINNYM jest melamina. Tak, ta cudowna melamina, z której produkuje się piękne kolorowe dziecięce talerzyki, miseczki i kubeczki. Pierwszy raz zrobiło się o niej głośno, gdy w 2008 roku chińskie dzieci zatruły się mlekiem w proszku z dodatkiem melaminy, a sześcioro z nich zmarło (mimo że była ona w bardzo małym stężeniu). Potem utrzymywano, że melamina w naczyniach nie szkodzi, bo jest w innej postaci, ale badania przeprowadzone przez dwa niezależne zespoły z Uniwersytetu Medycznego w Kaohsiung i Szpitala Miejskiego Hsiao-Kang w Kaohsiung na Tajwanie pokazały, że grupa jedząca gorącą zupę z misek melaminowych miała ponad sześciokrotnie większe stężenie tej substancji w moczu niż ta jedząca z misek ceramicznych. Badanie to potwierdziło, że w trakcie ogrzewania melamina przenika do zawartej w niej żywności. Regularne używanie naczyń i sztućców z melaminy może skutkować jej przedawkowaniem, a to m.in. uszkodzeniem nerek, dusznościami, reakcjami alergicznymi, a badania przeprowadzane na zwierzętach mówią też o nowotworach.

Melamina uwalnia się w wyższej temperaturze (nie używajmy jej więc w kuchenkach mikrofalowych i nie myjmy w zmywarkach, nie stosujmy jej też przy gorących posiłkach) oraz w styczności z kwaśnymi potrawami, np. cytrusami. Nie znaczy to, że w przypadku zimnych potraw nie uwalnia się ona w ogóle, ale obecnie uznaje się ten poziom za skrajnie marginalny i bezpieczny. Ja radzę jednak na wszelki wypadek używać melaminowych naczyń jak najmniej, stosować do zimnych dań, a kupować je z atestem od znanych producentów, a nie te najtańsze z bazarku.

Co jeszcze?

Czy to już wszystko, chciałoby się zapytać? Popatrzmy więc na kody recyklingowe, które mówią nam, a jakiej substancji składa się dany przedmiot. To te małe cyferki otoczone strzałkami układającymi się w trójkąt.

Źródło: http://pet-bottles.ready-online.com

1) PET (ang. poliethylene terephthalate) - politeraftalen etylenu, mięknie w 265 stopniach, ale szkli się w 70 stopniach, tworzy się z niego głównie butelki na napoje, na ketchup, ale może znajdować się też w naczyniach, jest składnikiem tkanin i dzianin sztucznych np. polaru. W 2009 roku naukowcy z Uniwersytetu Goethego odkryli, że PET nawet w temperaturze pokojowej uwalnia ksenoestrogen (substancja mimikująca estrogen, a więc wpływająca na układ hormonalny). Badania rozszerzono na wiele popularnych opakowań PET i tylko jedno z nich nie zawierało tej substancji. Badania prowadzone wcześniej na Uniwersytecie Kreteńskim potwierdziły też, że w napojach przechowywanych w butelkach PET znajdowały się śladowe ilości rakotwórczego antymonu (im wcześniej butelkowane, tym więcej, czyli wydzielał się z czasem) - trójtlenek antymonu jest stosowany jako katalizator przy produkcji PET. Teoretycznie te ilości antymonu mieszczą się w normach amerykańskich (w temperaturze pokojowej). Nie doszukałam się badań, które potwierdziłyby, czy wszystkie wymienione wyżej substancje wydzielają się z gotowego PET, czy znajdują się w butelkach z racji błędów przy produkcji, a przecież przez te kilka lat ktoś powinien te badania powielić czy pogłębić (a tego nie zrobił). W każdym razie negatywne działanie wymienionych składników pogłębiane jest przez temperaturę, należy więc trzymać butelki z wodą czy napojem w cieniu. Stąd kategoria PODEJRZANY. Źródła popularne podają, że nie powinno się ich używać wielokrotnie, ale inżynierowie tego nie potwierdzają - nie ma znaczenia czy jedna woda w butelce stoi dwa tygodnie, czy wypijesz po tygodniu i dolejesz kolejną (np. do burelki z dziubkiem na trening). Byle nie wlewać do niej ciepłych napojów.

2) HDPE (ang. high density poliethylene) - polietylen o dużej gęstości, twardy i wytrzymały, topi się w 125 stopniach, ma bardzo wysoką odporność chemiczną. Tworzy się z niego sztywne przedmioty np. bidony, miski. Uważany obecnie za BEZPIECZNY.

3) PVC (ang. polyvinyl chloride) - polichlorek winylu (PCW, potocznie i niepoprawnie: PCV), wytrzymały mechanicznie i odporny na działanie wielu rozpuszczalników, stosowany szeroko w przemyśle, też przy produkcji opakowań (np. folii do żywności). Przy spalaniu wydzielają się trujące dioksyny, ale oczywiście mówimy o przechowywaniu żywności, nie o paleniu (palenie plastików w piecach czy ogniskach jest w Polsce zakazane). Artykuły popularne mówią o jego szkodliwości, ale znowu nie znalazłam na ten temat żadnych poważniejszych prac. PODEJRZANY?

4) LDPE (ang. low density poliethylene) - polietylen o niskiej gęstości, podobny do HDPE tylko bardziej elastyczny. BEZPIECZNY.

5)  PP (ang. polypropylene) - polipropylen, jedno z częściej używanych tworzyw sztucznych, również do produkcji opakowań, małych AGD i zabawek; stabilny chemicznie w temperaturze pokojowej (działają na niego niektóre silnie żrące substancje, np. kwas solny, ale to nas w domowych warunkach nie dotyczy), można go spokojnie stosować w temperaturze do 100 stopni, przy ok. 120 stopniach zaczyna mięknąć - staje się plastyczny, ale nadal jest wysoce stabilny chemicznie. BEZPIECZNY.

6) PS (ang. polystyrene) - polistyren (m.in. styropian), służący głównie do produkcji tanich pojemników na jedzenie na wynos (popularny "chińczyk"), tacek na mięso lub owoce, też zabawek (nie tylko w formie styropianu, np. szczoteczki do zębów też są z polistyrenu). Nie doszukałam się konkretnych badań naukowych, które mówią, że jest szkodliwy, ale artykuły popularne twierdzą, że jest. Faktem jest jednak, że w procesie spalania wydzielają się substancje szkodliwe, więc absolutnie nie powinno się podgrzewać go razem z jedzeniem w kuchence mikrofalowej. Najprawdopodobniej sam fakt włożenia do takiego pojemnika ciepłego jedzenia sprawia, że pod wpływem temperatury wydzielają się substancje trujące. PODEJRZANY? Dodatkowo nie podlegający recyclingowi, więc zaśmiecający środowisko.

7) Other, czyli inne - ta kategoria to taki worek, w który wpadają wszystkie niewymienione pod wcześniejszymi numerami tworzywa sztuczne i ich mieszanki - i te szkodliwe jak BPA czy melamina i te nowoczesne technologicznie. Niektórzy zalecają na wszelki wypadek nie używać żadnych produktów z "7". Ja osobiście zaleciłabym ostrożność - jak jest to wyrób dużej znanej firmy (która bardziej dba o opinię) i jest na nim napisane "BPA Free" lub "BPA 0%", to chyba można zaryzykować, ale raczej do zimnych przekąsek. Gdzieś znalazłam informację, że Bisfenol B i C mają podobne właściwości, co Bisfenol A, ale z racji niezbadania nie zostały zakazane. W tej kategorii są substancje niepodlegające recyclingowi.

Podsumowując

Tworzywa sztuczne o kodach "2", "4" i "5" są uznawane za bezpieczne. Tworzywa o kodach "1", "3" i "6" niby są uznawane za bezpieczne, ale często tylko w szczególnych warunkach np. w temperaturze pokojowej, więc wchodzą w kategorie podejrzane - jeżeli nie zdecydujecie się ich wyeliminować ze swojego domu, to chociaż nie wkładajcie do kuchenek mikrofalowych i zmywarek, nie trzymajcie na słońcu i nie używajcie do gorących potraw. W przypadku "7": wyrzućcie BPA (raczej nie powinniście mieć go w domu, chyba że jakieś stare rzeczy), a w przypadku melaminy i innych substancji z kodem "7" analogicznie jak wyżej: albo wyrzućcie albo używajcie tylko do zimnych potraw.

Co zamiast tego?

Bezpieczne są na pewno szkło, glina, porcelana, stal nierdzewna. Największy problem mamy chyba przy dzieciach, bo większość z wymienionych tworzyw łatwo się tłucze. Rozwiązań jest kilka:

1) zainwestować w szkło nietłukące (a zasadniczo ciężko tłukące) typu laminarc - u mnie takie szkło pojawiło się, gdy młoda miała 1 rok i dobrze się sprawdza (do tej pory stłukł się jeden talerzyk i jedna filiżanka, ale oba z czasów mojego dzieciństwa, więc słabsze ze starości),

2) kupić naczynia z dobrych polimerów,

3) zaufać dziecku - moja młoda zaczęła używać niedużych szklanek ze zwykłego szkła przed drugimi urodzinami i jeszcze żadnej nie stłukła,

4) poszukać tworzyw zastępczych takich jak bambus.

Jeżeli uważasz ten artykuł za wartościowy, proszę, podziel się nim ze swoimi znajomymi :) Dziękuję :)


Źródła:
http://bombakaloryczna.pl/butelki-pet-bezpieczne-czy-niezdrowe/
http://io9.gizmodo.com/how-to-recognize-the-plastics-that-are-hazardous-to-you-461587850
http://zdrowie.3obieg.pl/czy-opakowania-na-zywnosc-moga-byc-trujace
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2453150/
Wikipedia (definicje tworzyw sztucznych)
Trrochę pierwszych źródeł straciłam, jak do nich dotrę, to uzupełnię listę

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Jeden wypadek, dwa foteliki, różne skutki

Angela to młoda kobieta, matka jak ja i Ty. Niestety, gdy w ubiegłym roku jechała samochodem ze swoimi dwoma córkami, uderzyła czołowo w drzewo. Obie jej córki były prawidłowo zapięte w swoich fotelikach, przy czym jedna jechała przodem, a druga tyłem do kierunku jazdy.

Na swojej tablicy na FB napisała rozpaczliwy list, którego tłumaczenie znajdziecie poniżej:

"DOWÓD NA TO, ŻE WOŻENIE TYŁEM TAK DŁUGO, JAK TO MOŻLIWE, JEST WAŻNE.

Piszę to, siedząc przy szpitalnym łóżku mojej prawie dwulatki (jutro kończy dwa lata), która wreszcie zasnęła po kolejnym ciężkim dniu. A moje prawie roczne dziecko śpi w swoim wózku w Westmed Children's Hospital.

26 lutego moje zwykłe szczęśliwe życie rozsypało się na kawałki i rozpoczął się koszmar.

Wracaliśmy w ciągu dnia z wizyty u dentysty wiejską drogą, gdy nasz SUV uderzył w drzewo z prędkością 100 km/h. Uderzenie były tak silne, że samochód dachował, a drzewo złamało się i upadło na samochód, zakleszczając nas w nim.

Gdy dotarło do mnie, że stoimy na dachu, Córka 1 i Córka 2 krzyczały. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Córka 2 ma rozległe rozcięcie na czole. W czasie wypadku siedziała przodem do kierunku jazdy. Sterownik wylotu klimatyzacji oderwał się i uderzył ją w czoło. Córka 1 jechała tyłem do kierunku jazdy i nie miała żadnych widocznych obrażeń.

Wraz z Córką 2 zostałyśmy zabrane helikopterem ratowniczym z miejsca wypadku do szpitala Westmead. Tam okazało się, że nasza sytuacja jest dużo gorsza niż przypuszczałam. Córka miała złamane kręgi C2 i C3 oraz zdarte więzadła na C1. Była jednym z najmniejszych pacjentów, któremu założono aparat stabilizujący Halo. Lekarz powiedział nam, że większość dzieci z takimi obrażeniami nie wychodzi z tego.

Córka 1 ze swoim tatą pojechała karetką do drugiego szpitala. Okazało się, że nie miała ona żadnym obrażeń poza siniakiem na ramieniu.

Więc jak widzicie, dwójka dzieci w tym samym wypadku, oboje prawidłowo zapięte pasami i jedno z obrażeniami zagrażającymi życiu, a drugie bez jakichkolwiek obrażeń.

Nigdy nie byłam pewna, kiedy przesadzić dziecko do fotelika przodem, ale po naszym wypadku i twardych dowodach będę je wozić tyłem tak długo, jak to tylko możliwe. Nie popełniaj mojego błędu. Może on kosztować życie Twojego dziecka.

Póki co leczymy córkę już trzeci miesiąc i nadal nie mamy pojęcia, kiedy całkowicie dojdzie do siebie."

Fotelik montowany tyłem (RWF) zapewnia dzieciom dużo większe bezpieczeństwo niż ten przodem (FWF), niezależnie od gwiazdek i bajerów, bo jest on tak zaprojektowany, żeby najlepiej wykorzystać prawa fizyki przy uderzeniu. Zaleca się przewożenie dzieci tyłem co najmniej do 4 roku życia.

Nie wiem, czy starsza córka Angeli teraz, po ponad roku od wypadku, jest w pełni zdrowa, bo przyznaję się, że to ciężki temat i nie miałam odwagi zapytać. Na pewno porusza się już bez ortez i podróżuje w foteliku tyłem.

Jeżeli chcesz się dowiedzieć więcej o fotelikach samochodowych i bezpiecznym przewożeniu, kliknij etykietę "fotelik samochodowy" z prawej strony. Jeżeli uważasz, że ten wpis może komuś pomóc, proszę, udostępnij.

Autor zdjęć i tekstu oryginalnego: Angela Brown (Oryginalny tekst Angeli na jej FB) 
Tłumaczenie moje.
Posiadam zgodę na przetłumaczenie listu, jego przedruk i wykorzystanie zdjęć autorki.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

O szczepieniach subiektywnie

Sytuacja 1. W szkole rodzenia położna doradza, by szpitalu zapłacić 50 zł za lepszą szczepionkę ma WZW. Jak to lepszą? To są gorsze? I dlaczego system zdrowotny oszczędza na niemowlętach???

 

Sytuacja 2. Czytam i czytam. Co się da. Po polsku i po angielsku. Aż głowa pęka. Niestety w Polsce dostępne są tylko oficjalne strony typu szczepienia.pl albo po drugiej stronie barykady stopnop.pl. Stopnop nie czytam (chyba, że jakiś odsyłający link, to zerkam), ale za to czytam Marię Majewską. I rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz komunikaty Głównego Inspektora Sanitarnego. Są jeszcze fora rodzicielskie, ale pojedyncze przypadki są niczym w statystyce ("Nie szczepię i moje dziecko nie choruje, a koleżanka szczepi i jej ciągle choruje"), a bardziej profesjonalnie mówiąc statystycznie nieistotne. I fora para-medyczne lekarzy i rodziców dyskutujących o ułożeniu optymalnego kalendarza szczepień - te już lepsze. Im więcej czytam, tym bardziej czuję się głupia. Aż głowa pęka. Dymi wręcz.

Chyba jednak bardziej skłaniam się do szczepionek jak najmniej skojarzonych. I nie rozważam nieszczepienia, chociaż boję się niektórych NOPów, czyli odczynów poszczepiennych (bo przecież jakieś istnieją), a raczej kombinuję, jak zaszczepić mądrze.

 

Sytuacja 3. Dzwoni pani z infolinii LuxMed i za "jedyne" 900-4500 zł zależnie od pakietu chce mi sprzedać pakiet prawie wszystkich lub wszystkich możliwych szczepień do 2 roku życia, przy czy pakiet nie uwzględnia poślizgów i obowiązuje do skończenia 2. roku życia przez dziecko. Dziękuję, postoję. A w każdym razie chociaż jeszcze poczytam zanim podejmę tak istotną decyzję w 2 minuty.

Sytuacja 4. U Mani dosyć szybko zauważyłam zwiększone napięcie mięśniowe, potwierdzone przez pediatrę i potem przez neurologa. Pani neurolog zaleca wolniejsze i ostrożne szczepienie (nie 5-w-1, żeby obserwować reakcje na szczepionki), zaszczepienie koniecznie krztuśćcem bezkomórkowym, a wcześniej zrobienie USG przezciemiączkowego, żeby wykluczyć potencjalne dodatkowe kwestie neurologiczne. I stąd kalendarz szczepień nam się później opóźni bo a) czekam na wizytę u neurolog i USG, b) długo szukam DTPa 3-w-1 (to "Pa" to krztusiec bezkomórkowy czyli acelularny właśnie), bo akurat od 2 miesięcy brak w hurtowniach farmaceutycznych, a te z bezpłatnej puli sanepidu są dla faktycznie ciężkich przypadków typu dziecko po udarze, a nie tam ze zwiększonym napięciem. Trochę to komiczne, że sporo rodziców nie chce zaszczepić swojego dziecka, a ja właśnie chcę, tylko nie mam czym.

 

Sytuacja 5. Pierwsza wizyta szczepienna w przychodni. Chcę szczepić tylko na WZW, bo jeszcze czekam na USG, a na WZW dostałam już zielone światło od pani neurolog. Nowo poznana przypisana nam losowo lekarka a) chce zaszczepić na wszystko, na co się da ‌(czyli standardowe 5 + rotawirus), b) traktuje mnie z pogardą i jak debila i c) ostatecznie wręcza do podpisania kartkę, że rezygnuję z pozostałych szczepień i zostałam poinformowana o szczepieniach dodatkowych, z których również rezygnuję. Zero sensownej rozmowy. Nawet nie wiem, czy rezygnuję dzisiaj, czy na zawsze. Z wizyty wychodzę psychicznie podeptana.

 

Sytuacja 6. USG wypada dobrze i jakiś czas później znajduję DTPa tak blisko, pod nosem w LuxMedzie. To olbrzymi moloch medyczny i gdzieś dostali albo wcześniej kupili hurtowe ilości. Szczepię. Pierwszy NOP* - po ok. 30 godzinach Mania przestaje gugać, milknie, co najwyżej płacze i wydaje się przeraźliwie smutna. Lekarz LuxMed bada dokładnie, nic nie znajduje, nie chce wypełnić zawiadomienia o NOPie do sanepidu. Lekarz POZ też. Odchodzę od zmysłów. I dodatkowo się wkurwiam na lekarzy. Po tygodniu wszystko mija. Koleżanka potem mówi, że jedno z jej dzieci też tak miało tylko bez szczepienia. Być może jakiś skok rozwojowy.

 

Sytuacja 7. Odwiedza nas koleżanka internistka. Młoda, ambitna, rozsądna. Podpytuję, co wie, o szczepieniach. Okazuje się, że miała staż w szpitalu pediatrycznym. I nawet pytała lekarkę nadzorującą o to, które szczepienia nieobowiązkowe są ważne, a które mniej. Lekarka powiedziała coś w stylu, że ospa nie tak koniecznie, bo nawet dzieci nieźle ją przechodzą. Kolejnego dnia koleżanka stażystka przyszła do pracy i okazało się, że w nocy przywieziono  na dyżur dziewczynkę z ospą, która po kilku dniach zmarła. Lekarka stwierdziła, że los sprowadził ją do parteru.
Koleżanka mówi też, że na wykładach uczono ją, że szczepienie kilkoma szczepionkami na raz generalnie nie jest złe, bo organizm przechodzi wtedy w wysoki stan alertu i powinien złapać wtedy silną odporność.


Sytuacja 8. Żeby chociaż trochę rozdzielać szczepienia, na jednej wizycie planuję szczepić przeciwko DTPa, na drugiej HIB+polio, a na którejśtam kolejnej WZW. Z przerwami co najmniej miesięcznymi, ale raczej dwumiesięcznymi. Z obowiązkowymi czekam na jakieś dłuższe "okienko" w naszym pokręconym kalendarzu szczepień. 

Z przesuniętego kalendarza wynika jeden plus - z racji późnego wieku (6 miesięcy) Mania może dostać jedną szczepionkę przeciwko HIB mniej. Mania ma 5 miesięcy i 3 tygodnie, ale lekarka upiera się, że dziecko musi mieć skończone 6 miesięcy i szczepi tylko przeciwko polio. Po dwóch dniach dostaję interpretację z sekretariatu Głównego Inspektora Sanitarnego: "zapis należy interpretować analogicznie do informacji zawartych w Programie Szczepień Ochronnych na 2015 rok w części - Organizacja Szczepień w punkt. 4 str. 26 w brzmieniu "Określony w części I A.PSO wiek dziecka należy rozumieć jak w przykładzie: dziecko, które ukończyło 3 lata jest w 4 roku życia". W przypadku Pani dziecka, jeżeli dziecko ukończyło 5 miesięcy to oznacza, że jest w 6 miesiącu życia. Mała satysfakcja, że ja wiem, a lekarka okazała się być niedouczona, tylko traci dziecko, bo kolejna szczepionka przesuwa się o ponad miesiąc.


Sytuacja 9. Spotykam koleżankę, która ma kolegę lekarza, który jakiś czas temu był stażystą u jakiegoś znanego polskiego profesora (nazwiska nie zapamiętałam). Kolega się dopytywał, bo sam ma dzieci. Profesor ten potwierdził, że akurat szczepionki skojarzone 5-w-1 uznawane są za relatywnie bezpieczne i on poleca nimi szczepić, jeżeli nie ma innych przeciwwskazań.


Sytuacja 10. Któraś z kolejnych, ale tych wcześniejszych szczepionek skutkuje tym, że kilka godzin po przyjściu do domu Mania zaczyna się zanosić. Na szczęście nie do omdlenia. Przytulam mocno, dmucham w twarz, sama nie wiem, skąd wiem, co robić. Widok zanoszącego się dziecka jest straszny. Do wieczora wiem chyba wszystko o zanoszeniu. Dobrze, że moja mama jest emerytowaną pielęgniarką pediatryczną i sporo takich przypadków zna z autopsji. Na szczęście potem jeszcze 2 epizody i od prawie 2 lat spokój. Wszystkie kolejne szczepionki już spokojnie, nawet bez odczynów poszczepiennych (z wyjątkiem jednego zaczerwienienia).



DLACZEGO WIĘC SZCZEPIĘ?

1. Bo wiem, że są NOPy, ale wiem też, że dzieci faktycznie umierają od chorób zakaźnych, a dokładniej od ich powikłań.
2. Bo nie wierzę, że jak się dziecko dobrze leczy, to powikłań nie ma. Zawsze mogą być. Dokładnie tak samo jak NOPy. A powikłania mogą kończyć się zgonem, zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem opon mózgowych czy sepsą.
3. Bo słyszałam z pierwszej ręki o więcej ilości zgonów w bardzo małej grupie niezaszczepionych dzieci (<10% dzieci), a o żadnym wśród tych zaszczepionych (>90%, gdzie zgon może być traktowany jako NOP), a statystycznie powinno być odwrotnie - większa próba to większa reprezentacja.
4. Bo moja mama przez 20 lat szczepiła dzieci w mieście o 27 tys. mieszkańców, gdzie o każdej dziwnej chorobie czy NOPie wiedziało całe środowisko medyczne, gdzie znała ona "swoje" przychodniane dzieci i nie spotkała się z żadnym istotnym NOPem (a to już statystycznie duża próba). Za to jedno niezaszczepione dziecko zmarło.
5. Bo po tych całych przygodach Mania jest zdrowa, wesoła i bardzo sprytna/inteligentna (fakt, statystycznie nieistotne, ale subiektywnie istotne).


O CZYM NALEŻY PAMIĘTAĆ?

1. Żeby dziecko było perfekcyjnie zdrowe. Jak nie jest, najlepiej od razu odwołaj wizytę, bo a) jak masz lekarza-konowała, to zignoruje i zaszczepi, b) wprowadzając zawirusowane dziecko do przychodni dzieci zdrowych, ryzykujesz zarażenie wirusem świeżo zaszczepionych dzieci. Ponieważ Mania ma predyspozycje do chorób nerek, jak niepokoił mnie jakiś najmniejszy objaw moczowy, pobierałam mocz kilka dni przed i płaciłam te kilkanaście zł za badanie ogólne. Jak wiesz, że dziecko ma lekki zaschnięty katar od zimy i kaloryferów, to raczej możesz machnąć ręką, ale jak pojawia się świeży katar, to lepiej przesunąć szczepienie, bo nigdy nie wiesz czy to akurat nie jest początek np. infekcji wirusowej. Najlepiej 2-3 dni przed i po unikaj wizyt obcych dzieci. Potem z czasem coraz lepiej będziesz znać organizm swojego dziecka, reakcje na przeziębienia czy choroby. Ja obecnie dwulatkę już na drugi dzień po szczepieniu puszczam do naszego przedszkola Montessori.

2. Żeby się nie śpieszyć z niektórymi szczepionkami - chociaż szczepienie przeciwko odrze-śwince-różyczce kalendarz przewiduje na 13-15 miesiąc, sporo lekarzy każe odczekać do tych 15 miesięcy, bo jest to ciężka szczepionka. A jak ten wiek wypada w marcu-kwietniu, kiedy dziecko często łapie wirusy, to lepiej poczekać nawet do maja. Albo jak konkretnej szczepionki nie ma w przychodni i szczepią jedną, a na drugą każą przyjść po 2 tygodniach, to poczekaj chociaż ten miesiąc - niech organizm dojdzie do równowagi po pierwszym szczepieniu.

3. Żeby w miarę możliwości przeczytać rozporządzenie GIS, bo wiedza niektórych lekarzy pozostawia sporo do życzenia. A ostatecznie to Ty jesteś odpowiedzialna/odpowiedzialny za to dziecko.

EPILOG ;)


Sytuacja 11. Lekarka Mani odchodzi z przychodni i mam na cito wybrać lekarza. Tu forum pomaga - koleżanka z okolicy poleca mi lekarkę, która okazuje się być super i sama uważa, że bezpieczny spokojny odstęp między szczepieniami to dwa miesiące. Nie traktuje mnie też jak ostatniego debila albo mebla, czuję, że mam partnera do rozmowy i nawet jak się zagubię, to jej mogę zaufać.


Zdjęcie: CC0 Public Domain /qimono

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Co może połknąć dziecko?

„Trzymać z daleka od dzieci” – tak jest napisane na wszystkich środkach chemicznych. Ja czasami żartuję, że zasadniczo wszystko powinno się trzymać z daleka od dzieci, czy to dokumenty czy kieliszki. Ale przecież nie da się podwiesić wszystkiego w mieszkaniu na 1 metr od podłogi. Musimy zdecydować, co można pozwolić dziecku zniszczyć, a co nie oraz być świadomym, co może dziecku poważnie zaszkodzić. Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak bardzo.

"Dzieci widzą rzeczy inaczej" - plakaty stworzone w ramach kampanii społecznej przez Lemz Advertising Agency z Amsterdamu, źródło: www.foodista.com

Chemia domowa

Poza zasięgiem dzieci kategorycznie muszą znaleźć się silnie żrące produkty, takie jak płyn do toalet, środki do udrażniania rur (typu "kret"), wybielacz, kwasy kosmetyczne i te, która może wyglądać jak cukierki, np. kostki do zmywarki czy kulki do prania. I nie wystarczy zamknąć je do szafki, której dziecko nie potrafi otworzyć, bo któregoś dnia może ono nas zaskoczyć nową umiejętnością. Powinniśmy trzymać je odpowiednio wysoko lub pod kluczem. Jeżeli mimo wszystko dojdzie do ich spożycia, nie należy powodować wymiotów, gdyż drugi raz poparzą one przełyk i gardło (w żołądku działa naturalny kwas solny, więc ma on pewną odporność na kwasy), a podać wodę w ilości, która nie wywoła wymiotów, oraz w przypadku substancji zasadowej (np. "kret") dodatkowo jakiś produkt białkowy np. mleko z białkiem jaja kurzego. Oczywiście należy zabrać dziecko do szpitala i koniecznie zabrać ze sobą spożyty preparat (odtrutka będzie dobrana do jego składu). Łagodniejsze detergenty, takie jak szampon czy płyn do mycia naczyń, też powinny być poza zasięgiem dzieci, ale powiedzmy, że w przypadku braku miejsca, mogą stać na niższej półce w zamykanej szafce.

Pamiętajmy też o tym, żeby nie przelewać niczego do butelek zastępczych, szczególnie takich po napojach czy lekach. Często tak robimy, gdy np. ktoś ma nam odlać trochę benzyny czy lakieru albo gdy sami chcemy się pozbyć prawie pustej wielkiej butelki. Może się bowiem okazać, że większe dziecko (ale i inny dorosły) wpadnie do garażu, zobaczy butelkę, pomyśli, że to napój i wypije. Albo w pośpiechu chcemy podać dziecku lek (a wtedy działamy w stresie), a zamiast wyleczyć to go dodatkowo zatrujemy. Dodatkowy problem jest taki, że często w szpitalu ciężko jest nam określić, co było w tej butelce i odtrucie dziecka zajmuje więcej czasu, bo laboratorium musi zbadać zawartość butelki (zabieramy ją ze sobą). Jak ktoś się z nami dzieli jakąś substancją, przelejmy ją do szklanej butelki po napoju, zedrzyjmy dokładnie etykietkę, podpiszmy flamastrem wodoodpornym lub sposobem naszych babć – długopisem na plastrze.

Leki

Oczywiście z definicji leczą, a nie szkodzą, ale te wygrzebane samodzielnie i zjedzone przez dziecko już tak. Pamiętać należy też, że przeterminowanych leków nie powinno się wyrzucać do kosza na śmieci, a oddawać do apteki, ale zanim to zrobimy, nie powinny one leżeć w miejscu dostępnym dla dzieci, np. w reklamówce za domowym koszem (ja taki zwyczaj miałam przed urodzeniem dziecka). Pamiętajmy też, że leki dla dzieci są zwykle słodzone i np. moja dwulatka chętnie zwędziłaby z szafki swój paracetamol czy ibuprofen, więc jak dziecko choruje, to mimo regularnego używania trzymajmy je odpowiednio wysoko. W przypadku zjedzenia leków przez dziecko, dobrze jest sprowokować u niego wymioty i udać się na pogotowie (chyba, że wypiło trochę więcej niż zwykle syropu na kaszel o łagodnym składzie, to wystarczy podejść do przychodni lub zadzwonić do apteki i się skonsultować).

Baterie

Na pewno zwróciliście uwagę, że wszystkie grające i ruszające się zabawki dla dzieci mają pokrywę baterii przykręcaną śrubką. Na pewno Was to nieźle irytowało, gdy trzeba było w kilku zabawkach na raz wymienić baterie. Ale należy zdawać sobie sprawę, że to jest bardzo ważne zabezpieczenie. Połknięta bateria nie tylko może utknąć w przewodzie pokarmowym i będzie trzeba usuwać ją operacyjnie, ale też rozszczelnić się i poparzyć przewód pokarmowy kwasem. W przypadku spożycia, podobnie jak z chemią domową, nie wywołujemy wymiotów i podajemy wodę. Pamiętajmy też, że w domu używamy wiele niedziecięcych produktów na baterie, których klapkę łatwo otworzyć, np. piloty czy termometr elektroniczny i powinniśmy trzymać je poza zasięgiem małych dzieci, ew. dodatkowo zakleić. Poniżej zaklejam taśmą izolacyjną baterie od świątecznego lampionu :)

Drobne przedmioty

Dzieci są ciekawskie i sporo z nich wkłada coś do buzi czy nosa. Pilnujmy więc, by drobne przedmioty np. monety, były poza ich zasięgiem, a naderwane guziki w ubraniach nie dyndały na pojedynczej nitce. Dobierajmy ostrożnie zabawki - jeżeli z resoraka można łatwo urwać kółko, nie dawajmy go roczniakowi, ew. obserwujmy całą zabawę. Czasami połknięty mały koralik czy jednogroszówka zostanie przez dziecko wydalona, ale czasem przedmiot może utknąć, a taki o ostrych brzegach spowodować perforację przełyku czy żołądka. Lekarze proszą też, żeby małych dzieciom nie podawać np. dużych twardych orzechów do gryzienia (lepiej dać posiekane), bo często dochodzi do zadławienia lub zakrztuszenia przy ich udziale. Niebezpieczne są też groch, fasola i inne nasiona, które lubimy dawać dzieciom do zabaw sensoryczno-manualnych (przesypywanie, przekładanie, sortowanie). Dobrze mieć wtedy dziecko na oku, bo nasionko wepchnięte głęboko do nosa czy zaklinowane w przełyku dodatkowo pęcznieje od wilgotnej śluzówki i wyciągnięcie ich jest wtedy wyjątkowo trudne nawet przez lekarza.

W szpitalach dziecięcych często wiszą trochę przerażające gabloty, pokazujące, co wyciągnięto dzieciom z nosa lub układu pokarmowego i potwierdzające ich wielką wyobraźnię. Obyście nigdy nie oglądali jej czekając w stresie na ostrym dyżurze laryngologicznym.

Źródło: www.gazetalubuska.pl/wiadomosci/zielona-gora/g/brzytwa-w-przelyku-zobacz-co-ludzie-potrafia-polknac-zdjecia-wideo,10479829,19689469/

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Okularnik, czyli szybki przegląd okularów dla dzieci

"Między nami po ulicy,
pojedynczo i grupkami,
snują się okularnicy..."
(A. Osiecka)

 
Mania zawsze uwielbiała kraść nam okulary, ale od wczoraj ma własne. Pojawiający się od niedawna zez sprawił, że musiałam dokształcić się z nowej dziedziny. Zawsze wydawało mi się, że Mania ma świetny wzrok, bo potrafiła wypatrzyć psa w parku czy autobus z paruset metrów. Okazało się, że tak, jak duża część kilkulatków, jest dalekowidzem. Samej bezobjawowej dalekowzroczności się zwykle w tak wczesnym wieku nie leczy, chyba że widać, że przeszkadza dziecku lub męczą mu się oczy, co objawia się np. zezem. Nie zdziwcie się więc, że jeden lekarz przy bardzo okazjonalnym uciekaniu oka zaleci okulary, a inny da jeszcze oku szansę.

Z mierzeniem okularów miałam niezły ubaw. "Te za duże", "Te mi nie pasują" - wołała Mania, nawet nie widząc się w lustrze.

Sam wybór wcale nie był łatwy.Optyk 1: "Dla dwulatki chyba najlepsze będą okulary Miraflex."
Optyk 2: "Te gumowe są zbyt elastyczne. Nie trzymają się, przez gumkę wciskają w twarz. Potem jak dziecko mruga, to smyra rzęsami po szkłach". "Najlepsze są tak naprawdę te metalowe. Wszystkie się tak samo psują, a te zawsze można zespawać."
Optyk 3: "Najlepsze z lekko elastycznego plastiku. Bezpieczeństwo jest najważniejsze."

Gdybyście stali przed podobnym wyborem, poniżej kilka typów okularów:

GUMOWE (trochę jak pływackie)

+ bardzo bezpieczne

+ właściwie nie da się uszkodzić oprawy

+ wygodne

- bardzo elastyczne, przez co trzymają się mniej na nosie, a bardziej przez naciąg gumki

- przy kształcie mocno przylegającym do twarzy oko może mniej oddychać 

+ w mojej opinii najlepsze dla niemowląt (czyli poniżej roku)

źródło: www.coolframes.com

METALOWE

- łatwe do zepsucia

+ łatwe w naprawie (można zespawać)

+ dobrze się trzymają na noskach

- mało bezpieczne (przy upadku pęknięta metalowa część może skaleczyć)

- moim zdaniem dziecko wygląda trochę jak przebrane za nauczyciela

źródło: www.optykopalinski.pl

PLASTIKOWE (sztywne bądź lekko elastyczne)

+ dosyć bezpieczne

- łatwe do zepsucia (te z zausznikami wyginającymi się o 180 stopni trochę mniej, ale nadal)

- zwykle nie da się ich naprawić

+ całkiem dobrze się trzymają na nosie

 źródło: www.okularydladzieci.com

Niektóre okulary mają w zauszniku specjalną dziurkę, w którą wpina się gumkę. Na te bez dziurki można wciągnąć specjalną gumkę jak poniżej. U nas się nie sprawdza, bo Mania ma już burzę włosów.

źródło: www.c-you.com

Marysia cieszyła się, że będzie mieć okulary, tak jak mama i tata. Ale pierwszy dzień noszenia był trochę oporny, co mnie wcale nie dziwi. I jak się Wam podoba? :)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Fitness z opieką dla dzieci

Gdy zaszłam w ciążę, przejrzałam ofertę zajęć dedykowanych dla takich kobiet, jak ja. W niedalekim klubie fitness na Kabatach zajęcia Aktywne 9 miesięcy odbywały się we wtorki i czwartki rano rano oraz we wtorki o 19. Niestety te ostatnie zostały szybko zlikwidowane. Wszystko w godzinach porannych, a przecież kobiety w ciąży też pracują. Na zajęcia poszłam więc dopiero, gdy mój stan fizjologiczny uniemożliwił mi wysiedzenie 8 godzin przy biurku. Gdy urodziłam, zaczęłam uczęszczać na zajęcia Aktywna mama w tym samym klubie godzinę później. Bardzo mi się podobały. My ćwiczyłyśmy, niemowlęta obserwowały otaczający je świat, a te starsze pełzały po sali. I znowu musiałam z nich zrezygnować z racji wczesnej pory, gdy wróciłam do pracy.

I niby mogłam potem zostawić Manię z mężnym i wyjść późnym wieczorem na "normalne" zajęcia w moim klubie, tylko tak się ciągle składało, że albo Mania długo nie chciała się położyć, albo długo piła mleko i nie chciała się ode mnie odkleić, albo mężny został dłużej w pracy, albo - jak już udało się naszą całą trójkę zsynchronizować - na sali był już komplet. A kręgosłup cierpiał. Za drugim razem, gdy jak wariat biegłam do metra i z metra, żeby się nie spóźnić, i usłyszałam, że nie ma miejsc, straciłam motywację. I tylko mężny czasem jeszcze próbował mnie gdzieś wygonić, żebym odpoczęła troszkę od dziecka.

Ostatnio koleżanka w pracy poleciła mi dwa kluby fitness w mojej okolicy z kącikiem i opieką dla dzieci. Trochę się oswajałam z tym tematem, wydawało mi się, że Mania będzie bała się zostać z całkowicie obcą osobą. Ale wybrałam jeden z nich i zajęcia Zdrowy kręgosłup tak bardzo mi potrzebne. Pierwszy raz poszłam sama. Pani prowadząca była tak fajna, a komfort funkcjonowania na drugi dzień na tyle duży, że obiecałam sobie, że przyjdę na kolejne. A ponieważ tydzień temu mężny został dłużej w pracy, zabrałam Manię ze sobą.

Gdy weszłyśmy do kącika dla dzieci, Mania od razu pobiegła do zabawek. Zostawiłam pani wodę, podpisałam listę zdania dziecka, zawołałam "papa" i szybko wyszłam, zgodnie z radą adaptacji w żłobkach, żeby żegnać się porządnie, ale szybko. Zajęcia były fajne, skupiłam się na ćwiczeniach, ale po pół godziny pojawiły się myśli, że już sporo czasu minęło. Czy Mania nie marudzi? Czy się nie boi? Tym bardziej, że już była godzina 19, czyli czas wieczornego zmęczenia. Ale powtarzałam sobie, że jest w sali obok, płaczu nie słychać, a gdyby się coś działo, pani obiecała przyjść i mnie zawołać.

"O zobacz, jest mama!" - zawołała pani po moim wejściu na salki. Zabrzmiało to trochę, jakby Mania za mną wcześniej wołała. Ale ona odwróciła się, zlustrowała mnie wzrokiem i wróciła do pchania zabawkowego wózka. "Maniu, idziemy do domu?". "Nie!". Długo zajęło mi namówienie jej na opuszczenie tego miejsca i obiecałam, że niedługo wrócimy. Także nie taki diabeł straszny... W ogóle bardzo zaskoczyła mnie swoją odwagą i dojrzałością. Dzisiaj znowu idziemy razem.

Gorąco Was zapraszam do znalezienia klubów fitness z opieką dla dzieci, bo typowe zajęcia dla mamy z dzieckiem odbywają się zwykle rano. A okazuje się, że pracujące mamy też 

mogą mieć coś dla siebie, uniezależnić się od wielu czynników, trochę poruszać, zadbać o przeciążone podnoszeniem kręgosłupy, a dziecko też korzysta, bo ma trochę odmiany i nowych zabawek.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1