Kolejka drewninana

"Ale i tak będę jej mógł kupić kolejkę, prawda?", zapytał mężny po połówkowym USG, na którym okazało się, że to jednak nie będzie syn. "Jasne, będziesz mógł kupić SOBIE kolejkę":D

Kolejka stała się prezentem od taty na drugie urodziny Marysi. Tak sobie wymarzył. Prezent dobry, na lata, kilkulatki na imprezie układały ją z zaangażowaniem. Myślałam, że dla dwulatki jest trochę na wyrost. Że tata będzie na początku układał, a ona będzie patrzeć. Nic bardziej mylnego. Mania od razu zaanektowała pociąg i sama złożyła kilka torów. Oczywiście bez rodzica tory nigdy nie zamknęłyby się w pętlę, nie miały rozjazdów i skrzyżowań, a pociąg czasami wykolejał.

Powiem Wam, że zabawa przy układaniu jest przednia. "Mozie tak, a mozie tak...", jak to mawia Mania. A może długi wiadukt, a może skrzyżowanie, a może podwójna pętla. Czasem okazuje się, że tylko w jednym kierunku można na daną pętlę wjechać, więc jak Mania ustawi pociąg w drugą stronę (a tylko Mania może go dotykać, chyba że "nie da się" i trzeba pomóc), pętla jest nieużywana. I główny inżynier wprowadza poprawki.

 

Podoba mi się jakość wykonania torów. Lubię brać je do ręki, bo nadal pachną lasem. Porządnie oszlifowane z surowego drewna. Mamy taki komplet bez plastikowych elementów. Trochę żałowałam na początku, że nie ma jakiś drzewek i tego typu drobiazgów, ale Mania skacze nad torami, kuca w środku pętli i nawet ruchome perony z daszkami się nie utrzymują na miejscu, więc już ich nie wyciągamy z pudełka. Za to elementy obowiązkowe to "domek" (stacja), "zjeżdżalnia" (wiadukt) i tunel.

Rozłożone tory zajmują sporo miejsca, układamy je w salonie i zwykle wieczorem składamy. Czasami, gdy uda mi się zrobić mniejsze pętle (co by babcia nie musiała nad nimi skakać), zostają na kolejny dzień. Zresztą mi samo układanie przynosi najwięcej radości, a żeby ułożyć trzeba złożyć. Wczorajsze tory zostawiłam i dzisiaj Mania od razu po obudzeniu jeszcze w piżamie i ze zwichrzonymi włosami pobiegła jeździć swoim pociągiem.

Nasza kolejka została kupiona u polskiego producenta, który ma swoją stronę i wystawia produkty na Allegro. To zestaw XXL. Podobne tylko często mniejsze zestawy możecie znaleźć w Ikea, Tesco czy u takich producentów zabawek jak Brio, Carousel, itp. Bardzo podoba mi się to, że producenci nie weszli na ścieżkę wojenną i nie zaczęli tworzyć własnych standardów. Dzięki temu zestawy wymienione wyżej do siebie pasują i można je łączyć. Można więc na próbę kupić jakiś prosty zestaw np. w Ikea, a potem uzupełnić go o bardziej zaawansowane elementy czy dodatki od innych producentów. A nawet kupić lokomotywę z napędem. My na pewno za jakiś czas zrobimy kolejne zakupy. 

A na razie... mężny musi sobie kupić własny pociąg :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Okularnik, czyli szybki przegląd okularów dla dzieci

"Między nami po ulicy,
pojedynczo i grupkami,
snują się okularnicy..."
(A. Osiecka)

 
Mania zawsze uwielbiała kraść nam okulary, ale od wczoraj ma własne. Pojawiający się od niedawna zez sprawił, że musiałam dokształcić się z nowej dziedziny. Zawsze wydawało mi się, że Mania ma świetny wzrok, bo potrafiła wypatrzyć psa w parku czy autobus z paruset metrów. Okazało się, że tak, jak duża część kilkulatków, jest dalekowidzem. Samej bezobjawowej dalekowzroczności się zwykle w tak wczesnym wieku nie leczy, chyba że widać, że przeszkadza dziecku lub męczą mu się oczy, co objawia się np. zezem. Nie zdziwcie się więc, że jeden lekarz przy bardzo okazjonalnym uciekaniu oka zaleci okulary, a inny da jeszcze oku szansę.

Z mierzeniem okularów miałam niezły ubaw. "Te za duże", "Te mi nie pasują" - wołała Mania, nawet nie widząc się w lustrze.

Sam wybór wcale nie był łatwy.Optyk 1: "Dla dwulatki chyba najlepsze będą okulary Miraflex."
Optyk 2: "Te gumowe są zbyt elastyczne. Nie trzymają się, przez gumkę wciskają w twarz. Potem jak dziecko mruga, to smyra rzęsami po szkłach". "Najlepsze są tak naprawdę te metalowe. Wszystkie się tak samo psują, a te zawsze można zespawać."
Optyk 3: "Najlepsze z lekko elastycznego plastiku. Bezpieczeństwo jest najważniejsze."

Gdybyście stali przed podobnym wyborem, poniżej kilka typów okularów:

GUMOWE (trochę jak pływackie)

+ bardzo bezpieczne

+ właściwie nie da się uszkodzić oprawy

+ wygodne

- bardzo elastyczne, przez co trzymają się mniej na nosie, a bardziej przez naciąg gumki

- przy kształcie mocno przylegającym do twarzy oko może mniej oddychać 

+ w mojej opinii najlepsze dla niemowląt (czyli poniżej roku)

źródło: www.coolframes.com

METALOWE

- łatwe do zepsucia

+ łatwe w naprawie (można zespawać)

+ dobrze się trzymają na noskach

- mało bezpieczne (przy upadku pęknięta metalowa część może skaleczyć)

- moim zdaniem dziecko wygląda trochę jak przebrane za nauczyciela

źródło: www.optykopalinski.pl

PLASTIKOWE (sztywne bądź lekko elastyczne)

+ dosyć bezpieczne

- łatwe do zepsucia (te z zausznikami wyginającymi się o 180 stopni trochę mniej, ale nadal)

- zwykle nie da się ich naprawić

+ całkiem dobrze się trzymają na nosie

 źródło: www.okularydladzieci.com

Niektóre okulary mają w zauszniku specjalną dziurkę, w którą wpina się gumkę. Na te bez dziurki można wciągnąć specjalną gumkę jak poniżej. U nas się nie sprawdza, bo Mania ma już burzę włosów.

źródło: www.c-you.com

Marysia cieszyła się, że będzie mieć okulary, tak jak mama i tata. Ale pierwszy dzień noszenia był trochę oporny, co mnie wcale nie dziwi. I jak się Wam podoba? :)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Fitness z opieką dla dzieci

Gdy zaszłam w ciążę, przejrzałam ofertę zajęć dedykowanych dla takich kobiet, jak ja. W niedalekim klubie fitness na Kabatach zajęcia Aktywne 9 miesięcy odbywały się we wtorki i czwartki rano rano oraz we wtorki o 19. Niestety te ostatnie zostały szybko zlikwidowane. Wszystko w godzinach porannych, a przecież kobiety w ciąży też pracują. Na zajęcia poszłam więc dopiero, gdy mój stan fizjologiczny uniemożliwił mi wysiedzenie 8 godzin przy biurku. Gdy urodziłam, zaczęłam uczęszczać na zajęcia Aktywna mama w tym samym klubie godzinę później. Bardzo mi się podobały. My ćwiczyłyśmy, niemowlęta obserwowały otaczający je świat, a te starsze pełzały po sali. I znowu musiałam z nich zrezygnować z racji wczesnej pory, gdy wróciłam do pracy.

I niby mogłam potem zostawić Manię z mężnym i wyjść późnym wieczorem na "normalne" zajęcia w moim klubie, tylko tak się ciągle składało, że albo Mania długo nie chciała się położyć, albo długo piła mleko i nie chciała się ode mnie odkleić, albo mężny został dłużej w pracy, albo - jak już udało się naszą całą trójkę zsynchronizować - na sali był już komplet. A kręgosłup cierpiał. Za drugim razem, gdy jak wariat biegłam do metra i z metra, żeby się nie spóźnić, i usłyszałam, że nie ma miejsc, straciłam motywację. I tylko mężny czasem jeszcze próbował mnie gdzieś wygonić, żebym odpoczęła troszkę od dziecka.

Ostatnio koleżanka w pracy poleciła mi dwa kluby fitness w mojej okolicy z kącikiem i opieką dla dzieci. Trochę się oswajałam z tym tematem, wydawało mi się, że Mania będzie bała się zostać z całkowicie obcą osobą. Ale wybrałam jeden z nich i zajęcia Zdrowy kręgosłup tak bardzo mi potrzebne. Pierwszy raz poszłam sama. Pani prowadząca była tak fajna, a komfort funkcjonowania na drugi dzień na tyle duży, że obiecałam sobie, że przyjdę na kolejne. A ponieważ tydzień temu mężny został dłużej w pracy, zabrałam Manię ze sobą.

Gdy weszłyśmy do kącika dla dzieci, Mania od razu pobiegła do zabawek. Zostawiłam pani wodę, podpisałam listę zdania dziecka, zawołałam "papa" i szybko wyszłam, zgodnie z radą adaptacji w żłobkach, żeby żegnać się porządnie, ale szybko. Zajęcia były fajne, skupiłam się na ćwiczeniach, ale po pół godziny pojawiły się myśli, że już sporo czasu minęło. Czy Mania nie marudzi? Czy się nie boi? Tym bardziej, że już była godzina 19, czyli czas wieczornego zmęczenia. Ale powtarzałam sobie, że jest w sali obok, płaczu nie słychać, a gdyby się coś działo, pani obiecała przyjść i mnie zawołać.

"O zobacz, jest mama!" - zawołała pani po moim wejściu na salki. Zabrzmiało to trochę, jakby Mania za mną wcześniej wołała. Ale ona odwróciła się, zlustrowała mnie wzrokiem i wróciła do pchania zabawkowego wózka. "Maniu, idziemy do domu?". "Nie!". Długo zajęło mi namówienie jej na opuszczenie tego miejsca i obiecałam, że niedługo wrócimy. Także nie taki diabeł straszny... W ogóle bardzo zaskoczyła mnie swoją odwagą i dojrzałością. Dzisiaj znowu idziemy razem.

Gorąco Was zapraszam do znalezienia klubów fitness z opieką dla dzieci, bo typowe zajęcia dla mamy z dzieckiem odbywają się zwykle rano. A okazuje się, że pracujące mamy też 

mogą mieć coś dla siebie, uniezależnić się od wielu czynników, trochę poruszać, zadbać o przeciążone podnoszeniem kręgosłupy, a dziecko też korzysta, bo ma trochę odmiany i nowych zabawek.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nie rozumiem

Piszę, bo się zirytowałam. 

Właśnie zwijamy się znad wody. Jest 11:50, 25 stopni, za godzinę prognozowane jest 28, później 30. Najwyższa pora schować się w domu lub chociaż w cieniu. A spora grupa ludzi właśnie się koło nas rozkłada. Również z malutkimi dziećmi. Drzew nie ma, jest tylko jasny piasek i błyszcząca woda dodatkowo odbijające promienie słoneczne, przez co odczuwalna temperatura jest wyższa niż rzeczywista.

Park Moczydło, 2 tyg. temu. Analogiczna sytuacja. Wychodzimy przed 12:00. Kolejka do wejścia 15x dłuższa, niż gdy wchodziliśmy po 9:00. Ludzie czekają jakąś godzinę na wejście w pełnym słońcu z niemowlętami na rękach. W środku jest kilka drzew, ale miejscówki pod drzewami już dawno zajęte (oprócz tej, którą właśnie zwolniliśmy). Poza tym patelnia.

Nasz ostatni pobyt w zoo. Dochodzi 12:00, podobne temperatury. Zbliżamy się do wyjścia. Tłum raczej przemieszcza się w drugą stronę. W którymś momencie zostaje rozgoniony. Przejeżdża karetka i zabiera około 5-letniego chłopca, który zasłabł. Do wejścia i kas kolejka kilkudziesięciu osób z dziećmi.

Lekarze mówią, że w lecie nie powinno się wychodzić z domu z niemowlętami i małymi dziećmi między godziną 10/11 a 16. Nie mówię, że trzeba pilnować tych godzin co do minuty,  i tak, wiem, że często w parku wśród drzew jest chłodniej niż w małym mieszkaniu z południową ekspozycją. Ale pamiętajmy, że nasze dzieci nie są cyborgami, ich organizmy są delikatniejsze i bardziej wrażliwe. Osobiście uważam, że wychodzenie z domu z malutkim dzieckiem w upał w samo południe i do tego na pełne słońce jest głupotą.

Zaplanujmy krótkie wyjścia rano lub po południu, a gdy wybieramy się na całodzienną wycieczkę, schowajmy się koło południa do parku, lasu czy pójdźmy na obiad do lekko klimatyzowanej restauracji. Pamiętajmy też o nawodnieniu - w takim miejscu jak plac zabaw, zoo czy plaża dziecko jest tak zaaferowane zabawą, że zapomina o takich rzeczach jak pragnienie, a odwodnienie, nawet lekkie, również zwiększa ryzyko zasłabnięcia czy udaru.

Wydaje nam się, że to nie problem, że to nas nie dotyczy... A potem gdzieś karetka rozgania tłum.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Impreza urodzinowa

Przyszedł już wrzesień, a pogoda na dworze nie może się zdecydować czy to jeszcze lato czy już jesień. Marzyło mi się jeszcze odtworzyć klimat pikniku w ogrodzie, mimo że za oknem wiało. Zobaczcie, czy się udało :) W każdym razie jubilatka cieszyła się najbardziej z 1) dzieci, 2) prezentów, 3) paluszków ;)

   

 

  

 

 

 

 

 

 Girlanda: wykonanie własne, darmowy wydruk od My Pink Plum

Pompony tiulowe: wykonanie własne

 Pompony papierowe: Aliexpress

Słoiki ze słomką: Duka

Cukierki: lwowska fabryka słodyczy

 Naklejka ścienna z sarenką Lucy: Dekornik

Kolejka drewniana: polska firma F.P.H.U. Pawq (Allegro KOLEJKIDREWNIANE)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

1. września

Dla większości to rocznica wybuchu wojny, dla rodziców to dzień rozpoczęcia szkoły. A dla nas? 

Trochę data magiczna, bo sporo ważnych rzeczy się wtedy wydarzyło:

1/09/2012 wzięliśmy z mężnym ślub

1/09/2013 wprowadziliśmy się do własnego mieszkania

1/09/2014 urodziła się Mania, po czasie, ale coś mi mówiło, że poczeka, żeby być naszym rocznicowym prezentem

„Ciekawe, co musicie zrobić za rok, żeby utrzymać poziom?”, zastanawiała się w szpitalu moja przyjaciółka. „Nie wiem, ale przeżyć nam na razie wystarczy. Może przygarnę psa?”, zażartowałam.

Niestety:

1/09/2015 byliśmy w Gruzji i GPS wywiódł nas jeepem w jakiś dziki skrót, po czym padł akumulator na środku „stepu”, „Toż to pustynia! Czasem przez dwa dni nikt się tu nie pojawia!!”, powiedział mężczyzna, który na nas wpadł i odpalił nam silnik z kleszczy. (Na szczęście na pagórku działały telefony i człowiek z agencji wynajmu samochodów obiecał po nas przyjechać, ale lokalny mieszkaniec pojawił się szybciej).

1/09/2016 -> Obiecaliśmy sobie wziąć wolne, zamknąć się w domu i nie wychodzić. Niestety w natłoku tygodnia zapomnieliśmy. Trzymajcie więc kciuki, żeby nic wyjątkowego się dzisiaj nie wydarzyło i żebyśmy spokojnie wrócili do domu :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1