Nowy uszytek - ręcznik dla lali

Nie wiem, czy wiecie, ale obie lalki-bobasy mają u nas status członka rodziny. Mogę z dumą pochwalić się, że jestem babcią :) Lale mają swoje gadżety: wózki, smoczki, butelki.

Ponieważ Mania ma końcówkę rotawirusa, a na dworze upał, musi niestety siedzieć w domu. A jak wiadomo w domu zawsze jest troszkę nudniej niż na dworze. Stąd konieczność przeszycia prującego się szwu piżamy stała się pretekstem do odgrzebania starego projektu. Gdy jakiś czas temu jechaliśmy z mężnym odebrać używany ręcznik Skip Hop z Olx za 5 zł, usłyszałam, że jestem trochę nie ten tego ;) Pewnie to prawda, ale w mojej głowie był już plan.

W jego rezultacie wczorajszy późny wieczór minął mi na oglądaniu z mężnym nowo odkrytego świetnego serialu "Designated Survivor" i wielkim pruciu. Samego szycia, a raczej przeszywania, nie było dużo: musiałam zmniejszyć ręcznikowy kaptur (mocno się nie dało z racji naszytych kaczych oczu i dzioba) oraz sam ręcznik, a potem wszystko od nowa obszyć lamówką. Niby nie dużo, ale skończyłam o 3 rano, niby prosto, ale pierwszy raz robiłam skośne połączenie lamówki.

Gdy Mania rano się obudziła i zobaczyła lalkę, wróć! swoją dzidzię, w nowym ręczniku, aż zaświeciły się jej oczy i wyjątkowo szybko otwarły. "Dobrze czy źle?", zapytałam. "Dobrze!", odpowiedziała z przekonaniem. Raczej nie muszę się zastanawiać, co będzie dzisiaj robić cały dzień :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "A dlaczego?", Anna-Clara Tidholm (9M+)

Bardzo spodobały mi się dwie poprzednie książki Anny-Clary Tidholm, tj. "Gdzie idziemy?" i "Jest tam kto?", ale tej jednej jakoś podświadomie unikałam. Chyba bałam się tego ciągłego "A dlaczego?", "A po co?", a przede wszystkim bycia zmuszoną do wyszukiwania odpowiedzi na te pytania.

Źródło: www.zakamarki.pl

Ale w którejś księgarni jednak wzięłam tę książkę do ręki, pozytywnie zaskoczyłam się jej treścią i ostatecznie wyszłam z nią pod pachą. Książka nie każe czytelnikom odpowiadać na zadane pytania, tylko sama podpowiada niecodzienne odpowiedzi.

Bo dorośli lubią szukać faktycznych rozwiązań, wyczerpujących odpowiedzi, a dzieciom wystarczy często "jakaś" odpowiedź i ta książka tego uczy. "A dlaczego ptaszek leci?". "Bo w ewolucji wykształcił skrzydła", "Bo ma skrzydła pneumatyczne, które są lekkie" - próbujesz sobie przypomnieć z lekcji biologii. A książka podpowiada: "A dlatego /Że ptak chce /Z góry, z nieba /Widzieć świat". Pokazuje też, że zamiast przyczyny można pokazać skutek. "Pada deszcz. A dlaczego? /A dlatego /Żeby trawa /Piła wodę /Rosła w mig".

Książka najbardziej sprawdzi się przy dziecku rocznym i trochę przy dwuletnim. Oczywiście starsze dzieci czasami wygrzebują swoje dzidziusiowe książki i z radością je czytają, ale dla przedszkolaka raczej nie ma sensu jej kupować.

Ja ostatnio ciepło o niej myślę, bo Mania późno, ale jednak weszła w fazę "A dlaczego?" i potrafi tak pytać i pytać bez końca. Tak z wielokrotnym zapętleniem do głębokiej irytacji rodzica ;) I czasami, jak już nie mam siły wymyślać jej odpowiedzi, podrzucam jej jakąkolwiek odpowiedź nierzadko inspirowaną tą książką.

Od wydawcy:

"Wstaję, patrzę, świeci słońce. I chcę wiedzieć - a dlaczego?
Dlaczego ptak lata? Dlaczego pies szczeka? Dlaczego pada deszcz?W rytmicznie powtarzających się obrazach i słowach pytamy o otaczający świat. Ptak, pan, pies, Jaś, deszcz - wszyscy coś robią. Tylko dlaczego? Po co? I jak to jest? Przejrzyste kolory i formy idealne dla najmłodszych czytelników. Książeczka inspirująca do zabawy.Szwedzkie bestsellery dla jedno-, dwulatków, które polubiło już wielu polskich maluchów."

Tytuł: "A dlaczego?"

Autor: Anna-Clara Tidholm (tekst i ilustracje)

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Wymiar: 14 x 20 cm

Liczba stron: 28

Strony: całokartonowe

Sugerowany przedział wiekowy: 0+

Mój przedział wiekowy: 9M - 2,5 roku

Sugerowana cena wydawcy: 24,90 zł

Można kupić od: 15 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa odsłona kultowej serii "Poczytaj mi, mamo"

Możecie wierzyć lub nie, ale "Poczytaj mi mamo" to seria wydawnictwa Nasza Księgarnia, którą pamiętam jeszcze z własnego dzieciństwa. Wtedy były to kwadratowe kilku-kilkunastostronicowe książeczki w miękkiej oprawie. Większość z nich ma tyle lat, co ja i kilka jeszcze uchowało się w naszej rodzinnej biblioteczce.

Kilkanaście już lat temu Nasza Księgarnia postanowiła wznowić wydanie serii, ale w zmienionej formie. Po 10 opowiadań zostało zebranych w jeden tom w twardej oprawie z dokładnym odwzorowaniem treści i tak charakterystycznymi rybkami i koniczynkami na okładce. Olbrzymie brawa dla wydawnictwa za zachowanie rysunków świetnych polskich rysowników i odwzorowanie graficzne starych wydań łącznie z okładkami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przez co pewnie niejednemu rodzicowi oczy zaszkliły się ze wzruszenia, jak brał tom do ręki i przypominał sobie stare opowiadania. Ja w każdym razie sporo z nich pamiętałam łącznie z obrazkami, co mnie zaskoczyło. Takich "oryginalnych" tomów do tej pory wydano już osiem, a do tego jeszcze kilka innych ("Baśnie braci Grimm", "Mitologia" czy "Dzieci z Bullerbyn") w spójnej oprawie.

Z jednej strony wydanie było ładne, estetyczne, takie szlachetne (gruba oprawa, porządnie szyte tomy z metalicznymi kokardami na okładce), z drugiej miałam obawy, żeby taki tom dać dziecku do podglądania (duży, ciężki i nie daj Boże jeszcze się zniszczy) w przeciwieństwie do moich starych bajeczek (a przecież to one stają się powoli białymi krukami). Trochę takie do postawienia na półce i podziwiania. Irytowało mnie też to, że książki dla lepszej proporcji stały się prostokątne i otrzymały biały pasek nad i pod tekstem, przez który zużyto więcej papieru, a książki są większe, cięższe i naturalnie zajmują więcej miejsca (na półce tego nie czuć, ale gdy się pakuje plecak skarbów na weekendowy wyjazd do babci już tak). "Gdyby były kwadratowe byłyby idealne", myślałam.

Mimo tego, co wyżej napisałam, nasze tomy bynajmniej nie zalegają u nas na półce celem prezencji, tylko są intensywnie użytkowane i zasadniczo zamieszkały na mojej szafeczce nocnej. Gdy dziecko ma około 2,5-3 lata pojawia się u niego potrzeba dłuższych opowiadań i ciut bardziej rozbudowanej fabuły, nawet kosztem obrazków. Sporo też czyta się do snu. Te opowiadania są ładne, przyjemne, mądre. Bestsellery ostatnich lat wydają się takie ciekawe, kreatywne, wręcz interaktywne, z zaskakującymi rysunkami, ale niektóre z nich przy zestawieniu z taką klasyką wyglądają trochę głupkowato. Zresztą ostatnie trzy książki wypożyczone jedna po drugiej przez Manię z biblioteki (chodzi z tatą, ale sama oddaje, wybiera i pożycza) to nieposiadane przez nas tomy z tej serii. W opowiadaniu "Hihopter" (księga szósta) jest tak zakochana, że ciężko nam było ją niedawno oddać i teraz jest to pierwsza książka na liście do kupienia. Na drugim miejscu jest "Stefek Burczymucha" (księga czwarta), którego duże fragmenty znam na pamięć.

Jak mnie więc ucieszyło, gdy dowiedziałam się, że Nasza Księgarnia przygotowała nowe wydania "Poczytaj mi, mamo", których premiera odbędzie się za niecałe 2 tygodnie. Środek pozostał w tej samej niezmienionej szacie graficznej, okładki wizualnie stały się bardziej dziecięce i lżejsze, tomy kwadratowe (ta sama szerokość), więc trochę mniejsze i fizycznie lżejsze. Szkoda tylko, że twórcy nie pomyśleli o odchudzeniu tomów przez zejście z 10 opowiadań do 5-7 nawet kosztem zrobienia delikatniejszej okładki. Wtedy książka byłaby odpowiednia do małych rączek trzy-czterolatków. I szkoda, że mam już kilka tomów w domu, bo nie lubię mieszać wydań, ale teraz kupiłabym raczej te nowe. Ale... nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: stare wydania w sklepie internetowym Naszej Księgarni są przecenione o 50% :D

Która się Wam bardziej podoba?

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

CzuCzu Duuuże Puzzle Wieś - recenzja (2+)

Ponieważ dostaliśmy sporo zabawek po kuzynkach, to relatywnie mało ich kupuję, bo wyznaję minimalizm. Zauważam fajne nowe marki powstające na rynku, ale nie zawsze mam okazję je przetestować. Z marką CzuCzu pierwszy raz spotkałam się, gdy Mania otrzymała dwuczęściowe puzzle do nauki kolorów - dobrze przemyślane i fajnie zrobione. Mamy też trochę drewnianych puzzli innych firm i wydawało mi się, że potrzeba nam jeszcze trochę czasu zanim Mania zacznie układać "normalne" puzzle o małej ilości elementów. A tu nagle chrzestny przyniósł pod choinkę CzuCzu Duuuże Puzzle Wieś i okazało się, że jest zabawka, która tę lukę wypełnia.

Puzzle są bardzo duże - jeden element ma  33x28 cm a gotowa układanka 98x68 cm. Elementy, których jest 35 sztuk, są w miarę symetryczne (na jednej osi są dwie wypustki, a na drugiej dwa wcięcia), ale każdy ma troszkę inny kształt, więc niepasujący element faktycznie nie pasuje. Dodatkowo rysunek jest tak namalowany, że jakiś charakterystyczny motyw jest na 2-4 elementach, np. głowa chłopca jest rozcięta na pół. Dzięki temu dokończenie jednego motywu otwiera pole dla kolejnego (np. po ułożeniu świnki na brzegu układanki pojawia się kilka piór indyka i można szukać reszty indyka). Jakość wykonania też jest wysoka - puzzle są kartonowe, ale dużo grubsze niż klasyczne, nie da się ich łatwo zgiąć czy złamać. Brzegi też są dobrze wycięte - wydaje mi się, że nie powinny się rozwarstwiać, ale o tym napiszę za jakiś czas.

Mania swoimi puzzlami się zachwyciła. Myślałam, że pierwszy raz będzie trzeba je za nią ułożyć, a okazało się, że układała w miarę sama przy instruktażu i małej pomocy. Jak zostało jej kilka ostatnich elementów, to troszkę się znużyła i zrobiła sobie małą przerwę, ale zaraz do nich wróciła, dokończyła i zarządziła ponowne układanie. Drugi raz był jeszcze bardziej samodzielny i bez podglądania ściągi na opakowaniu. Rano... taak... Mania od razu po obudzeniu pobiegła je układać.

  

Puzzle mamy już ponad tydzień. Są w regularnym użyciu, natomiast często są układane w części, porzucane i wtedy proszę o ich poskładanie, bo Mania w zabawie parę razy się na nich poślizgnęła, a zajmują sporo przestrzeni. Oczywiście moja prośba skutkuje tym, że Mania nie chce ich składać, tylko dalej układać. Z czasem dostrzega coraz drobniejsze elementy pojawiające się na kilku elementach albo nieoczywiste dopasowania i sprawnie je łączy.

Puzzle są świetne, rozwijają manualnie, ćwiczą koncentrację, spostrzegawczość i rozpoznawanie wzorów. Kolory są wyraziste, ale jeszcze nie jaskrawe. Wykonanie pierwszorzędne. Nie są bardzo duże - pudełko zajmuje tyle miejsca, co dwie książki albo zestaw lego, a wprowadzają dużo urozmaicenia do innych zabaw. W przypadku bardzo ruchliwych dzieci zapewniają momenty skupienia i wyciszenia (a rodzicowi - trochę ciszy i spokoju ;)). Z dwulatkami można też porozmawiać o ułożonych zwierzętach i ich zwyczajach.

Mam wrażenie, że obok ciastoliny to będzie mój ulubiony prezent na drugie urodziny dla znajomych dzieciaków, a Marysia jeszcze kiedyś dostanie coś od CzuCzu :)

Producent pisze:

"Wesoła gromadka z gospodarstwa zaprasza do zabawy! Każdy maluch znajdzie tu swojego ulubieńca: łaciatą krówkę, wesołego konika, czy puchate owieczki.

Duuuże Puzzle Wieś to propozycja dla najmłodszych puzzlomaniaków. Małe rączki z łatwością dopasują do siebie duże, wytrzymałe elementy, a piękna i kolorowa grafika zachęci je zabawy.

Układanka składa się z 35 elementów.

Po złożeniu ma wymiar 98x68 cm."

Producent: Bright Junior Media

Wiek sugerowany: 2+

Mój wiek: 2+
Ilość elementów: 35 szt.
Wielkość elementu: 33 x 28 cm
Wielkość układanki: 98 x 68 cm
Materiał: Gruby karton

Cena sugerowana: 54,90 zł

Można kupić już od: 35,49 zł (livro.pl)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kolejka drewninana

"Ale i tak będę jej mógł kupić kolejkę, prawda?", zapytał mężny po połówkowym USG, na którym okazało się, że to jednak nie będzie syn. "Jasne, będziesz mógł kupić SOBIE kolejkę":D

Kolejka stała się prezentem od taty na drugie urodziny Marysi. Tak sobie wymarzył. Prezent dobry, na lata, kilkulatki na imprezie układały ją z zaangażowaniem. Myślałam, że dla dwulatki jest trochę na wyrost. Że tata będzie na początku układał, a ona będzie patrzeć. Nic bardziej mylnego. Mania od razu zaanektowała pociąg i sama złożyła kilka torów. Oczywiście bez rodzica tory nigdy nie zamknęłyby się w pętlę, nie miały rozjazdów i skrzyżowań, a pociąg czasami wykolejał.

Powiem Wam, że zabawa przy układaniu jest przednia. "Mozie tak, a mozie tak...", jak to mawia Mania. A może długi wiadukt, a może skrzyżowanie, a może podwójna pętla. Czasem okazuje się, że tylko w jednym kierunku można na daną pętlę wjechać, więc jak Mania ustawi pociąg w drugą stronę (a tylko Mania może go dotykać, chyba że "nie da się" i trzeba pomóc), pętla jest nieużywana. I główny inżynier wprowadza poprawki.

 

Podoba mi się jakość wykonania torów. Lubię brać je do ręki, bo nadal pachną lasem. Porządnie oszlifowane z surowego drewna. Mamy taki komplet bez plastikowych elementów. Trochę żałowałam na początku, że nie ma jakiś drzewek i tego typu drobiazgów, ale Mania skacze nad torami, kuca w środku pętli i nawet ruchome perony z daszkami się nie utrzymują na miejscu, więc już ich nie wyciągamy z pudełka. Za to elementy obowiązkowe to "domek" (stacja), "zjeżdżalnia" (wiadukt) i tunel.

Rozłożone tory zajmują sporo miejsca, układamy je w salonie i zwykle wieczorem składamy. Czasami, gdy uda mi się zrobić mniejsze pętle (co by babcia nie musiała nad nimi skakać), zostają na kolejny dzień. Zresztą mi samo układanie przynosi najwięcej radości, a żeby ułożyć trzeba złożyć. Wczorajsze tory zostawiłam i dzisiaj Mania od razu po obudzeniu jeszcze w piżamie i ze zwichrzonymi włosami pobiegła jeździć swoim pociągiem.

Nasza kolejka została kupiona u polskiego producenta, który ma swoją stronę i wystawia produkty na Allegro. To zestaw XXL. Podobne tylko często mniejsze zestawy możecie znaleźć w Ikea, Tesco czy u takich producentów zabawek jak Brio, Carousel, itp. Bardzo podoba mi się to, że producenci nie weszli na ścieżkę wojenną i nie zaczęli tworzyć własnych standardów. Dzięki temu zestawy wymienione wyżej do siebie pasują i można je łączyć. Można więc na próbę kupić jakiś prosty zestaw np. w Ikea, a potem uzupełnić go o bardziej zaawansowane elementy czy dodatki od innych producentów. A nawet kupić lokomotywę z napędem. My na pewno za jakiś czas zrobimy kolejne zakupy. 

A na razie... mężny musi sobie kupić własny pociąg :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa kołyska, bobas i samodzielnie uszyta pościel, bo Mania to też mama (lalkowa)

Przy Dniu Dziecka prezenty są dla nas tylko dodatkiem. Mania w ogóle jeszcze nie wie o jego istnieniu. Na początku planowałam nic nie kupować, mężny planował kupić kolejną książkę (bo każda okazja jest dobra na nową książkę ;)). Potem przy Marysi głębokich uczuciach macierzyńskich wobec lal pojawił się pomysł kołyski, ale mężny wymiękł i kupił ją przed czasem ;) Jest klasyczna, drewniana, polska i piękna. Zależało nam na kołysce, a nie łóżeczku, bo cały czas łudzimy się, że kilka minut kołysania lal, to kilka minut wolnego dla nas :D

Do kołyski doszła jeszcze wynegocjowana przez babcię lalka-bobas, bo obecna jest mocno sfatygowana i trochę wstyd wyjść z nią na ulicę, a Mania lubi ją ze sobą nosić. Ta nowa jest winylowa i wyprodukowana w Hiszpanii (żaden chiński plastik czy guma!). Jest naturalistyczna, ale moim zdaniem jeszcze bardzo ładna (niektóre bobasy-noworodki, są płaczące i mocno pomarszczone, trochę brzydkie, trochę mające swój specyficzny urok).

Do kompletu uszyłam materacyk, poduszkę i dwie zdejmowane poszewki na poduszkę. Mania tak samo ma dwie poszwy. Ta w ptaszki jest identyczna jak jej, w żółto-białej ostatecznie użyłam materiału w drobniejszy wzorek, bo w wersji mini zmieściłby się tylko jeden rząd trójkątów.

Myślałam, że Mania nie zauważy tego pięknego skompletowania pościeli jej i lali, ale dzisiaj wyciągnęła obie poduszki, na jednej położyła lalkę, na drugiej siebie samą i radośnie zawołała "Sama, Mania, dzidzi, ta sama!" :) Może kiedyś doszyję kołdrę i poszwę na kołdrę, ale póki co Mania kołder nie akceptuje, podobnie lalka.

PS. Nowy bobas wcale nie wyparł tego starego. Póki co oba egzystują na równych prawach.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

"Prawda o tramwajach", Świętopełk Karpiński (2+)

Kupiliśmy wreszcie wypatrzoną na poprzednich targach "Prawdę o tramwajach" z wierszem Świętopełka Karpińskiego i ilustracjami Macieja Łazowskiego. Mania ma ostatnio manię autobusów i tramwajów, a moje serce ujął ten przecudny uśmiech tramwaju na okładce.

Swój wiersz Świętopełk Karpiński napisał z okazji uruchomienia pierwszej warszawskiej linii tramwajowej w XX wieku. Opowiada on zabawną historię o tramwajach, które ścigają się po Warszawie, ale bardzo cierpią, gdy muszą stawać na przystanku, bo czas mija, a tramwaj, który jest przed nimi, ucieka. Jak więc już wszyscy pasażerowie wejdą, to tramwaj goni czym prędzej te z przodu i dzwoni radośnie.

Zakończenie jest dosyć przewrotne: mieszkańcy Warszawy, żeby nie przeszkadzać tramwajom w ich gonitwach, jeżdżą samochodami. U niektórych to zakończenie wywołuje dyskomfort, nawet po uwzględnieniu faktu, że powstało jakieś 100 lat temu, kiedy samochodów było dużo mniej. Ja patrzę na nie z przymrużeniem oka - przecież gdyby nie było pasażerów, tramwaje też by nie jeździły.

Wiersz jest bardzo ładny, humorystyczny, troszkę nostalgiczny, pokazuje tramwaje z całkiem innego punktu widzenia. No bo kto by się zastanawiał, dlaczego tramwaje nie chcą dzwonić na przystankach? Dziękuję Wydawnictwu Muchomor za pochylenie się nad pięknym międzywojennym polskim wierszem - w Polsce wydaje się wiele światowych bestsellerów, ale przecież rodzimą literaturę również warto docenić.


Bardzo podobają mi się rysunki Macieja Łazowskiego - są takie ciepłe, pełne uroku, a uśmiechnięte tramwaje rozbrajają. Do tego w tle przewija się stara Warszawa z Pałacem Kultury, mostami i Halą Marymoncką.

Wydawca pisze:
<<Bardzo zabawny wiersz o tramwajach ścigających się po Warszawie. Publikacją wiersza chcemy przypomnieć sylwetkę wyjątkowo barwnej postaci dwudziestolecia międzywojennego, Światopełka Karpińskiego. Wiersz powstał z okazji uruchomienia pierwszej warszawskiej linii tramwajowej na przełomie wieków. Ilustracje stworzył Maciej Łazowski, autor książki "Co się dzieje, kiedy śpisz?".>>

Tytuł: "Prawda o tramwajach"
Autor: Świętopełk Karpiński (tekst), Maciej Łazowski (ilustracje)
Wydawnictwo: Muchomor
Rok wydania: 2015
Wymiar:
Liczba stron: 16
Strony: miękkie
Sugerowany przedział wiekowy: 3+
Mój przedział wiekowy: 2+
Sugerowana cena wydawcy: 24,00 zł
Można kupić od: 15,18 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Wydawnictwa i książki dziecięce znane i nieznane

Dużo fajnych książek dziecięcych już mamy, dużo chcemy mieć. A jeszcze do tego sporo fajnych nowych wypatrzyłam na ostatnich targach :) Źle to rokuje dla mojego portfela, ale może Wy się zainspirujecie. Wrzucam tu wszystko hurtem, bo zanim opiszę każdą dobrą książkę, którą kochamy, to Mania zacznie już sama je czytać. Podkreślam, że nie wszystkie z poniższych książek są mi dobrze znane - niektóre są na liście do przeczytania, ale wszystkie w jakiś sposób mnie zainteresowały. Skupiam się na książkach dla dzieci w wieku mniej więcej od 1 do 3 lat i zaznaczam te pozycje, które mają miękkie kartki (my już kilka takich mamy, ale zawsze je zabieram po czytaniu, bo inaczej by nie pożyły długo).

Disclaimer: Czytacie to na własną odpowiedzialność. Autorka tego wpisu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne bankructwa finansowe czytających :D

Wydawnictwo Dwie Siostry - relatywnie młode wydawnictwo, ale prężnie się rozwijające i wydające wiele bardzo dobrych książek. I zdobywające wiele różnych nagród i wyróżnień. Jak byłam w ciąży, to jeszcze znałam całą ich ofertę - obecnie troszkę nie nadążam ;)

Tu znajdziemy popularne pozycje jak "Księga dźwięków" Soledada Bravi, "Miasteczko Mamoko" Mizielińskich, ich piękne "Mapy", seria Ulica Czereśniowa R. S. Berner, "Elmer" Davida McKee, książki Oli Cieślak: "Co by tu wtrąbić", "Co wypanda, a co nie wypanda", "Od 1 do 10" czy "Różnimisie" Agaty Królak, a także dla trzylatków "Misiową piosenkę" (miękka). Mężnego na targach zachwyciła pozycja wydana w marcu 2016 "W domu, w dziczy, na ulicy. Rozbrykany słownik obrazkowy", który jest pozycją obowiązkową przy naszych najbliższych zakupach książkowych.

Wydawnictwo Babaryba znane głównie z zakręconych w swej idei książek Herve Tulleta m.i.n. "Naciśnij mnie", "Kolory", "Książka z dziurą", ale też wydanych pod koniec 2015 czterech książeczek dla najmniejszych: "Super tata", "Duży czy mały?", "Już jadę" i "Ufo kuku!". Do tego dorzucić można kilka książek obrazkowych, których kiedyś było jak na lekarstwo, a ostatnio zrobiły się popularne i każde wydawnictwo stara się mieć je w swojej ofercie (mi akurat ten sposób prowadzenia kreski w wydanych książkach mniej się podoba, ale może Mani albo Wam się spodoba). Uwagę zwracają też dwie mniej znane, a polskie i ciekawe książki Wandy Chotomskiej z rysunkami Edwarda Lutczyna, znanego polskiego rysownika o dosyć charakterystycznej kresce: "Kurczę blade" i "Smok ze smoczej jamy" (wydania dwujęzyczne).

Wydawnictwo Zakamarki wydające głównie szwedzkie bestsellery, m.in. serię Anny-Clary Tidholm ("Jest tam kto?", "Gdzie idziemy?", "A dlaczego?", "Wymyśl coś!"), serię z Maksem ("Auto/Pieluszka/Miś/Piłka/Wózek/... Maksa") Barbro Lindgren (miękka), serię Evy Susso o rodzinie z dziećmi Ajszą, Babo, Bintą i Lalo ("Binta tańczy", "Lalo gra na bębnie", "Babo chce"; miękka). Dla dzieci bliżej 3 lat też seria Ramony Bădescu o Pomelo (miękka) i dwa piękne albumy "Ilustrowany inwentarz zwierząt" i "Ilustrowany inwentarz drzew" (miękka). Zarówno seria o Pomelo, jak i ta stworzona przez Evę Susso ma piękne ilustracje Benjamina Chauda, które bardzo przypadły mi od serca.

Wydawnictwo Muchomor ze znanymi nam już dobrze piosenkowymi książkami ("Stary niedźwiedź", "Jadą, jadą, misie", "Krakowiaczek jeden", itp.) i dwoma dwujęzycznymi książkami Andrzeja Owsińskiego z ludowymi wycinkami "Zwierzęta" i "Kolory", które kocham za przemycanie  prawdziwej sztuki małym dzieciom. Na targach zaciekawiła mnie też książka "Prawda o tramwajach" będąca wierszem Świętopełka Karpińskiego z okazji otwarcia bodajże pierwszej zelektryfikowanej linii tramwajowej w 1908. Wydawnictwo rekomenduje wiek 3+, ale na moje oko można czytać wcześniej, a biorąc pod uwagę, że Mania kocha tramwaje, czyli wamy, na pewno znajdzie się ona w moim najbliższym książkowym zamówieniu. Czy może się nie uśmiechnąć, patrząc na ten uśmiechnięty tramwaj namalowany przez Macieja Łazowskiego? Dla większych dzieci ciekawą pozycją mogą być "Bajki Polskie" z nietypowymi ilustracjami wybitnego polskiego grafika Jana Pieńkowskiego tworzącego w Wielkiej Brytanii (za prawa do wydania której wydawnictwo zapłaciło ciężkie funty), czy kilka przystępnie wydanych książek patriotycznych m.in "Alfabet polski" Anny Skowrońskiej i "Wojtek spod Monte Cassino" Wiesława A. Lasockiego. 

Wydawnictwo Tashka z niedużą ilością książek m.in. z "Alinką", malutkimi wielojęzycznymi słowniczkami obrazkowymi, "Panem Pieluchą", "Rymowanymi cyferkami" i pięknymi książkami dla większych dzieci, ale tak mi się spodobały, że muszę o nich wspomnieć: "Miszą i Griszą" i "Zuzią" (również nagradzane; miękkie).

Wydawnictwo Tako z prześmieszną kolekcją Moje Ciało ("Pępek", "Dziurki w nosie", "Piersi" i "strupek"), serią Pracujące Pojazdy Taro Miura dla najmłodszych i kilkoma pojedynczymi pozycjami m.in. "Co boli najbardziej na świecie?" Paco Livána, barwną "Maską lwa" Margarity del Mazo czy "Wojną liczb". Ta ostatnia napisana i zilustrowana przez kubańskiego autora Juana Dariéna bardzo spodobała się mężnemu i chyba z racji pochodzenia autora w przystępny sposób pokazuje, skąd bierze się wojna i dlaczego jest zła. Zresztą wszystkie te książki (wdane w ramach luźnej serii OQO) są mniej lub bardziej edukacyjne ("Maska lwa" uczy, że udawanie kogoś innego czyni nas nieszczęśliwymi, a "Co boli...", że kłamstwo boli bardziej niż ból fizyczny).

Wydawnictwo Tatarak znane głównie z książek Erica Carle'a: "Bardzo głodna gąsienica", "Moja pierwsza książka o kolorach", "Moja pierwsza książka o liczbach", "Miś patrzy!", "Biedronka" i in. Ciekawa i podobna do nich jest "Własny kolor" Leo Lionni. Warto jeszcze zwrócić uwagę na "365 pingwinów" i "999 kijanek".



Wydawnictwo Nasza Księgarnia to duże znane wydawnictwo. Wiele książek jest "zwykłych", ale kilka perełek też się znajdzie, m.in. seria obrazkowa "Opowiem ci, mamo, co robią..." (najpierw były żaby i pająki, a potem po ich sukcesie pojawiły się auta, samoloty, koty, itp.; miękka), "Z muchą na luzie ćwiczymy buzie" (miękka) i niedawno wydane obrazkowe "Rok w mieście" Katarzyny Buguckiej i "Rok w lesie" Emilii Dziubak (miękkie) - ta druga trafia na listę zakupową, obrazki w tej pierwszej wydają mi się zbyt kontrastowe, a przez to szybko męczące, ale to subiektywne odczucie. Bardzo mnie ucieszył przedruk małych książeczek z naszego dzieciństwa z serii "Poczytaj mi, mamo". Teraz są w formie eleganckich grubych tomów z miękkimi kartkami w twardej oprawie z dokładnie odwzorowanym środkiem - dobre dla rodzica do poczytania na dobranoc, ale niestety mało praktyczne dla rąk dziecka.

Firma Księgarska J&K Olesiejuk ma bardzo bogatą ofertę, ale i tu da się wyszperać parę ciekawszych rzeczy. Ja lubię je za wypuszczenie wielu książeczek dla najmłodszych po około 3 zł, tym serii OnoMaTo z dźwiękami (podobna do "Księgi dźwięków", tylko w mniejszych kawałkach, więc się nie rozpada) i serii do nauki kolorów ("Czerwona książeczka", "Żółta książeczka", itp.). Ciekawe dla najmłodszych są też Pacynkowe bajeczki Kay Widdowson, a dla starszych klasyczne bajki i baśnie z przepięknymi ilustracjami Manueli Adreani (miękkie).

Wydawnictwo Egmont również ma dużo "zwykłych" książek, ale nie mogę nie zwrócić uwagi na serię z Basią kochaną przez trzylatki (miękka) i dosyć ciekawe książki dla najmłodszych z dziurami z serii Akademia mądrego dziecka ("Koła i kółka", "Zwierzęta i zwierzątka", "Widzę Cię").

Wydawnictwo Wilga to kilka fajnych niedrogich książeczek dla niemowląt (np. "Bardzo zalatana pszczoła"), seria Wesołe rodzinki, które mają fajny patent z dzieleniem stron, ale dosyć infantylne obrazki (ja wolę, jak zwierzęta czy rysunki w ogóle są albo wiernie odwzorowane albo są piękną kreacją ilustratora, a te są trochę nijakie), więc też będzie dobra dla tych najmłodszych, rewelacyjna seria z Tupciem Chrupciem, która podobnie jak Basia uczy radzić sobie w nowych lub trudnych sytuacjach (np. "Tupcio Chrupcio. Żegnaj pieluszko!", "Tupcio Chrupcio. Wizyta u dziadków"; miękkie), - raczej dla dwu-trzylatków. Do tego należy jeszcze dodać pięknie zilustrowane "Wiersze i bajki" Tuwima.

A jak już jesteśmy przy Tuwimie, to wspomnieć mogę jeszcze o "Słoniu Trąbalskim" wydawnictwa Muza i "Lokomotywie i innych wesołych wierszykach" wydawnictwa G&P (obie miękkie z obrazkami z  naszego dzieciństwa) oraz świetnie ilustrowanym "Tuwimem" wydawnictwa Wytwórnia z kilkoma wersjami okładki (miękkie). To ostatnie ma jeszcze ciekawe pozycje dla dwulatków "W naszym domu jest..." i trzyjęzyczny "Dzień dobry do widzenia. Magiczny słownik antonimów" z magicznymi okularami oraz kilka fajnych książek dla starszych dzieci.

(pozostałe zdjęcia jutro)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

O zabawie i zabawkach

Postanowiłam zrobić ten wpis, jak na jednym forum dotyczącym pedagogiki Montessori przeczytałam pytania:
"Czy Wasze dzieci mają normalne zabawki?"
"Czy zabawa samochodami jest...nie wiem, jak to ująć-bezproduktywna/niepożądana?
"Jestem tu nowa. Podoba mi się myśl Montessori, chciałabym, żeby moje dziecko, które się niedługo narodzi, mogło się uczyć, nie chciałabym, żeby marnowało czas"
"Czytałam w jakiejś pozycji Montessori <<Im mniej zabawek, tym lepiej. A jeśli zabawki, to coś wnoszące w rozwój dzieci>>. No i zastanawiam się czy misie i lale coś wnoszą czy nie?"

Pomyślałam, o Jezu, co też siedzi w głowach tych rodziców. Przeczytali coś o podejściu Montessori (i chwała im za to, że czytają), a może nie, może tylko gdzieś coś usłyszeli i weszli na forum, usłyszeli coś o zabawkach Montessori, spodobała im się jakaś myśl, wycięli jakiś fragment z kontekstu, w ogóle nie patrząc na aspekt szerzej. Czytałam tylko dwa dzieła Marii Montessori, więc ekspertem od jej pedagogiki nie jestem, ale z tego, co zdążyłam sobie przyswoić jej podejścia do życia, nie wierzę, żeby była wrogiem "zwykłych" zabawek. Moim zdaniem, ona po prostu o nich nie pisała, bo w jej czasach były w domu każdego dziecka i chyba nawet jej się w głowie nie mieściło pomyśleć, że dziecku trzeba wyrzucić lalkę. Dla mnie główne idee pedagogiki Montessori są bardzo zbliżone do mojej ukochanej Korczakowskiej: szacunek dla dziecka, podążanie za dzieckiem, czyli zezwolenie mu na rozwój, kreatywność, samodzielność, traktowanie go jak człowieka (pamiętajmy, że oboje pedagogów nauczało jeszcze w czasach, kiedy mówiono "Dzieci i ryby głosu nie mają"), zwracanie uwagi na jego uczucia i potrzeby, dbanie o higienę i rozwój. Czy myślicie, że którekolwiek z nich zabrałoby dziecku lalkę albo misia? Od razu więc zastrzegam, by po powyższych cytatach nie oceniać metody Montessori, natomiast zachęcam do zapoznania się z nią, bo niesie ze sobą fajne rzeczy i wybrania dla siebie i dziecka tego, co się spodoba.

Śmiem twierdzić, że nie ma zabaw nierozwijających. Każda czegoś uczy, pokazuje świat, pokazuje ciągi przyczynowo-skutkowe. Dla niemowlęcia świat jest nowy, fascynujący, pełen tajemnic. Nie dziwmy się więc, że niczym Karol Darwin czy Bronisław Malinowski ogląda, szuka i odkrywa. Dotyka, wciska, potrząsa, wyrzuca. Zaspokaja ciekawość. Wydaje Ci się, że robi głupie rzeczy, a ono bada. Jak prawdziwy naukowiec. I gdy po raz setny wypuszcza z ręki grzechotkę i sprawdza, czy upadła na podłogę, nie robi tego Ci na złość, tylko testuje niczym chemik w laboratorium, czy doświadczenie na pewno zawsze przebiega tak samo. Dlatego pozwól mu poznawać świat po swojemu. Nie myśl, że nie rozwija się, jak przez pół godziny wali klockiem w klocek albo bawi się po swojemu. Albo gdy rzuca zabawką, zamiast wciskać ładne kolorowe guziczki albo wrzucać klocek do otworka. Ono właśnie szuka innej metody, innego rozwiązania. Jak w tym dowcipie, że wszyscy mówią, że czegoś nie da się zrobić, a potem przychodzi głupi i nie wie i to robi.

Przypomina mi się gra komputerowa Neverhood z czasów mojego dzieciństwa. W pierwszej scenie lądowałam ludzikiem w pomieszczeniu i były tam tylko dwa guziki. Wcisnęłam jeden i dostałam w głowę. Wcisnęłam drugi i młot rozbijał drzwi. Kolejny raz - mocniej. I mocniej. I trach! Kolejna sala - wiszą różne uchwyty. Skoczyłam do jednego, a tam dźwięk pękniętego dzwonu, drugi - nic się nie dzieje, któryś inny otworzył drzwi. Moje zainteresowanie rosło z każdą chwilą, mimo że nikt nie mówił mi, co trzeba robić. To ja byłam tym ludzikiem rzuconym w dziwne miejsce, bo tak jak on nic nie wiedziałam. A może zrobię to? A może to? A spróbuję, co mi szkodzi. Cel gry wyjawiał się w jej trakcie. Wszystko fascynowało. Miało w sobie to coś z dziecka. Dziecko tak samo kombinuje i szuka. Testuje.

Dla dziecka nie ma wyraźnego podziału na zabawę i naukę. Dlatego większe dzieci z radością uczą się nazw zwierząt, marek samochodów, krajów, stolic, flag - właściwie wszystkiego, co im podsuniesz. Wydaje się, że mają pamięć prawie absolutną. A wszystko najczęściej psuje się, gdy pójdzie do szkoły (ale to temat na całkiem inny artykuł). Dlatego Maria Montessori nie mówiła o zabawie a o pracy, nie o zabawkach, a o pomocach. Dzieci nie rozróżniają też, że są zabawki i niezabawki. Przecież wszystko można obejrzeć, zbadać, potrząsnąć, rzucić :) Nie złość się więc, że niemowlę uparcie wyciąga ręce po Twój telefon, łyżkę czy złapie Twojego buta. Te niedostępne rzeczy są jeszcze bardziej atrakcyjne. Bo inne są poznane, więc nudne. Mania pierwszy raz przepełzła przez cały pokój u sąsiadów za zasilaczem do laptopa leżącym na podłodze. Wiadomo, że nie dasz dziecku wyślinić telefonu (mój przez moją nieuwagę zakończył przez to żywota) ani noża do ręki, ale może warto dać mu łyżkę, miskę plastikową, zakrętki od słoików, a w pewnym wieku nawet same słoiki (tylko wtedy trzeba nadzorować, żeby przy stłuczeniu od razu odciągnąć dziecko) - jak Mania nauczyła się otwierać ciężką kuchenną szufladę i w niej grzebać, to najpierw kilka razy wyciągnęłam jej z rąk słoiki, ale kolejny raz, zamiast pomyśleć o przyklejeniu blokad do szuflad, pozwoliłam jej zabrać wyciągnięte słoiki (akurat 500 ml i 200 ml, litrowy jest zbyt delikatny). Układała je obok siebie, jeden na drugim, wkładała jeden w drugi - żadnego nie stłukła.

Powiem więcej, tzw. zabawki edukacyjne/interaktywne, te kolorowo-plastikowo-grające, moim zdaniem wcale takie edukacyjne nie są. Bo uczą, że dziecko ma wcisnąć ten konkretny guzik (albo dwa/trzy). Trochę jak małpka w zoo. I zawsze tak samo, zawsze ten sam guzik, bo jak rzuci się zabawką czy ją ugryzie, to mama się skrzywi, poprawi rękę, naciśnie palcem na ten przeklęty guzik. Wciskasz - dźwięk, wciskasz - dźwięk, wciskasz - dźwięk. Albo wciskasz - zielone światełko. Eksperyment mówi, że nic więcej z tego nie wyjdzie. Noż ile razy można? A mama zachęca - wciskaj, wciskaj, fajna zabawka. Oczywiście włączająca się muzyczka cieszy, jak jest ładna, to można sobie włączać i posłuchać i tu jest atut tej zabawki, że pozwala dziecku zrobić to samemu. Ale zwykle nagranie jest kiepskiej jakości. A zabawka ta nie uczy ani zdolności manualnych ani kreatywności. To już lepiej dziecku dać łyżkę i pozwolić mu samemu odkryć, czy jest ciężka, czy jest metaliczna w smaku, czy szybko spada, czy huknie o podłogę, czy ładnie zadzwoni o porcelanowy kubeczek. To wszystko dziecko odkryje z wielką radością. Najlepiej samo. Korczak pisał zresztą: "Jeśli umiecie diagnozować radość dziecka i jej natężenie, musicie dostrzec, że najwyższą jest radość pokonanej trudności, osiągniętego celu, odkrytej tajemnicy. Radość tryumfu i szczęście samodzielności, opanowania, władania."

Na prawie wszystkich zabawkach widnieje teraz informacja, że zabawka jest interaktywna i namalowane są takie ładne rysuneczki ręki, oka i słuchu. To takie fajne, modne. Przecież każdy rodzic chce, żeby jego dziecko się rozwijało, żeby zabawka rozwijała zmysły, poprawiała koordynację ręka-oko. A przecież każda zabawka i niezabawka uruchamia i dotyk i wzrok i słuch. Każdą się dotyka, na każdą patrzy, każdą można spróbować, nawet polizać. Zresztą tak na początku dziecko poznaje cały świat, w sekwencji: oko - ręka - usta. Patrzę, jak mam odwagę to dotknę, jak już się oswoję, to wsadzę do buzi. Irytuje nas, że niemowlę wszystko tam pakuje, ale to potwierdza tylko prawidłowy rozwój. Kiedyś jeden niemowlak chciał "zjeść" nawet mnie. Widok otworzonych ust, ciągnących rąk, zbliżającej się twarzy i oka-cyklopa był całkiem zabawny :) Wracając do interaktywności, każdą zabawką można potrząsnąć albo rzucić. Zwykle wyda jakiś dźwięk - każda inny. A jak nie wyda, to też dobrze. Ooo? łyżki, klocki, gryzaki i grzechotki wydają huk chwilę po wypuszczeniu z ręki, a ta szmatka nie. No proszę? - zdziwi się dziecko. Każda zabawka ma też jakieś kolory, najczęściej dużo (moim zdaniem za dużo) i pstrokate, ciężko znaleźć np. taką z naturalnego drewna, więc pisanie na niektórych z nich, jak to rozwijają dziecko przez dotyk i kolor jest po prostu chwytem marketingowym producenta.

Czy swobodna zabawa dziecka jest bezproduktywna? Bynajmniej! Janusz Korczak nauczał, że umiejętność samodzielnej zabawy, to jedna z najważniejszych umiejętności dziecka. Po pierwsze, jest bardziej kreatywna - dziecko tworzy, dziecko kombinuje, dziecko zastanawia się, a ta sterowana przez rodzica zwykle polega na naśladownictwie albo wykonywaniu poleceń - często jest to zabawa połączona z nauką, więc pożyteczna, ale z racji wcześniej wymienionych aspektów nie powinna mocno dominować na swobodą zabawą. Po drugie, w przyszłości zaowocuje większą samodzielnością, kreatywnością dziecka i umiejętnością rozwiązywania problemów. Po trzecie, już przy nawet półtorarocznym dziecku będziesz miała tę chwilę dla siebie (czy to nie piękne?). Po trzecie, dużo rzadziej będziesz słyszeć w przyszłości "Mamo, nudzę się!", a z rozmów z koleżankami wynika, że mało która mama lubi się bawić samochodami lub lalkami z kilkulatkami. Niestety tego typu zabawa jest domeną dziecka, a nie dorosłego.

Wrócę jeszcze do Marii Montessori. To, co najbardziej podoba mi się w jej nauczaniu, to nacisk na nierozpraszanie dziecka, wyizolowanie bodźca, czyli mała ilość zabawek (zalecała 10 sztuk dla rocznego dziecka!) i niekoniecznie w pstrokatych kolorach; kilka fajnych zabawek edukacyjnych (w tym świetne ramki bieliźniarskie i tablice manipulacyjne), które pozwalały rozwijać motorykę albo uczyć rzeczy przydatnych w życiu; niskie regały, aby każda zabawka była dostępna, a dziecko samodzielne; odkładanie zabawek na stałe miejsce (kosze są niewskazane). I przede wszystkim podążanie za dzieckiem, czyli zwracanie uwagi na potrzeby dziecka, na jego zainteresowania. Współczesna pedagogika M.M. odrzuca te wszystkie plastikowe grające potworki.

U nas nie ma typowych pomocy Montessori, są kubeczki i puzzle, które są, powiedzmy, quasi-Montessori, jest przekładanka ćwicząca umiejętności manualne, są też misie i lalki (w użyciu są dwie). Wszystkie zabawki są dostępne na niskim regale, każda ma swoje miejsce, staram się ograniczać ilość zabawek (większość wylądowała w koszu na szafie), ilość grających zabawek ograniczyłam do jednej (która się zmienia). Staram się podążać za potrzebami Mani i mimo że ma już kilka miśków (bo przecież każdy wujek i ciocia jednego przynosi), kupiliśmy jej pluszową pandę z Ikei, gdy weszła w fazę fascynacji pandami i regularnie pokazywała mi ją w katalogu Ikei. Niedawno od mężnego dostała kołyskę, gdy zaczęła nosić, tulić, lulać i karmić swojej "dzidzie". Nie do wszystkiego są potrzebne zabawki - odsuwanie suwaków Mania ćwiczy na zawłaszczonej przez nią walizce. Gdybym miała jakoś nazwać sensowne wg mnie podejście do zabawek, powiedziałabym UMIAR i ROZSĄDEK.

Na koniec jeszcze świetna rada przekazywana przez rodziców rodzicom - jak masz za dużo zabawek, wcale nie musisz ich wyrzucać. Umieść połowę (abo nawet więcej, zależnie od ilości) w koszu na szafie czy na strychu. Co jakiś czas odkładaj tam kilka najmniej używanych, a wyciągaj kilka innych. Dla dziecka będą to nowe zabawki, a przez to bardziej atrakcyjne. To lepsze niż ciągłe kupowanie nowych, bo stare się znudziły prawda?

I kolejna podpowiedź, którą kiedyś znalazłam na jednym blogu - nie pokazuj dziecku, co zrobić z zabawką. Niech samo odkrywa. Niech ma tę radość. Autorka bloga proponowała zabawę guzikami - sortowanie wg kolorów, wielkości, liczby dziurek, układanie z nich obrazków. Ale najpierw podrzuciła córce woreczek z guzikami i podglądała, co się stanie, jak zareaguje i co wymyśli jej córka. Kto powiedział, że nasz pomysł na zabawę jest dobry, a dziecka nie? Czasem jest ono dużo bardziej kreatywne niż my!


Starszy wpis o ilości rzeczy i zabawek u dziecka,  o czarno-białych zabawkach, o czarno-białych książeczkachi jeszcze  o szmacianych książeczkach dla najmłodszych.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "Jest tam kto?" Anna-Clara Tidholm (9M+)

Zachęcona książką "Gdzie idziemy?" Anny-Clary Tidholm po jej przekartkowaniu, wraz z nią kupiłam od razu drugą pozycję tej autorki. "Jest tam kto?" zachęca nas do odwiedzin i stawia nas pod drzwiami czyjegoś domu.

Żeby wejść, musimy zapukać. Puk puk. Jest tam kto? Oczywiście, że jest! Zaglądamy do małego Kajtka, którzy z radością bije w bęben. W kolejnych pomieszczeniach, do których prowadzą kolejne drzwi, są króliki, pan z kotem, małpy, misie. Pukamy w drzwi razem Manią. Twardy karton daje dobre echo. Puk puk! Jest tam kto?! W przedostatnie drzwi pukamy już ciszej. Szeptem pytamy, kto tam jest, bo niektóre misie już śpią. Zostały ostatnie drzwi. Ooo, już noc - te drzwi wyprowadzają nas na dwór.

Książka jest naprawdę ciekawa, Marysia ogląda ją z radością. Z czasem pokazuje inne rzeczy. U Kajtka kiedyś pokazywała samego chłopca, potem migała kaczkę, potem kąpanie, piłkę, nocnik (siiii), ostatnio bęben (bam bam).  Dużo fajnych elementów, czasami dorosłemu się może wydawać, że bez ładu i składu, ale okazuje się, że dziecku przypada do gustu. Tu kotek (miał), tu mleko (leko), tu jedzenie kota (mniam), tu pan (pam) i tak przechodzimy od obrazka do obrazka, w międzyczasie pukając w drzwi, a Mania z tygodnia na tydzień nazywa coraz więcej. Książka więc niejako rośnie razem z nami.

Nawet nie mam się do czego przyczepić. Trochę bawi mnie wielki przeskalowany kwiatek, ale dzieci nie bardzo rozumieją perspektywy. I żółte drzwi są dla mnie pomarańczowe - nie wiem, czy z moim postrzeganiem kolorów jest nie tak, z autorki, czy to przy druku coś się trochę przesunęło...

Wydawca pisze:
„Co kryje się za białymi, niebieskimi i żółtymi drzwiami?
Aby się przekonać, trzeba koniecznie w nie zapukać!
Puk, puk, puk! Jest tam kto?
Rytmicznie powtarzające się obrazy i słowa prowadzą malucha za kolejne drzwi, a za drzwiami – zawsze coś ciekawego – małe misie, chrupiące zające czy małpia bitwa na poduchy.
Przejrzyste kolory i formy idealne dla najmłodszych czytelników. Książeczka inspirująca do zabawy.
Szwedzki bestseller dla jedno-, dwulatków."

Tytuł: "Jest tam kto?"
Autor: Anna-Clara Tidholm (tekst i ilustracje)
Wydawnictwo: Zakamarki
Rok wydania:
Wymiar: 14 x 20 cm
Liczba stron: 28
Strony: całokartonowe
Sugerowany przedział wiekowy: 0+
Mój przedział wiekowy: 9M+, a może nawet 6M+
Sugerowana cena wydawcy: 24,90 zł
Można kupić od: 17 zł

(reszta zdjęć, jak wyjdę ze szpitala)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Ulubione zabawki w wieku 1,5 roku

Poniżej prezentuję Mani ulubione zabawki w wieku ok. 1,5 roku. Każde dziecko ma inne preferencje, ale jest to jakaś inspiracja. Nie ma dużych zmian wobec zestawienia na koniec roku, ale Mania dojrzała i porzuciła swojego misia przytulisia. Może dobrze, bo zawsze bałam się, co będzie, gdy zginie, a znalazłam go tylko w jakimś holenderskim sklepie internetowym.

1. Książki - na pierwszym miejscu te Anny-Clary Tidholm, Mania kocha czytać dużo i często. Ostatnio wracam z pracy i słyszę od swojej mamy: "No, Mańka to mi dzisiaj dała w kość!", przed oczami staje mi moje dziecko, które wyrzuca zawartości wszystkich szuflach, nie chce jeść, drze gazety i rozlewa wodę z bidonu, "Kazała mi czytać i czytać, czytać i czytać, już mi literki przed oczami latały..." :D

2. Lalki - dwie zostały nazwane "dzidzi", nie ma bez nich spania, wozi je w wózku cały dzień na zmianę z misiami, buja w swoim bujaku, lula, a-a-a kukika... (=koty dwa) ostatnio dostała kołyskę i mam nadzieję, że lulanie lalek w kołysce zajmie ją na kilka-kilkanaście minut.

3. Wózek dla lalek - służy nie tylko wożeniu lalek i misiów, ale robi za auto służbowe, czyli terenowe. Mania sama wyszukuje sobie tor przeszkód - przejechanie za stołem (jak się jej wózek nie mieści czy nie chce się "złamać" na zakręcie, to jest niezła awantura jeszcze zanim zdążę dobiec i pomóc), po plecaku taty (dlatego drugą czynnością mężnego po przyjściu do domu i ściągnięciu butów jest wyciągnięcie laptopa), po ładowarkach, pod suszarką na bieliznę i suszącymi się ubraniami, są też próby zaparkowania wózka na walizce czy bujaczku.

4. Klocki Duplo - pierwszy komplet został podarowany na pierwsze urodziny, ale chwilę nabierał mocy urzędowej, bo jeszcze nie budził zainteresowania, potem my dokupiliśmy jeszcze jeden, bo z tego pierwszego kilka klocków się gdzieś zdematerializowało, a na końcu ciocia Gosia rozpuściła jeszcze jednym zestawem. Nie budujemy rzeczy z karteczek - Mania buduje co chce, a wujek Tomek zawsze tworzy wielkie zamczyska.

5. Autobusy - to nietypowe zabawki, bo związane z fascynacją Mani, czyli autobusami i tramwajami. Pierwszy został kupiony przez mężnego na Malcie i jest odwzorowaniem tradycyjnego Maltańskiego autobusu, drugi został właśnie przywieziony przez naszą koleżankę z Londynu i jest pięknym pluszowym czerwonym piętrusem :)

6.  Walizki - Mania zakochana jest w mojej niebieskiej walizce i jeździ nią po domu prawie tak często jak wózkiem. W ramach zamiany dostała piękną czerwoną biedronkę Tunky. Niestety Mania długo się z nią oswajała, zanim w ogóle na nią wsiadła, ale na weekend się już do niej spakowała.

7. Zabawki kąpielowe - bez zmian, tylko trochę niżej w rankingu.

8. Zabawki podwórkowe: samochodziki, jeździki, bujaczki - własnych nie mamy, ale ma je nasza ulubiona kawiarnia :)

9. Pluszowe misie, w tym panda - własnoręcznie wybrana z katalogu Ikei, fascynacja pandami zaczęła się, gdy inna dziewczynka zachwyciła się Mani butami z pandami. Od tej pory panda jest na pierwszym miejscu wśród zwierząt.

10. Zwierzęta do ciągnięcia na sznurku - kolejna zabawka pojawiająca się po raz drugi w rankingu, właściwie trochę śmieszna w swojej istocie, ale Mania bardzo lubi prowadzić je na spacer po całym domu.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "Gdzie idziemy?", Anna-Clara Tidholm (9M+)

„Gdzie idziemy?” to wraz z drugą pozycją tej autorki ulubiona książka mojej półtorarocznej córki. Nie ma dnia bez jej przeczytania. Pierwszy raz spotkałam się z nią na targach Mamaville, gdzie pan ze sklepu Lamala prezentował mi kilka ciekawych pozycji dla maluszków. Pan cudownie komentował tę książkę, a ja naprawdę patrzyłam wielkimi oczami zafascynowana jak przedszkolak. „Musimy się ubrać, bo przecież nie możemy wyjść na dwór bez kurtki. Masz już kurtkę? To ubieramy czapkę, szalik i buty. Gotowe? To wyruszamy w drogę! Ale droga biegnie przed nami, a co jest za pagórkiem? Chodź, sprawdzimy! Tup tup tup (dwoma palcami po ścieżce). I co tam jest? (obracamy kartkę)…”

Źródło: www.zakamarki.pl

To naprawdę fajnie wymyślona książka z prostymi ładnymi rysunkami i krótkimi tekstami, które śmiało można zastąpić własnymi. Nikt nie zabroni przecież czytać książek po swojemu ;) Wesoła, kreatywna, kolorowa, ale nie pstrokata. Pozwala wędrować różnymi drogami - raz prostą, raz krętą, raz stromą (wtedy nawet sapiemy albo stękamy) - i zgadywać, co jest za pagórkiem. Im bardziej poczujesz się dzieckiem, tym zabawniej wyjdzie. Z większymi dziećmi obrazy „za pagórkiem” można rozwijać w dłuższe historie. Mania na początku tylko przewracała kartki, teraz (18M) woła z radością "bum bum" na koparki i "ał ał" na pieski. od dawna jest to stała pozycja do czytania. Z opowieści koleżanek wiem, że i czterolatki nadal potrafią się nią zachwycać.

Poza małą wpadką tłumaczeniową Katarzyny Skalskiej („dokąd idziemy”, a nie „gdzie idziemy”) i trochę dziwnymi samochodami-krokodylami, które oczywiście wcale mojej córki nie dziwią, nie mam się do czego przyczepić. Zwracam tylko uwagę, że na jednej z ostatnich kart dzieci jedzą lody i rodzicom, którzy tłumaczą, że „małe dzieci lodów nie jedzą”, może być trudno z takim kontrargumentem :P Mi to nie przeszkadza. Do tego jedzą coś dziwnego, zielonego – ogórki? Nie mam pojęcia. Jak Mania urośnie i będzie więcej mówić, to będzie musiała coś wymyślić :)

Kartki są twarde i wytrzymałe (po kilku miesiącach wielokrotnego przewracania nadal się nie rozwarstwiają), rogi zaokrąglone, a format przyjemny do czytania i wygodny dla małych rączek.

Wydawca pisze:

„Co kryje się za pagórkiem i dokąd zaprowadzi nas długa droga? A kręta? A wąska? Aby się przekonać, trzeba koniecznie po niej potuptać! Tup, tup, tup! Gdzie idziemy?

Rytmicznie powtarzające się obrazy i słowa prowadzą malucha za kolejny pagórek, a tam – zawsze coś ciekawego – pieski, dzieci czy samochody.

Przejrzyste kolory i formy idealne dla najmłodszych czytelników. Książeczka inspirująca do zabawy.

Szwedzki bestseller dla jedno-, dwulatków.”

Tytuł: "Gdzie idziemy?"

Autor: Anna-Clara Tidholm (tekst i ilustracje)

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania:

Wymiar: 14 x 20 cm

Liczba stron: 28

Strony: całokartonowe

Sugerowany przedział wiekowy: 0+

Mój przedział wiekowy: 9M+, a może nawet 6M+

Sugerowana cena wydawcy: 24,90 zł

Można kupić od: 18 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Ulubione zabawki w wieku 1 roku

Poniżej prezentuję ulubione zabawki Maryni w wieku około roku. Dostaliśmy ich kilka pudeł w spadku po rodzinie, więc było w czym wybierać i powstał spory przekrój od lubienia po głęboką ignorancję. Oczywiście każde dziecko jest inne, ale może kogoś to zainspiruje.

1. Książki - bez wątpienia nr 1. W różnym momencie inne były tymi ulubionymi, ale bez nich nie wyobrażamy sobie życia, a Mania podziela nasze zdanie i jak już nauczyła się wychodzić na kanapę, obsługuje się sama.

2. Miś-przytuliś, jak go nazywamy, czyli głowa misia na kawałku szmatki. Super do zasypiania i memłania rogów i metki w palcach (czasem ssania/gryzienia). Mam wrażenie, że dzieci dzielą się na memłaczy i niememłaczy - dla pierwszej grupy zabawka będzie baaardzo ważna, jak nie najważniejsza, na drugiej nie zrobi wrażenia. To chyba genetyczne, bo u mężnego wszyscy memłali, a u mnie nikt.

3. Zabawki kąpielowe - gumowe kaczki, konewka, wieloryb z lusterkiem, ale też wszystko, co się do wanny nadaje: butelka z szamponem, plastikowe kubeczki itp.

4. Wieża z kubeczków, od Fisher Price (formalnie: okrągłe kubeczki do ustawiania), sama poszukiwałam drewnianej, ale ta została podarowana i się przyjęła. Robi nie tylko za wieżę, ale też za tubę, która daje ładne echo, jak przez nią ryczymy albo gdy przykładam kubeczek do oka jak lunetę, to cudownie jest wcisnąć przez otwór palec prosto w oko. Od 40 zł.

5. Mikser - można wrzucać różne skarby, np. zakrętki od słoików czy klocki Duplo albo nawet kulki z papieru i mieszać. Można zamknąć okienko i wtedy wszystko zostaje w środku albo otworzyć i wtedy masa mieszana co jakiś czas atakuje mieszającego. Niby bardzo prosta zabawka, ale naprawdę przykuwa uwagę na dłużej.

6. Piłka - i mała i duża, fajna bo uciekająca.

7. Zabawka Grający Uczący od Fisher Price - osobiście takich nie lubię, ale ta daje radę: ma dwie głośności i opcję wyłączenia, gra tylko po kliknięciu (nie "przywołuje" dziecka, gdy nie jest używana), po kolei mówi nazwę zwierzęcia, śpiewa o nim krótką rymowankę i wydaje jego dźwięk, te same trzy rzeczy można wywołać osobno guzikami na górze. Wielki guzik na nosie kręci talerzem i losuje zwierzę - z hałasem, którego Mania kiedyś bardzo się bała, teraz jest ok. Rymowanki są mało znane, gdyż są tłumaczeniami swoich angielskich odpowiedników. Chyba już nie dostępny w sprzedaży.

8. Wózek dla lalek Moover - kupiliśmy taki dość stabilny zamiast chodzika i Marynia długo i ostrożnie satelitująca koło kanapy wreszcie się jej puściła. Jak już nauczyła się dobrze chodzić, to zrobił się z niej niezły pirat drogowy i z szelmowskim uśmiechem rozjeżdża domowników. Ja Moovera lubię za to, że jest drewniany i po prostu ładny.

9. Lala - może nie darzona jeszcze wielką miłością, ale zabawka, do której Mania często wraca, niezależnie czy to gumowo-plastikowy czy szmaciany okaz.

Troszkę po roku, jaki już dobrze nogi niosły:

10. Zwierzęta do ciągnięcia na sznurku - wszystkie podarowane i cudownie trafione, piękne drewniane. Kaczka ma stożkowate koła, więc kołysze się na boki jak przy prawdziwym kaczym chodzie, a krokodyl ma ruszający się na boki kręgosłup, więc przy ciągnięciu macha na boki ogonem jak pies. Pies nic nie robi i trochę mniej ładny jest, ale u Mani ma duży plus za bycie psem. Jak głosiło hasło na opakowaniu krokodyla, po co spacerować samemu, jak można z przyjacielem. Proste :)

11. Grające Krzesełko Uczydełko od Fisher Price - totalnie nie moja bajka, podarowane, ale Mania go lubi, a że czasem jak nie mam siły, a ona akurat sobie na nim siądzie i słucha różnych muzyczek, to i ja jestem go w stanie odrobinkę polubić. Wielki guzik na siedzeniu wymusza piosenki (czyli gra, gdy ktoś na nim siądzie, chociaż moja cwaniara nauczyła się też w niego kopać), książka na stoliku piosenki o przedstawionym zwierzęciu, a lampka się włącza/wyłącza i obwieszcza "światełko włączone/wyłączone". Niektóre z piosenek dają radę, inne są lekko głupie typu "Siedzisz i jesteś w dole, stoisz i jesteś w górze, jeśli chcesz być jeszcze niżej, musisz się położyć". Minusem jest to, że dziecko skręca się ciągle na jedną stronę, żeby pobawić się częścią stoliczkową, ale moje akurat głównie słucha piosenek. Plusem jest to, że już roczniak może mieć własne krzesełko, do którego dosięga, bo te wszystkie standardowe na rynku (np. z Ikei) są prawie 2 razy wyższe - ja tego nie lubię i kupiłam takie z Ikei i obcięłam nogi.

Sporo wyszło tu plastiku i grających pierdół, ale niestety dzieci do nich ciągnie. Nie żeby Mania się nimi jakoś konkretnie bawiła, bo bawić się tym ciężko. Raczej w jakimś szalonym amoku nawłącza kilka pianinek na raz i stworzy kakofonię. Dlatego większość z tego typu zabawek leży na szafie, a w obrocie są maksymalnie dwie takie zabawki. Nie bardzo wiem, czemu niektórzy ludzie tak się nimi zachwycają.

Nie robią wrażenia: puzzle drewniane, klocki drewniane, misie (poza psami), pchacz Aktywna Rączka od Oball Toys (biegała z tym po całym domu u sąsiadów, więc pożyczyłyśmy, ale entuzjazm opadł na drugi dzień).

(Zdjęcia wkrótce)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "Moja pierwsza książka o liczbach" i "Moja pierwsza książka o kolorach" Eric Carle (1+)

Najpierw trafiła do nas "Moja pierwsza książka o liczbach" Erica Carle. Siedziałyśmy akurat z Manią w szpitalu i nieźle się nudziłyśmy. Miałyśmy ze sobą kilka książek, ale w tym wieku nowa książka, to najlepsza książka :)

Obie książki oparte są na tym samym koncepcie: kartki w środku rozcięte są na pół, a czytający ma za zadanie dopasować górę z dołem. W "liczbach" są to czarne kwadraty w rosnącej liczbie na górze i owoce w różnej liczbie i losowej kolejności na dole. W "kolorach" na górze jest kolor, a na dole przedmiot/istota w danym kolorze. Oczywiście Mania jeszcze nie liczy, ale namiętnie przewraca wszystkie kartki. Ta nowość, że można nietypowo kartkować tylko pół książki, też jej się bardzo podoba.

Grafika w tych książkach jest ciekawa, niby standardowo malowana farbkami, a jednak inna. Autor najpierw pomalował duże płaszczyzny danym kolorem, a potem wyciął różne kawałki i zestawił je w docelowe kształty. Książka jest bardzo dobrze wykonana. Pewnie w niedługiej przyszłości posłuży nam do faktycznej nauki liczenia i kolorów.

EDIT:
Po 2 latach mogę napisać, że niestety książka ta nie okazała się naszą ulubioną ani w kolorach ani w liczeniu. Przy dopasowywaniu rzeczy do kolorów dużo lepiej sprawdzają się karty lub puzzle dwuczęściowe.


Wydawca pisze:

"Moja pierwsza książka o liczbach" - Matematyczna łamigłówka dla najmłodszych w inteligentny i zabawny sposób oswaja dzieci z pojęciem liczb. Liczenie może być proste, a do tego takie smaczne!

"Moja pierwsza książka o kolorach" - Kolorowa przygoda dla najmłodszych w inteligentny i zabawny sposób oswaja dzieci z pojęciem kolorów.


Tytuł: "Moja pierwsza książka o liczbach", "Moja pierwsza książka o kolorach"
Autor: Eric Carle
Wydawnictwo: Tatarak
Rok wydania: 2014 i 2015
Wymiar: 17,8 cm x 15,4 cm
Liczba stron: 22
Strony: całokartonowe
Sugerowany przedział wiekowy: 2+
Mój przedział wiekowy: 1+
Sugerowana cena wydawcy: 22 zł i 25 zł
Można kupić od: 18 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "Gdzieżeś ty bywał, czarny baranie" i "Stary niedźwiedź" (9M+)

Skuszona sukcesem "Jadą. jadą misie" kupiłam ostatnio jeszcze trzy książeczki ze śpiewanej serii wydawnictwa Muchomor. Dwie z nich również ilustrowała lubiana przeze mnie Agnieszka Żelewska.

Mania bardzo je polubiła. Ja sama nie mogę się zdecydować, którą z nich lubię bardziej. Baran jest bardzo śmieszny za to niedźwiedź taki uroczy, wcale niestraszny, chociaż może troszeczkę, jak wyje ;)

Książeczki powiększają nasz repertuar śpiewany. Podobno babcia też śpiewa. Mój mąż wyjątkowo się cieszy z barana, bo przypomina mu odcinek "Miodowych lat" z dzieciństwa, kiedy to główni bohaterowie mieli brać udział w jakimś konkursie i przewijał się tam regularnie właśnie ten kawałek. A Tomek wraz z siostrą znał już go na pamięć, gdy program się skończył.

Chyba jednak niedźwiedź bardziej mi się podoba :)

Uwaga! Książka zmusza rodzica do wysiłku ;) Moje 14-stomiesięczna córka przynosi te książki, kładzie na kolanach, po czym markuje taniec, sugerując, żeby zacząć jej śpiewać.

Tytuł:  "Gdzieżeś ty bywał, czarny baranie" i "Stary niedźwiedź"
Autor: Agnieszka Żelewska (ilustrator)
Wydawnictwo: Muchomor
Rok wydania:
Wymiar: 15 cm x 15 cm
Liczba stron: 8
Strony: całokartonowe
Sugerowany przedział wiekowy: 4-7 (A "Jadą, jadą misie" był w 0-3, dziwne)
Mój przedział wiekowy: 9M+
Sugerowana cena wydawcy:10 zł
Można kupić od: 7-8 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Dzieci mają wszystko

Współczesne dzieci (no, może poza tymi najbiedniejszymi) mają wszystko. Chyba nie tylko ja spędziłam godziny, szukając prezentu dla jakiegoś kilkulatka. Czasem wiązało się to z tym, że jakieś dziecko mniej znałam, ale zwykle problem był taki, że to dziecko miało wszystko (sic!).

Relatywnie łatwo jest z noworodkiem - ponieważ skompletowanie pełnej wyprawki to zawsze spory koszt (nawet dla osób bogatych, bo wtedy sięgają po rzeczy z wyższej półki), najczęściej kupuje się większy numer ubrań, kocyk, grzechotkę czy ładny ręcznik. Można też przyjść z paczką pieluch czy mokrych chusteczek. Bliższa rodzina, chcąc kupić coś droższego, zawsze może kupić trochę na wyrost matę piankową czy matę edukacyjną, kołderkę do wózka, jak maluszek urodził się latem czy jesienią ew. jak już nie ma pomysłów, to np. dla dziewczynek jakąś dziecięcą złotą/srebrną emaliowaną na kolorowo biżuterię - nie zajmuje dużo miejsca (bo kupowanie dużych rzeczy na wyrost to niestety odbieranie dziecku miejsca do zabawy, w końcu czasy przepastnych PRLowych pawlaczy już minęły), a kiedyś z radością zostanie założona.

W przypadku kilkulatka sprawa jest bardziej złożona. W jego pokoju pewnie znajdziecie pełno ubrań, zabawek, kolorowe poduchy, tipi, namiot, dwa plecaki, gry, kredki, koce minky... I zazwyczaj to wszystko nie mieści się już w szafach czy na regałach. No i co tu podarować?! Czasem ratuję się jakąś grą edukacyjną, która może odciągnie dziecko na chwilę od komputera (jeżeli jest od 2 graczy, trzeba zastanowić się, czy dziecko ma z kim grać), czasem zestawem bardzo funkcjonalnym, bo kosmetykami do kąpieli w kolorowych dziecięcych opakowaniach (chociaż prędzej czy później się zużyje), a uratowana jestem, jak dziecko jest takim samym molem książkowym jak ja, mój mąż i Mania. Tak mam z naszą chrzestnicą, która kocha książki i dzięki której mogę wyszukiwać księgarskie perełki i dla roczniaka i dla kilkulatka :) Tak po prawdzie to aż dziwię się, że naszych przyjaciołom udało się kupić Mani zabawki, które się nie dublują i które są całkiem sensowne.

Sprawa oczywiście ma głębsze dno niż tylko problem z kupieniem prezentu. Po pierwsze, dla rodzica sterty zabawek są uciążliwe, jeżeli chodzi o funkcjonowanie domu, sprzątanie i przechowywanie. Marynia potrafi roznieść swoje zabawki po całym domu. Czasem zdarza jej się pozbierać klocki albo piankowe literki do pudełka, ale nie oszukujmy się, jeszcze trochę wody w Wiśle upłynie, zanim zrozumie, że stałym miejscem zabawek jest jej i tylko jej pokój i że to jest jej obowiązek, żeby tego pilnować. Chodzę więc wieczorem po domu i zbieram zabawki z podłogi, kanapy i ...kosza na pranie oraz wanny. Żeby móc odkurzyć i żeby się w nocy o  nie nie potknąć, gdy po ciemku wędruję do Mani, gdy obudzi ją jakiś zły sen albo wyrzynający się ząb. Mniej zabawek, to mniej zbierania, mniej mebli (=mniej odkurzania + więcej miejsca na zabawę) i więcej czasu razem.

Po drugie, mam wrażenie, że Mania już nie wie, czym się bawić. Każdą zabawkę złapie na chwilę, wyniesie, rzuci. Ulubioną zabawą jest destrukcja, czyli wyrzucenie klocków z pudełka, zrzucenie części lalek i pluszaków z półki albo wyrzucenie z torby zabawek, z których już wyrosła. Maria Montessori twierdziła, że roczne dziecko powinno mieć 8-10 zabawek i moim przekonaniu to jest naprawdę sensowne. Mani pochowane zabawki i tak zajmują pół jej komody, ale powoli zbieram się,  żeby zrobić miejsce w piwnicy na drugie pół i zostawić kilka najsensowniejszych. Takie zabawki można co jakiś czas wymienić na "nowe", czyli te schowane, a dziecko cieszy się i odkrywa je na nowo. Cieszy się zresztą też z drewnianej łyżki, pokrywki, pokrowca od okularów czy pustej butelki po szamponie. Wyniosłam większość zabawek grających, mimo że fajnie uczą piosenek, bo mam wrażenie, że ogłupiają i pobudzają moje wystarczająco już rozszalałe dziecko. Często cieszy się ona najbardziej, gdy włączy kilka muzyczek na raz i stworzy kakofonię, która dobije każdego dorosłego człowieka.

Po trzecie, te zabawki (i inne rzeczy kupowane do pokoju) kosztują. My większość z nich otrzymaliśmy w spadku po małych kuzynkach, ale regularnie powtarzam Mani ciociom, babciom i prababciom, żeby nie topiły pieniędzy w plastiku. Czasem też mam wrażenie, że niektórzy rodzice dużo bardziej skupiają się na dziecku niż na sobie. Wczoraj widziałam pięknie ubrane dziecko i mamę w przydługich spodniach szorującą nogawkami po bruku - i nie był to wystylizowany hippie look. Często jest tak, że w pokoju dziecka wiszą obrazki, pompony, girlandy i bawełniane modne lampki, a w pokoju rodzica nie ma nawet ani jednego zdjęcia lub obrazu (o cholera, u mnie też tak jest, a remont skończony dwa lata temu chyba już mnie nie tłumaczy;)). Warto dbać po równo o siebie i dziecko, żeby nie uczyć go, że jego potrzeby są ważniejsze od potrzeb rodzica, że jest ono od rodzica ważniejsze, że często rodzic od ust sobie odejmie, żeby było dla dziecka (i tak nie raz to zrobi). Że rodzic wręcz zakredytuje się,  żeby było na prezent czy wyjazd wakacyjny dla pociechy. Młody człowiek musi wiedzieć, że niektóre rzeczy są drogie, że niektóre są za drogie, że pieniądze kiedyś się kończą nawet w takim magicznym urządzeniu jak bankomat, że jest takie coś jak budżet domowy.

Po czwarte, warto uczyć dziecko, że nie można mieć wszystkiego. I natychmiast. Bo przyjdzie taki moment w życiu, że nagle młody człowiek usłyszy "nie". I bardzo się zdziwi. A potem pojawi się złość albo frustracja. Oczywiście pewnie szybko usłyszy "nie" np. przy próbie złapania gorącego piekarnika czy noża, ale "Nie wolno" i "Nie kupię ci" to dwie różne rzeczy. Pamiętam, jak byłam au pair w Niemczech i zajmowałam się tam 3,5-letnim Maxem. Jego tata był cudownie nieugięty w niektórych sprawach i to działało. Max urodziny miał na jesieni, ale całe wakacje jeździliśmy do składu budowlanego, który sprzedawał zabawki-miniaturki maszyn rolniczych, w Polsce chyba nadal niedostępne, a Max wybierał - może ciągnik Classa, może kombajn New Hollanda... Przy każdej wizycie próbował coś małego wyżebrać, ale wychodził z pustymi rękami. Nie było mnie na jego urodzinach, ale jego ojciec pisał, że ten pół roku starannie wybierany prezent bardzo go cieszył. A jak dziecko co chwilę coś dostaje, to te rzeczy stają się wielką bezwartościową masą.

Po piąte, niepodanie dziecku wszystkiego na tacy powoduje, że jest ono bardziej kreatywne, że szuka sposobów i rozwiązań. Odkryje, że można sobie na łące zrobić laleczki z pączków makowych, staw w starej miednicy, konika na kiju z miotły, namiot na balkonie z zasłonki, sznurka na pranie i spinaczy, domek dla lalek z pudełka po butach i wiele innych. A nawet jak nie zawsze zrobi coś z niczego, to odkryje, że niektóre rzeczy można sobie wyobrazić, pofantazjować.

Po szóste wreszcie, chciałabym, żeby moja córka wiedziała, że prezenty nie są najważniejsze. Żeby przyjazd dziadków kojarzył jej się z dobrą zabawą, a nie z prezentami. Żeby witała ich uśmiechem, a nie pytaniem: "A co dla mnie macie?". Żeby doceniała też czas spędzany razem, zabawy w chowanego, łaskotania, czytanie książek. Kiedyś czytałam w gazecie rubrykę typu "dzieci mówią" - na wiele poważnych tematów wypowiadali się kilkulatkowie - czasem zabawnie, czasem mądrze. Tematem tej konkretnej rubryki było Boże Narodzenie. Jedna dziewczynka powiedziała mniej więcej coś takiego: "My nie kupujemy sobie na Święta drogich prezentów. Bo w Święta ważna jest rodzina, to, że Pan Jezus się rodzi, a prezenty najmniej". Taka mała stara. Mądra bardziej niż niejeden dorosły. Ta mądrość była pewnie zaszczepiona przez jej rodziców, ale to przecież naturalne. Wryły mi się te słowa w serducho i teraz przy nadchodzących Świętach mam szansę, nie tylko, żeby z nich czerpać, ale też, żeby przekazać je innej małej dziewczynce.

Wierzę, że to wszystko zaprocentuje na przyszłość. Że Mania nauczy się, że na niektóre rzeczy trzeba poczekać, na inne oszczędzać, a na inne jeszcze zarobić. Że nie wszystko można mieć. Może kiedyś nie będzie należeć do "oburzonych". Bo skończyła studia, pracuje "aż" rok, a dostaje minimalną krajową na stażu i nie stać ją od razu na własne mieszkanie. Może uda mi się ją nauczyć, że do życia trzeba podchodzić z pokorą a nie z roszczeniami.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1