Zabawki mojej córki są jej!

 

Wyobraź sobie taką sytuację:

➡ Przychodzisz do pracy, a przy twoim biurku ktoś siedzi. "To jest Jola. Ona jest nowa. Musisz być gościnna i podzielić się z nią swoim biurkiem", mówi szef.

Albo:

➡ Siedzisz na ławce przy placu zabaw, dosiada się ktoś, wydziera Ci z rąk telefon z komentarzem, że tylko sobie smsa wyśle.

 

Fajnie? Spokojniejsi stwierdzą, że co najmniej dziwnie. A bardziej nerwowych krew zaleje.

Dlaczego więc dzieciom każemy oddać swoje zabawki i to jeszcze z uśmiechem? Skoro my jesteśmy tak przywiązani do rzeczy, dlaczego one miałyby nie być? Rozumiem, że próbujemy dzieci uczyć się dzielić, ale czy sami aż tak bardzo się dzielimy swoimi rzeczami? Komu pożyczysz swój samochód czy telefon? Co tak naprawdę jesteś w stanie pożyczyć obcemu? Papierosa, zapałki, mapę, nóż w schronisku... coś więcej?

 

Dziecko to też człowiek. Młody, ale taki sam człowiek jak ja i Ty. Tak samo czuje, a nawet bardziej. Bardziej, bo życie go jeszcze mało doświadczyło, więc każda emocja jest przeżywana dużo silniej (stąd u dzieci takie napady histerii). Powiesz, że ich rzeczy są mniej warte. Ale dzieci nie znają realnej wartości rzeczy. One tylko wiedzą, jaką wartość niosą dla nich samych - balonik czy bryloczek z odpustu może być tak samo ważny jak platynowa karta kredytowa. Wiedzą tylko, że coś się im przyda lub się podoba (i tak samo dawni mieszkańcy Ameryki Łacińskiej oddawali złoto za kolorowe szkiełka).

 

Czy więc dziecko musi się dzielić? Ja uważam, że nie. Że ma prawo do swoich rzeczy i ma prawo samodzielnie o nich decydować w całkiem szerokim zakresie. Uczę moją córkę, żeby pytała innych dzieci, czy może wziąć ich zabawki. Tak samo wie, że nie musi się dzielić swoimi zabawkami (ale tego nie muszę ją uczyć, to wie instynktownie). Życie nauczyło ją też, że czasem ktoś może chcieć bez pozwolenia wziąć coś, co należy do niej, więc sama w przedszkolu każe chować swojego najkochańszego misiaczka do plecaka.

 

Żeby nie było wątpliwości, uczę też córkę dzielenia się. Gdy przychodzi do nas malutka sąsiadka i czasami Mania staje okoniem, przypominam jej, że przecież tamta dziewczynka pozwala się Mani bawić swoimi zabawkami (jeszcze nie weszła w wiek "moje", hihi) i zadaję pytanie, czy chciałaby, żeby tamta tak samo chowała swoje zabawki. A gdy czasem na placu zabaw inne dziecko łapie Mani foremkę, a ona ma niezdecydowaną minę, tłumaczę, że tamto chce pożyczyć na chwilę i zaraz odda. Zwykle działa. Gdzie jest różnica? Ano w tym, że Mania decyzję podejmuje samodzielnie. I w tym, że gdy ostatecznie czasem mówi "nie", to ja tę decyzję szanuję. Wtedy też sugeruję, że jak nie chce, to niech np. nie oddaje ukochanej lali, ale może pożyczyłaby tę mniej lubianą. I to już zawsze działa.

 

Widzę, że moje podejście w tym zakresie przynosi pozytywny skutek. Mania zwykle się dzieli, bo:
- wie, że jej rzeczy są jej i nikt jej ich wbrew jej woli nie zabierze, więc jest o nie spokojna,
- samodzielnie podejmuje decyzję, czy chce pożyczyć zabawkę, a jak wiadomo decyzja własna jest lepsza niż narzucona,
- wie, że jak będzie chciała swoją rzecz spowrotem, to ja pomogę jej to wyegzekwować.

 

Co więcej, kiedy przychodzi do mnie koleżanka z malutkim dzieckiem, Mania zwykle sama biegnie do swojego pokoju, wraca z małą książeczką albo prostą zabawką i kładzie ją niemowlakowi na kolanach.

 

I oczywiście Mania ma swoją ulubioną lalę, wózek, misia i ostatnio piłkę, którymi się nie dzieli, ale ja uważam, że takie jest jej prawo.

 

A co wy uważacie na temat? Zapraszam do komentowania :)

 

 

PS. Pamiętaj, że niemowlę czy roczne dziecko nie zna pojęcia upływu czasu, nie rozumie, ile to jest "na chwilkę", dla niego minuta jest jak wieczność. W moim przypadku 2,5-latka zaczęła powoli ogarniać swój ostatnio ulubiony zwrot, przy czym na początku to ona więcej pożyczała ode mnie "nachijkę".

Zdjęcie: licencja CC0 Public Domain, Dariusz Sankowski

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

O szczepieniach subiektywnie

Sytuacja 1. W szkole rodzenia położna doradza, by szpitalu zapłacić 50 zł za lepszą szczepionkę ma WZW. Jak to lepszą? To są gorsze? I dlaczego system zdrowotny oszczędza na niemowlętach???

 

Sytuacja 2. Czytam i czytam. Co się da. Po polsku i po angielsku. Aż głowa pęka. Niestety w Polsce dostępne są tylko oficjalne strony typu szczepienia.pl albo po drugiej stronie barykady stopnop.pl. Stopnop nie czytam (chyba, że jakiś odsyłający link, to zerkam), ale za to czytam Marię Majewską. I rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz komunikaty Głównego Inspektora Sanitarnego. Są jeszcze fora rodzicielskie, ale pojedyncze przypadki są niczym w statystyce ("Nie szczepię i moje dziecko nie choruje, a koleżanka szczepi i jej ciągle choruje"), a bardziej profesjonalnie mówiąc statystycznie nieistotne. I fora para-medyczne lekarzy i rodziców dyskutujących o ułożeniu optymalnego kalendarza szczepień - te już lepsze. Im więcej czytam, tym bardziej czuję się głupia. Aż głowa pęka. Dymi wręcz.

Chyba jednak bardziej skłaniam się do szczepionek jak najmniej skojarzonych. I nie rozważam nieszczepienia, chociaż boję się niektórych NOPów, czyli odczynów poszczepiennych (bo przecież jakieś istnieją), a raczej kombinuję, jak zaszczepić mądrze.

 

Sytuacja 3. Dzwoni pani z infolinii LuxMed i za "jedyne" 900-4500 zł zależnie od pakietu chce mi sprzedać pakiet prawie wszystkich lub wszystkich możliwych szczepień do 2 roku życia, przy czy pakiet nie uwzględnia poślizgów i obowiązuje do skończenia 2. roku życia przez dziecko. Dziękuję, postoję. A w każdym razie chociaż jeszcze poczytam zanim podejmę tak istotną decyzję w 2 minuty.

Sytuacja 4. U Mani dosyć szybko zauważyłam zwiększone napięcie mięśniowe, potwierdzone przez pediatrę i potem przez neurologa. Pani neurolog zaleca wolniejsze i ostrożne szczepienie (nie 5-w-1, żeby obserwować reakcje na szczepionki), zaszczepienie koniecznie krztuśćcem bezkomórkowym, a wcześniej zrobienie USG przezciemiączkowego, żeby wykluczyć potencjalne dodatkowe kwestie neurologiczne. I stąd kalendarz szczepień nam się później opóźni bo a) czekam na wizytę u neurolog i USG, b) długo szukam DTPa 3-w-1 (to "Pa" to krztusiec bezkomórkowy czyli acelularny właśnie), bo akurat od 2 miesięcy brak w hurtowniach farmaceutycznych, a te z bezpłatnej puli sanepidu są dla faktycznie ciężkich przypadków typu dziecko po udarze, a nie tam ze zwiększonym napięciem. Trochę to komiczne, że sporo rodziców nie chce zaszczepić swojego dziecka, a ja właśnie chcę, tylko nie mam czym.

 

Sytuacja 5. Pierwsza wizyta szczepienna w przychodni. Chcę szczepić tylko na WZW, bo jeszcze czekam na USG, a na WZW dostałam już zielone światło od pani neurolog. Nowo poznana przypisana nam losowo lekarka a) chce zaszczepić na wszystko, na co się da ‌(czyli standardowe 5 + rotawirus), b) traktuje mnie z pogardą i jak debila i c) ostatecznie wręcza do podpisania kartkę, że rezygnuję z pozostałych szczepień i zostałam poinformowana o szczepieniach dodatkowych, z których również rezygnuję. Zero sensownej rozmowy. Nawet nie wiem, czy rezygnuję dzisiaj, czy na zawsze. Z wizyty wychodzę psychicznie podeptana.

 

Sytuacja 6. USG wypada dobrze i jakiś czas później znajduję DTPa tak blisko, pod nosem w LuxMedzie. To olbrzymi moloch medyczny i gdzieś dostali albo wcześniej kupili hurtowe ilości. Szczepię. Pierwszy NOP* - po ok. 30 godzinach Mania przestaje gugać, milknie, co najwyżej płacze i wydaje się przeraźliwie smutna. Lekarz LuxMed bada dokładnie, nic nie znajduje, nie chce wypełnić zawiadomienia o NOPie do sanepidu. Lekarz POZ też. Odchodzę od zmysłów. I dodatkowo się wkurwiam na lekarzy. Po tygodniu wszystko mija. Koleżanka potem mówi, że jedno z jej dzieci też tak miało tylko bez szczepienia. Być może jakiś skok rozwojowy.

 

Sytuacja 7. Odwiedza nas koleżanka internistka. Młoda, ambitna, rozsądna. Podpytuję, co wie, o szczepieniach. Okazuje się, że miała staż w szpitalu pediatrycznym. I nawet pytała lekarkę nadzorującą o to, które szczepienia nieobowiązkowe są ważne, a które mniej. Lekarka powiedziała coś w stylu, że ospa nie tak koniecznie, bo nawet dzieci nieźle ją przechodzą. Kolejnego dnia koleżanka stażystka przyszła do pracy i okazało się, że w nocy przywieziono  na dyżur dziewczynkę z ospą, która po kilku dniach zmarła. Lekarka stwierdziła, że los sprowadził ją do parteru.
Koleżanka mówi też, że na wykładach uczono ją, że szczepienie kilkoma szczepionkami na raz generalnie nie jest złe, bo organizm przechodzi wtedy w wysoki stan alertu i powinien złapać wtedy silną odporność.


Sytuacja 8. Żeby chociaż trochę rozdzielać szczepienia, na jednej wizycie planuję szczepić przeciwko DTPa, na drugiej HIB+polio, a na którejśtam kolejnej WZW. Z przerwami co najmniej miesięcznymi, ale raczej dwumiesięcznymi. Z obowiązkowymi czekam na jakieś dłuższe "okienko" w naszym pokręconym kalendarzu szczepień. 

Z przesuniętego kalendarza wynika jeden plus - z racji późnego wieku (6 miesięcy) Mania może dostać jedną szczepionkę przeciwko HIB mniej. Mania ma 5 miesięcy i 3 tygodnie, ale lekarka upiera się, że dziecko musi mieć skończone 6 miesięcy i szczepi tylko przeciwko polio. Po dwóch dniach dostaję interpretację z sekretariatu Głównego Inspektora Sanitarnego: "zapis należy interpretować analogicznie do informacji zawartych w Programie Szczepień Ochronnych na 2015 rok w części - Organizacja Szczepień w punkt. 4 str. 26 w brzmieniu "Określony w części I A.PSO wiek dziecka należy rozumieć jak w przykładzie: dziecko, które ukończyło 3 lata jest w 4 roku życia". W przypadku Pani dziecka, jeżeli dziecko ukończyło 5 miesięcy to oznacza, że jest w 6 miesiącu życia. Mała satysfakcja, że ja wiem, a lekarka okazała się być niedouczona, tylko traci dziecko, bo kolejna szczepionka przesuwa się o ponad miesiąc.


Sytuacja 9. Spotykam koleżankę, która ma kolegę lekarza, który jakiś czas temu był stażystą u jakiegoś znanego polskiego profesora (nazwiska nie zapamiętałam). Kolega się dopytywał, bo sam ma dzieci. Profesor ten potwierdził, że akurat szczepionki skojarzone 5-w-1 uznawane są za relatywnie bezpieczne i on poleca nimi szczepić, jeżeli nie ma innych przeciwwskazań.


Sytuacja 10. Któraś z kolejnych, ale tych wcześniejszych szczepionek skutkuje tym, że kilka godzin po przyjściu do domu Mania zaczyna się zanosić. Na szczęście nie do omdlenia. Przytulam mocno, dmucham w twarz, sama nie wiem, skąd wiem, co robić. Widok zanoszącego się dziecka jest straszny. Do wieczora wiem chyba wszystko o zanoszeniu. Dobrze, że moja mama jest emerytowaną pielęgniarką pediatryczną i sporo takich przypadków zna z autopsji. Na szczęście potem jeszcze 2 epizody i od prawie 2 lat spokój. Wszystkie kolejne szczepionki już spokojnie, nawet bez odczynów poszczepiennych (z wyjątkiem jednego zaczerwienienia).



DLACZEGO WIĘC SZCZEPIĘ?

1. Bo wiem, że są NOPy, ale wiem też, że dzieci faktycznie umierają od chorób zakaźnych, a dokładniej od ich powikłań.
2. Bo nie wierzę, że jak się dziecko dobrze leczy, to powikłań nie ma. Zawsze mogą być. Dokładnie tak samo jak NOPy. A powikłania mogą kończyć się zgonem, zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem opon mózgowych czy sepsą.
3. Bo słyszałam z pierwszej ręki o więcej ilości zgonów w bardzo małej grupie niezaszczepionych dzieci (<10% dzieci), a o żadnym wśród tych zaszczepionych (>90%, gdzie zgon może być traktowany jako NOP), a statystycznie powinno być odwrotnie - większa próba to większa reprezentacja.
4. Bo moja mama przez 20 lat szczepiła dzieci w mieście o 27 tys. mieszkańców, gdzie o każdej dziwnej chorobie czy NOPie wiedziało całe środowisko medyczne, gdzie znała ona "swoje" przychodniane dzieci i nie spotkała się z żadnym istotnym NOPem (a to już statystycznie duża próba). Za to jedno niezaszczepione dziecko zmarło.
5. Bo po tych całych przygodach Mania jest zdrowa, wesoła i bardzo sprytna/inteligentna (fakt, statystycznie nieistotne, ale subiektywnie istotne).


O CZYM NALEŻY PAMIĘTAĆ?

1. Żeby dziecko było perfekcyjnie zdrowe. Jak nie jest, najlepiej od razu odwołaj wizytę, bo a) jak masz lekarza-konowała, to zignoruje i zaszczepi, b) wprowadzając zawirusowane dziecko do przychodni dzieci zdrowych, ryzykujesz zarażenie wirusem świeżo zaszczepionych dzieci. Ponieważ Mania ma predyspozycje do chorób nerek, jak niepokoił mnie jakiś najmniejszy objaw moczowy, pobierałam mocz kilka dni przed i płaciłam te kilkanaście zł za badanie ogólne. Jak wiesz, że dziecko ma lekki zaschnięty katar od zimy i kaloryferów, to raczej możesz machnąć ręką, ale jak pojawia się świeży katar, to lepiej przesunąć szczepienie, bo nigdy nie wiesz czy to akurat nie jest początek np. infekcji wirusowej. Najlepiej 2-3 dni przed i po unikaj wizyt obcych dzieci. Potem z czasem coraz lepiej będziesz znać organizm swojego dziecka, reakcje na przeziębienia czy choroby. Ja obecnie dwulatkę już na drugi dzień po szczepieniu puszczam do naszego przedszkola Montessori.

2. Żeby się nie śpieszyć z niektórymi szczepionkami - chociaż szczepienie przeciwko odrze-śwince-różyczce kalendarz przewiduje na 13-15 miesiąc, sporo lekarzy każe odczekać do tych 15 miesięcy, bo jest to ciężka szczepionka. A jak ten wiek wypada w marcu-kwietniu, kiedy dziecko często łapie wirusy, to lepiej poczekać nawet do maja. Albo jak konkretnej szczepionki nie ma w przychodni i szczepią jedną, a na drugą każą przyjść po 2 tygodniach, to poczekaj chociaż ten miesiąc - niech organizm dojdzie do równowagi po pierwszym szczepieniu.

3. Żeby w miarę możliwości przeczytać rozporządzenie GIS, bo wiedza niektórych lekarzy pozostawia sporo do życzenia. A ostatecznie to Ty jesteś odpowiedzialna/odpowiedzialny za to dziecko.

EPILOG ;)


Sytuacja 11. Lekarka Mani odchodzi z przychodni i mam na cito wybrać lekarza. Tu forum pomaga - koleżanka z okolicy poleca mi lekarkę, która okazuje się być super i sama uważa, że bezpieczny spokojny odstęp między szczepieniami to dwa miesiące. Nie traktuje mnie też jak ostatniego debila albo mebla, czuję, że mam partnera do rozmowy i nawet jak się zagubię, to jej mogę zaufać.


Zdjęcie: CC0 Public Domain /qimono

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kompletowanie wyprawki

Dawniej...

Skompletowanie wyprawki kiedyś było dużo prostsze. Mieszkało się wielopokoleniowo, więc bardzo pomagały babcie, w sklepach były tylko podstawowe rzeczy, ubranka dostawało się od znajomych, trochę kupiło, ew. jakieś wydziergało na drutach czy szydełku, do tego jakiś kocyk i becik (często znoszone ze strychu), używane łóżeczko i wanienka, duży zapas pieluch tetrowych, oliwka, puder, spirytus, mydło Bambino i jazda. Laktatorów nie było - przy nawale mlecznym pomagał... ten tego... mąż. Szumisie czy dedykowane płyny do odkażania zabawek nie istniały nawet w głowach swoich twórców. A ubranka używało się tak długo, jak się dało - jak dziecko nie mieściło się w pajacu, to obcinało się stopy (temu pajacu rzecz jasna).

i dziś...
 

Teraz żyjemy w czasach dobrobytu. Mamy więcej pieniędzy, a ilość dóbr w sklepie doprowadza do zawrotów głowy. Mamy są zbyt daleko, żeby doradzać, a jak są blisko, to i tak najczęściej nie mają u nas macierzyńskiego autorytetu - bo jak można słuchać kogoś, kto zawijał nas w tetrę, pupę posypywał mąką ziemniaczaną, a pępek smarował spirytusem brrr! (Potem życie pokaże, że poza postępem kosmetologicznym i lepszym poznaniem fizjologii dziecka tak dużo się przez te kilkadziesiąt lat nie zmieniło, a mąka ziemniaczana dalej jest świetnym środkiem na pieluszkowe zapalenie pupy).

Do tego należy dodać cechę rodzica, który sam nie zje, a dziecku odda, i pewną dawkę hormonów i stresu przed nieznanym i mamy naprawdę świetną pożywkę dla dużych koncernów, które całe życie próbują wmówić nam, że potrzebujemy tego, czego nie potrzebujemy.

A tak w ogóle, to kobiecie przed porodem pojawiają się czasem dziwne myśli i przemyślenia, np. "Jaki kupić płyn do higieny intymnej?" lub "Czy powinnam kupić specjalny płyn o mycia butelek?"

Co więc robić?

Po pierwsze, pamiętaj, że nie ma komunizmu i dobra leżą na półkach. Zawsze zdążysz wysłać męża/partnera czy koleżankę po coś do sklepu. Wyjątkiem w mojej opinii jest laktator i paracetamol dla niemowląt. Oba na 99% w którymś momencie się przydadzą, a czekanie z nawałem mlecznym lub dzieckiem z gorączką na to, aż mąż o 2 w nocy wstanie, ubierze się i zrobi rundę do apteki, do przyjemnych nie należy (w przypadku laktatora kupi "jaki jest", czyli zwykle nie taki, jaki byś chciała i 2x drożej niż w sklepie internetowym).

Po drugie, prawie każdy członek Twojej rodziny, przyjaciel i bliższy znajomy wpadnie do Was z ubrankiem, zabawką, mokrymi chusteczkami czy jakimś kosmetykiem. Dlatego uważam, że nie ma sensu kupować zbyt dużo rzeczy i przede wszystkim zabawek, bo pierworodek ma problem zobaczyć twarz matki z metra, a co dopiero grzechotkę. Bardzo możliwe, że Twoi koledzy z pracy wpadną np. z karuzelą czy matą aktywną. I tak w którymś momencie okaże się, że masz 3 termometry do wanienki.

Po trzecie, jesteś w stanie obyć się bez prawie każdej rzeczy dla dzieci albo znaleźć domowy zamiennik: na pieluszkowe zapalenie skóry dobrze pomaga mąka ziemniaczana, suchą skórę możesz posmarować olejem kokosowym, ciemieniuchę oliwką, butelki wygotować w garnku, a do zabawy dać zwykłą łyżkę. Zamiast podgrzewacza do chusteczek (tak, ktoś to wymyślił i wyprodukował!), możesz potrzymać je chwilę w dłoniach, a zamiast trzymać pieluchy w specjalnym worku zawieszanym na łóżeczku, możesz włożyć je do szuflady czy małego pudełka. Jest wiele fajnych gadżetów, ale jak sama nazwa mówi, są to gadżety. Czyli są ładne, bajeranckie, pierońsko drogie i... zajmują dużo miejsca w szafkach lub się kurzą. Niektóre możesz pokochać (np. po kilku oparzeniach palców polubić sterylizator do butelek), inne użyjesz kilka razy i ostatecznie wrzucisz na dno szafy, a po czasie stwierdzisz, że bez sensu wydałaś pieniądze.

Po czwarte, producenci chętnie wmówią Ci, że ich produkt za miliony monet ma jakieś niesamowite właściwości. Widziałam wanienki z korkami, żeby zlać z nich wodę, a nie taszczyć do łazienki (ale tą zlaną wodę w sumie trzeba zataszczyć, nie? Chyba że to wanienka nawannowa, to jeszcze ma to rację bytu), wanienkę z podwójnymi ściankami, w których wolniej wychładza się woda, wanienkę z hamaczkiem, wszystkie za jakieś 300 zł. A osobiście uważam, że świetną wanienką jest Lattsam z Ikei - jest nieduża (ale zmieści nawet trzylatka), więc kilka razy pojechała z nami na urlop i oszczędziła nam kupowania (i przechowywania!) wanienki turystycznej, ma podgumowane dno z obu stron, więc nie ślizga się ani na blacie ani dziecko w wanience (i nie łapie bakterii, pleśni i grzybów jak gąbkowe wkładki), ma też oczko na haczyk, więc w małych łazienkach można ją powiesić. A, i zapomniałam: kosztuje tylko 19,99 zł.

Po piąte, nie kupuj na zapas. Rozumiem, że kupując na Allegro szczotkę do włosów i pieluchy tetrowe można dorzucić do koszyka łyżeczkę do karmienia, żeby potem nie płacić 8 zł za wysyłkę czegoś, co kosztuje 3 zł, czy robiąc zakupy w aptece internetowej, można kupić kilkadziesiąt ampułek roztworu soli fizjologicznej. Ale trochę nie rozumiem kupowania trzymiesięczniakowi stolika z krzesełkami, roweru czy ubrań na kolejne dwa lata (tak, są takie zakupoholiczki). Bo niepotrzebnymi rzeczami zagracisz dziecku pokój, będziesz potrzebowała dodatkowych mebli, co jakiś czas to wszystko posprzątać i odkurzyć, a może się okazać, że przez ten rok zmienisz preferencje ubraniowe czy dekoracyjne. A w ogóle to trzeba jeszcze zostawić jakieś prezenty do kupienia przez dziadków i ciotki na urodziny, mikołajki i inne okazje. Oraz sobie możliwość kupienia czegoś fajnego za pół roku czy rok.

Po szóste, jak nie wiesz, to pytaj dzieciatej siostry, bratowej, przyjaciółki, sąsiadki czy koleżanki z pracy - najlepiej kogoś, kto ma podobne podejście do życia, podobny system wartości, ew. podobny status majątkowy i wydaje Ci się rozsądną osobą. Z tego względu polecam Ci trochę filtrować rady przeczytane na blogach i forach, bo często są wartościowe, ale czasem możesz trafić na jakąś mocno szaloną ekolożkę czy gadżeciarę. Pytaj też matki, bo mimo że nie odpowie na pytanie czy emolienty są lepsze od zwykłych płynów do mycia, to jednak ma sporo życiowego doświadczenia i z wieloma sytuacjami sobie dobrze poradzi. A jakby co, to pytaj tutaj w komentarzach :)

Powodzenia!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Macierzyństwo

Przez długi czas była cisza, a tu nagle okazało się, że kilka bliskich mi kobiet jest w ciąży. Każda z nich jest inna (i ciąża i przyjaciółka), ale łączy je to radosne, troszkę niespokojne wyczekiwanie maluszka.

 

Ja też czekam na te dzieci, jakby to byli moi siostrzeńcy. Jakoś tak jest, że jak ktoś już ma to swoje wyczekane i kochane, to kocha wszystkie maluszki i czeka na nie z niecierpliwością.

 

Kiedyś głupio mi było, gdy moja ukochana siostra cioteczna tak bardzo wyczekiwała mojego dziecka. Głupio, bo ja kilka lat wcześniej cieszyłam się z jej ciąży, ale to było całkiem inne spektrum uczuć. Teraz już wiem, co nas różniło: kontekst - ona była matką i patrzyła na moją ciążę z perspektywy własnego macierzyństwa.

Odkąd jestem matką, wiem, dlaczego znajome młode matki, mówiły mi, że gdyby się coś działo, mogę dzwonić nawet w nocy o północy. Sama tak samo potem mówiłam bliskim ciężarnym. Odczuwałam taką fajną więź między mną a tymi zaprzyjaźnionymi ciut bardziej doświadczonymi matkami.

 

Jak jesteś w ciąży (szczególnie pierwszej), przygotuj się, że na 100% gdzieś ktoś (zwykle obcy) wyleje na Ciebie wiadro hejtu. Ale mam nadzieję, że będziesz mieć przy sobie kilka dobrych życzliwych kobiet, które dadzą Ci ten komfort, że będziesz mogła zadzwonić do nich w nocy o północy, skonsultować sprawy intymne lub głupie drobiazgi.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

CzuCzu Duuuże Puzzle Wieś - recenzja (2+)

Ponieważ dostaliśmy sporo zabawek po kuzynkach, to relatywnie mało ich kupuję, bo wyznaję minimalizm. Zauważam fajne nowe marki powstające na rynku, ale nie zawsze mam okazję je przetestować. Z marką CzuCzu pierwszy raz spotkałam się, gdy Mania otrzymała dwuczęściowe puzzle do nauki kolorów - dobrze przemyślane i fajnie zrobione. Mamy też trochę drewnianych puzzli innych firm i wydawało mi się, że potrzeba nam jeszcze trochę czasu zanim Mania zacznie układać "normalne" puzzle o małej ilości elementów. A tu nagle chrzestny przyniósł pod choinkę CzuCzu Duuuże Puzzle Wieś i okazało się, że jest zabawka, która tę lukę wypełnia.

Puzzle są bardzo duże - jeden element ma  33x28 cm a gotowa układanka 98x68 cm. Elementy, których jest 35 sztuk, są w miarę symetryczne (na jednej osi są dwie wypustki, a na drugiej dwa wcięcia), ale każdy ma troszkę inny kształt, więc niepasujący element faktycznie nie pasuje. Dodatkowo rysunek jest tak namalowany, że jakiś charakterystyczny motyw jest na 2-4 elementach, np. głowa chłopca jest rozcięta na pół. Dzięki temu dokończenie jednego motywu otwiera pole dla kolejnego (np. po ułożeniu świnki na brzegu układanki pojawia się kilka piór indyka i można szukać reszty indyka). Jakość wykonania też jest wysoka - puzzle są kartonowe, ale dużo grubsze niż klasyczne, nie da się ich łatwo zgiąć czy złamać. Brzegi też są dobrze wycięte - wydaje mi się, że nie powinny się rozwarstwiać, ale o tym napiszę za jakiś czas.

Mania swoimi puzzlami się zachwyciła. Myślałam, że pierwszy raz będzie trzeba je za nią ułożyć, a okazało się, że układała w miarę sama przy instruktażu i małej pomocy. Jak zostało jej kilka ostatnich elementów, to troszkę się znużyła i zrobiła sobie małą przerwę, ale zaraz do nich wróciła, dokończyła i zarządziła ponowne układanie. Drugi raz był jeszcze bardziej samodzielny i bez podglądania ściągi na opakowaniu. Rano... taak... Mania od razu po obudzeniu pobiegła je układać.

  

Puzzle mamy już ponad tydzień. Są w regularnym użyciu, natomiast często są układane w części, porzucane i wtedy proszę o ich poskładanie, bo Mania w zabawie parę razy się na nich poślizgnęła, a zajmują sporo przestrzeni. Oczywiście moja prośba skutkuje tym, że Mania nie chce ich składać, tylko dalej układać. Z czasem dostrzega coraz drobniejsze elementy pojawiające się na kilku elementach albo nieoczywiste dopasowania i sprawnie je łączy.

Puzzle są świetne, rozwijają manualnie, ćwiczą koncentrację, spostrzegawczość i rozpoznawanie wzorów. Kolory są wyraziste, ale jeszcze nie jaskrawe. Wykonanie pierwszorzędne. Nie są bardzo duże - pudełko zajmuje tyle miejsca, co dwie książki albo zestaw lego, a wprowadzają dużo urozmaicenia do innych zabaw. W przypadku bardzo ruchliwych dzieci zapewniają momenty skupienia i wyciszenia (a rodzicowi - trochę ciszy i spokoju ;)). Z dwulatkami można też porozmawiać o ułożonych zwierzętach i ich zwyczajach.

Mam wrażenie, że obok ciastoliny to będzie mój ulubiony prezent na drugie urodziny dla znajomych dzieciaków, a Marysia jeszcze kiedyś dostanie coś od CzuCzu :)

Producent pisze:

"Wesoła gromadka z gospodarstwa zaprasza do zabawy! Każdy maluch znajdzie tu swojego ulubieńca: łaciatą krówkę, wesołego konika, czy puchate owieczki.

Duuuże Puzzle Wieś to propozycja dla najmłodszych puzzlomaniaków. Małe rączki z łatwością dopasują do siebie duże, wytrzymałe elementy, a piękna i kolorowa grafika zachęci je zabawy.

Układanka składa się z 35 elementów.

Po złożeniu ma wymiar 98x68 cm."

Producent: Bright Junior Media

Wiek sugerowany: 2+

Mój wiek: 2+
Ilość elementów: 35 szt.
Wielkość elementu: 33 x 28 cm
Wielkość układanki: 98 x 68 cm
Materiał: Gruby karton

Cena sugerowana: 54,90 zł

Można kupić już od: 35,49 zł (livro.pl)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Co może połknąć dziecko?

„Trzymać z daleka od dzieci” – tak jest napisane na wszystkich środkach chemicznych. Ja czasami żartuję, że zasadniczo wszystko powinno się trzymać z daleka od dzieci, czy to dokumenty czy kieliszki. Ale przecież nie da się podwiesić wszystkiego w mieszkaniu na 1 metr od podłogi. Musimy zdecydować, co można pozwolić dziecku zniszczyć, a co nie oraz być świadomym, co może dziecku poważnie zaszkodzić. Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak bardzo.

"Dzieci widzą rzeczy inaczej" - plakaty stworzone w ramach kampanii społecznej przez Lemz Advertising Agency z Amsterdamu, źródło: www.foodista.com

Chemia domowa

Poza zasięgiem dzieci kategorycznie muszą znaleźć się silnie żrące produkty, takie jak płyn do toalet, środki do udrażniania rur (typu "kret"), wybielacz, kwasy kosmetyczne i te, która może wyglądać jak cukierki, np. kostki do zmywarki czy kulki do prania. I nie wystarczy zamknąć je do szafki, której dziecko nie potrafi otworzyć, bo któregoś dnia może ono nas zaskoczyć nową umiejętnością. Powinniśmy trzymać je odpowiednio wysoko lub pod kluczem. Jeżeli mimo wszystko dojdzie do ich spożycia, nie należy powodować wymiotów, gdyż drugi raz poparzą one przełyk i gardło (w żołądku działa naturalny kwas solny, więc ma on pewną odporność na kwasy), a podać wodę w ilości, która nie wywoła wymiotów, oraz w przypadku substancji zasadowej (np. "kret") dodatkowo jakiś produkt białkowy np. mleko z białkiem jaja kurzego. Oczywiście należy zabrać dziecko do szpitala i koniecznie zabrać ze sobą spożyty preparat (odtrutka będzie dobrana do jego składu). Łagodniejsze detergenty, takie jak szampon czy płyn do mycia naczyń, też powinny być poza zasięgiem dzieci, ale powiedzmy, że w przypadku braku miejsca, mogą stać na niższej półce w zamykanej szafce.

Pamiętajmy też o tym, żeby nie przelewać niczego do butelek zastępczych, szczególnie takich po napojach czy lekach. Często tak robimy, gdy np. ktoś ma nam odlać trochę benzyny czy lakieru albo gdy sami chcemy się pozbyć prawie pustej wielkiej butelki. Może się bowiem okazać, że większe dziecko (ale i inny dorosły) wpadnie do garażu, zobaczy butelkę, pomyśli, że to napój i wypije. Albo w pośpiechu chcemy podać dziecku lek (a wtedy działamy w stresie), a zamiast wyleczyć to go dodatkowo zatrujemy. Dodatkowy problem jest taki, że często w szpitalu ciężko jest nam określić, co było w tej butelce i odtrucie dziecka zajmuje więcej czasu, bo laboratorium musi zbadać zawartość butelki (zabieramy ją ze sobą). Jak ktoś się z nami dzieli jakąś substancją, przelejmy ją do szklanej butelki po napoju, zedrzyjmy dokładnie etykietkę, podpiszmy flamastrem wodoodpornym lub sposobem naszych babć – długopisem na plastrze.

Leki

Oczywiście z definicji leczą, a nie szkodzą, ale te wygrzebane samodzielnie i zjedzone przez dziecko już tak. Pamiętać należy też, że przeterminowanych leków nie powinno się wyrzucać do kosza na śmieci, a oddawać do apteki, ale zanim to zrobimy, nie powinny one leżeć w miejscu dostępnym dla dzieci, np. w reklamówce za domowym koszem (ja taki zwyczaj miałam przed urodzeniem dziecka). Pamiętajmy też, że leki dla dzieci są zwykle słodzone i np. moja dwulatka chętnie zwędziłaby z szafki swój paracetamol czy ibuprofen, więc jak dziecko choruje, to mimo regularnego używania trzymajmy je odpowiednio wysoko. W przypadku zjedzenia leków przez dziecko, dobrze jest sprowokować u niego wymioty i udać się na pogotowie (chyba, że wypiło trochę więcej niż zwykle syropu na kaszel o łagodnym składzie, to wystarczy podejść do przychodni lub zadzwonić do apteki i się skonsultować).

Baterie

Na pewno zwróciliście uwagę, że wszystkie grające i ruszające się zabawki dla dzieci mają pokrywę baterii przykręcaną śrubką. Na pewno Was to nieźle irytowało, gdy trzeba było w kilku zabawkach na raz wymienić baterie. Ale należy zdawać sobie sprawę, że to jest bardzo ważne zabezpieczenie. Połknięta bateria nie tylko może utknąć w przewodzie pokarmowym i będzie trzeba usuwać ją operacyjnie, ale też rozszczelnić się i poparzyć przewód pokarmowy kwasem. W przypadku spożycia, podobnie jak z chemią domową, nie wywołujemy wymiotów i podajemy wodę. Pamiętajmy też, że w domu używamy wiele niedziecięcych produktów na baterie, których klapkę łatwo otworzyć, np. piloty czy termometr elektroniczny i powinniśmy trzymać je poza zasięgiem małych dzieci, ew. dodatkowo zakleić. Poniżej zaklejam taśmą izolacyjną baterie od świątecznego lampionu :)

Drobne przedmioty

Dzieci są ciekawskie i sporo z nich wkłada coś do buzi czy nosa. Pilnujmy więc, by drobne przedmioty np. monety, były poza ich zasięgiem, a naderwane guziki w ubraniach nie dyndały na pojedynczej nitce. Dobierajmy ostrożnie zabawki - jeżeli z resoraka można łatwo urwać kółko, nie dawajmy go roczniakowi, ew. obserwujmy całą zabawę. Czasami połknięty mały koralik czy jednogroszówka zostanie przez dziecko wydalona, ale czasem przedmiot może utknąć, a taki o ostrych brzegach spowodować perforację przełyku czy żołądka. Lekarze proszą też, żeby małych dzieciom nie podawać np. dużych twardych orzechów do gryzienia (lepiej dać posiekane), bo często dochodzi do zadławienia lub zakrztuszenia przy ich udziale. Niebezpieczne są też groch, fasola i inne nasiona, które lubimy dawać dzieciom do zabaw sensoryczno-manualnych (przesypywanie, przekładanie, sortowanie). Dobrze mieć wtedy dziecko na oku, bo nasionko wepchnięte głęboko do nosa czy zaklinowane w przełyku dodatkowo pęcznieje od wilgotnej śluzówki i wyciągnięcie ich jest wtedy wyjątkowo trudne nawet przez lekarza.

W szpitalach dziecięcych często wiszą trochę przerażające gabloty, pokazujące, co wyciągnięto dzieciom z nosa lub układu pokarmowego i potwierdzające ich wielką wyobraźnię. Obyście nigdy nie oglądali jej czekając w stresie na ostrym dyżurze laryngologicznym.

Źródło: www.gazetalubuska.pl/wiadomosci/zielona-gora/g/brzytwa-w-przelyku-zobacz-co-ludzie-potrafia-polknac-zdjecia-wideo,10479829,19689469/

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1