Czytanie to wyzwanie 1-10/52

W listopadzie przypadkiem odkryłam akcję "Czytanie to wyzwanie" i powiązaną z nią grupę na Fejsbuku. Ideą akcji jest przeczytanie co najmniej jednej książki w tygodniu. Uczestnicy to głównie rodzice, więc cała akcja jest mocno dziecięca. Fajne miejsce, w którym można zainspirować się książkami, szczególnie, gdy uczestnicy piszą krótkie recenzje (nawet "Nie porwała nas" to zawsze jakaś wskazówka).

Zaczęłam numerowanie książek w listopadzie, ale okazało się, że wszyscy zaczęli od nowa w styczniu, więc zrobiłam tak samo. Podejmuję wyzwanie... chociaż, jak ktoś stwierdził, co to za wyzwanie, gdy kocha się czytać :)

1/52 "Aleksandra Marinina, "Stylista" - pierwsza dorosła książka od dawna, otrzymana w listopadzie na imieniny od mężnego, o której jakoś szybko zapomniałam, ale po odnalezieniu pochłonęłam

2/52 Marcin Malicki, "Sam się ubieram!" - całkiem niezła, plus za ładne duże obrazki, ale do ulubionych jej raczej daleko

3/52 Marcin Malicki, "Już sprzątam!" - jak wyżej

4/52 Anna-Clara Tidholm, "Gdzie idziemy?" - świetna książka, ulubiona, czytamy chyba codziennie (moja recenzja)
5/52 Anna-Clara Tidholm, "Jest tam kto?"- jak wyżej (moja recenzja)

6/52 Ola Cieślak, "Co by tu wtrąbić?" - Mania jest na nią za mała, mi się spodobała, chociaż ma parę skomplikowanych słów, mam wrażenie, że trochę na siłę do rymu
7/52 Marcin Brykczyński, "Opowiem ci, mamo, co robią auta" - obrazkowa, całkiem fajna
8/52 Daniel i Aleksandra Mizielińscy, "Mam oko na litery" -  obrazkowa, oryginalnie do zabawy z alfabetem ("Znajdź na stronie 20 rzeczy na literę A" -z tym mierzę się z mężnym i wcale nie jest łatwo), Mania ogląda i pokazuje mi różne rzeczy, próbuje wymawiać słowo albo wydawać dźwięk (auto, konik, bęben...)
9/52 "Moje pierwsze kształty" - rysunki bardziej niemowlęce, ale same kształty celujące w starsze dziecko, na Mani w ogóle nie robi wrażenia
10/52 Krzysztof Sąsiadek, "Zabawy paluszkowe" - fajna książka z różnymi starymi zabawami typu "Tu sroczka kaszkę warzyła" oraz nowymi napisanymi przez autora, oczywiście do zabawy i stosowania, a nie tylko do przeczytania od deski do deski

Postaram się kiedyś gdzieś napisać konkretniejsze recenzje chociaż tych lepszych książek ;)

11? Czytam obecnie po raz drugi rewelacyjny "poradnik" pana Talko, który czytałam w ciąży i mocno się uśmiałam, ale wydawał mi się przerysowany, więc postanowiłam teraz przeczytać go jeszcze raz i to zweryfikować z perspektywy rodzica.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Porządki, czyli mission impossible (?)

W pewnym dziecięcym wieku porządki (i większość jakiś konkretnych czynności) są prawie niemożliwe. Łatwiej było zrobić coś z dwumiesięczniakiem w chuście niż roczniakiem. Mania albo ma fazę na wiszenie na nodze albo na akurat-teraz-mi-to-czytaj albo bede-ci-pomagac-i-z-radoscia-wywale-ci-wszystko-z-szuflady. Jak prasuję, to nie mogę oderwać ręki od żelazka, bo akurat chodzi dookoła i najchętniej nad sznurem. Jak szyję, to akurat musi 20 razy przejść nad kablem, mimo że za nim jest tylko 1 mkw mieszkania i któryś raz go nadepnie i wyrwie z gniazdka. Jak odkurzam, to włącza mi turbossanie i nie słyszę już nawet własnych myśli albo akurat musi do danego pokoju wjechać zabawkowym wózkiem i wpada w dziki ryk, bo odkurzacz stoi jej na drodze. Oczywiście sama chętnie sprząta, tylko po swojemu. I tak np. wyrywa mi mopa z rąk, bo ona też chce.

Dzieci rosną. Nawet mądrzeją jakby... Mania za dwa dni kończy 1,5 roku, trochę dłużej potrafi zająć się sama sobą. 

Dzisiaj, jak co sobotę robię większe porządki i intensywnie wykorzystuję godzinę jej spaceru z tatą, bo nigdy nie wiadomo, co będzie później. Ale wracają i jest całkiem spokojnie. Tata pracuje, a ja nawet mogę kontynuować. Oczywiście jak myję górę szafy, Mania musi wchodzić na najniższy szczebel drabiny, po umyciu szyb okna akurat chce postać na parapecie i wyglądać za psami, jak zmywam podłogę, to akurat chce jeździć po niej zabawkowym wózkiem, a jak ścieram kurze w szafie, to z dolnej półki wyciąga moje "robocze" ubrania, pakuje do wózka i ucieka. Ale to takie małe łobuzerie, ubrania domowe i tak niewyprasowane, a nie ma wycia, jęczenia czy wiszenia na nodze. Dorasta, myślę. Zachęcona sukcesem z sypialnią sprzątam kuchnię. Potem ubikację i łazienkę. Jeszcze tylko szybciutko salon i pokój Marysi i gotowe!

Zaglądam do pokoju...

Oprócz zabawek, wytarganego z komody pudełka pełnego puzzli (już nie), wyrzuconych z szafy ubrań, dowiezionych wózkiem moich, znajduję tu również ukradziony mi i pogryziony pasek czy wyciągnięte z szuflady w korytarzu rękawiczki. W salonie jest podobnie. Hmmm, to szybciutko i gotowe jednak nieaktualne :PPP

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Szybka drzemka

Zazwyczaj jak wracam z lekcji angielskiego do domu, Mania jeszcze jest na nogach i czeka na mnie. Bardzo rzadko mężnemu udaje się ją uśpić. Tym razem weszłam, a tu taki widok.

Podobno tata prosił o pójście do łóżka, ale nie posłuchała. Zawsze jak ktoś wrzucał na FB śmieszny filmik z zasypiającymi w trakcie zabawy dziećmi, myślałam, że moja też by tak mogła bezproblemowo zasypiać. No to mam chociaż raz ;)

Moja babcia, też Marysia, robiła sobie takie kilkunastominutowe poobiednie drzemki przy stole. Może więc to geny? W każdym razie troszkę zabawne, a troszkę roztkliwiające jest zobaczyć, że coś z tych przodków w nas zostaje.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa fascynacja

Mania od wczoraj uwielbia autobusy. Gdy widzi jakiś na ulicy albo w telewizorze, głośno krzyczy "Ał ał ał ałbu!" - "Tak, tak, autobus, widzę". Dzisiaj szłyśmy wzdłuż głównej ulicy, więc sporo z nich przejeżdżało bliżej lub dalej. Niektóre bardzo daleko, aż musiałam się rozglądać, gdzie ona je widzi. Wracając zaszłyśmy na pętlę autobusową.  To dopiero była radość. Ał ał ał! Jeden pan kierowca nawet nam pomachał.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Jak w lecie

Babcia zrobiła Mani leniwe pierogi i polała moim musem z malin, który zagrzał się od ciasta i rozszedł pięknym zapachem gorącego lata i różowej słodyczy po całym domu. Umierałam od tego zapachu, walczyłam ze sobą, żeby jej tego nie wyjeść, a ona ...pogardziła. Och, bardzo brakuje mi lata albo chociaż majowej wiosny.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nocny marek

Dzisiejsza noc była ciężka - Mania budziła się dobrych parę razy. Podejrzewam ostatnią dwójkę, bo ostatnio wszystko gryzie od zabawek przez książki po własne buty.

Zazwyczaj jak Mania nie mogła zasnąć sama, to wołała, często przez jakby płytki sen "Dam, dam, dam" (=daj). Płaczliwie, skomląco, krzycząco... Byleby dostać troszkę ciepłego mleka.

W którymś momencie zawołała jednak "mama mama". Budzę się, patrzę obok - nie ma dziecka! Rozglądam się, a Mania stoi koło łóżka w jego nogach. Pierwsza myśl, że spadła. Szybka analiza - nic nie bęcnęło, nie płakała. Ergo: sama zeszła. Gdzie szła? Po co? Szła czy wracała? Obudzona czy lunatykowała? W każdym razie zawołałam tę moją zjawę, przygarnęłam do łóżka i zasnęłyśmy znowu razem (mężny od niedzieli w delegacji).

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Mania śmiga na rowerze

Mania pod choinkę dostała od dziadków, ciotki i prababci rowerek biegowy. Fajny prezent z racji tego, że a) odejdzie nam ten wydatek w przyszłości, b) wszyscy się mogli zrzucić i dzięki temu Mania dostała wypasiony model, na widok którego ceny zrobiłam wielkie oczy, c) odszedł nam problem zabawek, które by zostały zamiast tego kupione, a których mamy za dużo. Zamiast tego jest piękny czerwony ultralekki rowerek, który co prawda po pierwszym wyjściu zaczął brudzić ściany mimo umycia kółek, ale Mania i tak czuje się na nim w naszym mieszkaniu ograniczona.

Mania najpierw nie bardzo chciała na niego siadać. W 17. m-cu powoli próbowała, a teraz śmiga. Jeszcze nie tak, jak dwu-trzylatki, ale chętnie na niego wsiada. Na dwór zabraliśmy go tylko kilka razy, bo w rękawiczkach ciężej się prowadzi, a od kierownicy marzną ręce. Dobrze, że jest lekki, bo Mania nie chciała wracać do domu i musiałam niech oboje ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Szwedzi wzorem w przewożeniu dzieci (historia fotelika samochodowego)

Wożenie dziecka tyłem do kierunku jazdy oraz myśl o bezpiecznym wożeniu dzieci w ogóle wywodzi się ze Szwecji i sięga początków lat 60-tych (a szwedzkie testy fotelików mają ponad 50 lat!). Jej twórca, profesor Bertil Aldman, zainspirował się pozycją kosmonautów w trakcie startu i lądowania (tylko siedząc tyłem byli oni w stanie znieść przeciążenia). Stwierdził on, że wożenie dzieci w fotelikach montowanych tyłem może istotnie zwiększyć ich bezpieczeństwo. W swoich badaniach zwracał on uwagę na bardzo delikatną głowę, szyję i kręgosłup dziecka, mniejsze uszkodzenia w RWFach przy kolizjach czołowych, a także bocznych, bo siła uderzenia wpychała dziecko w głąb fotelika, więc jego boki lepiej chroniły dziecko. Wcześniej foteliki samochodowe były sporadycznie używane w różnych krajach, ale ich stosowanie miało na celu właściwie tylko sprawienie, żeby dziecko lepiej widziało i nie łaziło po samochodzie.

 „Ojcem wożenia tyłem” został jednak nazwany nie prof. Aldman, a Szwed Thomas Turbell, który zajął się testowaniem różnych typów fotelików w instytucie VTI. Odkrył on, że wożenie dziecka w foteliku tyłem obniża ryzyko powstania obrażeń o 92%, a przodem o 60%. Mimo solidnych badań na początku spotkał się z oporem innych naukowców (m.in. na konferencji w Genewie w 1975), ale powoli udało mu się przekonać szwedzkich polityków do ustanowienia w 1973 standardu dot. przewożenia dzieci, który badał obciążenia głowy i szyi dziecka w trakcie wypadku. Nazwany od jego osoby „T-Standard” był na tyle restrykcyjny, że w praktyce żaden FWF nie mógł ich spełnić. Jakiś czas później test ten został delikatnie skorygowany i nazwany Testem Plus.

Źródło: http://www.carseat.se/rearfacing/rear-facing-basics/the-swedes/

Pierwszy fotelik RWF został masowo wypuszczony w Szwecji w 1965 roku przez firmę Klippan. Od tej pory główne idee myśli o bezpiecznym przewożeniu dzieci właściwie się nie zmieniły. Zmieniła się tylko technologia produkcji fotelików. Wspieranie przez rząd i organizacje pozarządowe edukacji rodziców, komunikowanie im najnowszych badań i zaleceń, ale też słuchanie ich potrzeb sprawiło, że RWF nie był tylko bezpiecznym standardem na papierze, ale też szybko zagościł w szwedzkich samochodach. Jeszcze wiele lat później, w latach osiemdziesiątych, połowa amerykańskich dzieci była przewożona w ogóle bez fotelika, a w Polsce olbrzymia większość.

Również Szwedzi w latach 80-tych opracowali system isofix, który mocno redukował ilość błędów popełnianych przez rodziców, gdy badania pokazały, jak duża ilość fotelików nie jest zamontowana prawidłowo. Pierwsze foteliki z tym systemem zostały wyprodukowane przez Britax-Römer a samochody przez Volkswagena w 1997 roku. Z kilkuletnim przesunięciem trwały prace Amerykanów nad analogicznym systemem LATCH (formalnie uregulowany w 1998 roku, gdy twórcy isofixa zrzekli się swojego patentu na rzecz dobra publicznego pod amerykańską presją).

Obecnie w Szwecji jest bardzo silne zalecenie wożenia dziecka tyłem do kierunku jazdy do ukończenia przez niego 4 lat (jako absolutne minimum do rozpoczęcia przewożenia przodem uznaje się 3 lata/15 kg). Stąd większość szwedzkich RWFów ma większą nośność niż te z innych krajów i pozwalają wozić dzieci tyłem do 25 kg. Są też dosyć wysokie (żeby długo przewozić tak też szczupłe a wysokie dzieci). Panująca tam zasada mówi, że dziecko wolno przewozić w danym foteliku dopóki góra uszu nie przekroczy krawędź fotelika. Potem Szwedzi przesadzają dziecko na fotelik montowany przodem (z oparciem lub tzw. „poddupnik”). Mimo że formalnie prawo nie zabrania wożenia dziecka przodem w młodszym wieku, bardzo niecodzienne jest tam znalezienie trzylatka przewożonego przodem.

Badania prowadzone przez Thomasa Turbella dla Instytutu VTI (od kilku lat emerytowany) pokazywały, że w szwedzkich samochodach zamontowanych jest ponad milion fotelików RWF i jeszcze nie było przypadku, żeby chociaż jedno dziecko doznało poważnych uszkodzeń przy zderzeniu czołowym. Między 1992 rokiem a czerwcem 1997 tylko 9 dzieci poprawnie zapiętych w foteliki RWF zginęło w wypadkach drogowych, ale wszystkie te wypadki były katastroficzne z olbrzymimi strefami zgniotu, które mało kto przeżył. Oczywiście trzeba dodać, że Szwedzi mają też inne narzędzia skłaniające do bezpiecznej jazdy jak mandaty proporcjonalne do zarobków (a w Polsce średniozamożna osoba może machnąć ręką na okazjonalne 300 czy 500 zł), a spokojniejsza jazda też się przekłada na niższą wypadkowość, ale mimo wszystko statystyka pokazuje, że ilość obrażeń do ilości wypadków jest tam dużo niższa.

Szwedzkie idee przewożenia powoli przenikały do innych krajów. W Polsce pojawiły się kilka lat temu (wcześniej żaden producent nie dystrybuował tu swoich RWFów, bo po prostu nikt nie chciał ich kupić). Nadal jednak średni wiek przesadzania dziecka na jazdę przodem to w Szwecji 3-5 lat, w USA 12-15 miesięcy, a w Niemczech 9-12 miesięcy. Nie znam danych dla Polski, ale najpewniej są zbliżone do tych niemieckich. Tak jak w Szwecji praktycznie nie znajdziesz trzylatka przewożonego przodem, tak w Polsce praktycznie nie znajdziesz trzylatka przewożonego tyłem. Od jakiegoś czasu mam odruch zaglądania do samochodów z fotelikami (taka nieszkodliwa mania, ma ją sporo osób zaangażowanych w krzewienie wiedzy o RWFach) – jeszcze nie znalazłam w Warszawie samochodu poza własnym z fotelikiem „następnym” montowanym tyłem (wiem, że próba samochodów, do których zajrzałam jest mała, ale może jest już statystycznie istotna i jakieś wnioski można z tego wyciągnąć).


Inne wpisy w temacie:
Jak bezpiecznie przewozić niemowlę, czyli o pierwszym foteliku
Jak kupić fotelik następny?
Zamówienie taksówki z fotelikiem
Fakty i mity o RWFach

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Zamówienie taksówki z fotelikiem

Jeżeli kupujemy dobry fotelik po to, żeby bezpiecznie przewozić dziecko, a nie po to, żeby nie dostać mandatu, to tak samo bezpiecznie powinniśmy przewozić nasze dziecko w taksówce, mimo że prawo tego nie nakazuje. I bardzo Was do tego zachęcam, żeby zamawiać taksówki z fotelikami, bo przecież każdy i w każdej chwili może mieć wypadek. Zresztą, tak samo powinniśmy dbać też o swoje bezpieczeństwo i zapinać w niej pasy, mimo że prawo tego nie nakazuje.

Teoria jest prosta, w praktyce tak pięknie nie jest. Na szkoleniu "Bezpieczny Maluch" ratownik medyczny informował, że do sieci taksówkarskiej trzeba zadzwonić kilka dni przed planowaną jazdą i poprosić o taksówkę z fotelikiem. Czasami musimy oczywiście wyjechać gdzieś nagle, ale już wylot na wakacje mamy zaplanowany najczęściej kilka tygodni wcześniej.

Przy okazji jakiegoś kursu służbowego mąż zapytał kierowcę z Elle Taxi o możliwość zamówienia taksówki z fotelikiem. Ten potwierdził, że nie powinno być większego problemu, sam w bagażniku ma fotelik swojego dziecka i w razie czego użycza pasażerom, tak jak większość kierowców. Oczywiście usługa jest odpłatna. Cennik tej firmy za rezerwację takiej taksówki każe dopłacić obecnie 20 zł.

Kilka dni przed naszym odlotem zadzwoniliśmy więc do Elle Taxi z intencją zamówienia taksówki z fotelikiem, która zawiozłaby nas na lotnisko. Elle to jedna z największych firm taksówkarskich w Warszawie, o dużej flocie, wyższych cenach, ale też wyższym standardzie (nie podjedzie raczej po Ciebie stary rozklekotany golf przesiąknięty papierosami, a kierowca raczej nie będzie próbował jechać okrężną drogą, żeby wyciągnąć od Ciebie 5 zł więcej). "Kto, jak nie oni!", pomyśleliśmy. Jak bardzo się myliliśmy. Pani z infolinii powiedziała, że nie może przyjąć takiego zgłoszenia z wyprzedzeniem. Możemy co najwyżej zadzwonić danego dnia rano i liczyć, że ktoś się zgłosi. 

Zadzwoniliśmy więc do Sawa Taxi, również dużej sieci o podobnym standardzie. Pani przyjęła zgłoszenie, ale powiedziała, że nic nie może obiecać, że ktoś może podjąć zgłoszenie lub nie. Stwierdziliśmy, że i tak nie mamy wyjścia, że najwyżej jak nikt się nie zgłosi, to przed planowanym odjazdem jeszcze raz zadzwonimy do Elle, a jak się i tam nie uda, to najwyżej pojedziemy bez fotelika. Niestety sąsiadów, którzy mogliby nas podwieźć, nie było w mieście.

Na szczęście paręnaście minut przed planowaną godziną wyjazdu zgłosił się kierowca z Sawy, że właśnie realizuje kurs kończący się w naszej okolicy i będzie mógł nas zabrać. "Szkoda mi się Państwa zrobiło. Już dwa dni wisi zgłoszenie i nikt się nie zgłosił", powiedział. Porozmawialiśmy. Wytłumaczył nam, że oczywiście można wcześniej zamówić taksówkę, ale i tak nikt się nie zgłosi do ostatniej chwili. Bo gdy kierowca wie, że za pół godziny ma kurs z konkretnego miejsca, to już nie bardzo może wziąć inne zamówienie "na teraz", bo przecież zamawiający nie mówi, dokąd chce jechać, tylko gdzie podstawić taksówkę. Może się więc okazać, że podjedzie pod klienta, a ten mu powie: "Proszę mnie wieźć do Piaseczna" i na ten nasz umówiony kurs on już nie zdąży. Więc tak naprawdę jest on stratny na jednym kursie i nawet te 20 zł dopłaty do fotelika nie zawsze jest wystarczające, żeby mu to powetować. Trzeba więc liczyć, że ktoś właśnie skończy kurs w naszej okolicy i akurat będzie mieć fotelik w samochodzie. 

Poinformował nas, że pod lotniskiem jest spora baza firm taksówkarskich (stoi tam po kilka-kilkanaście samochodów każdej z nich) i raczej nie powinniśmy być problemu, żeby chociaż w jednej taksówce znaleźć fotelik. A Mania miała wtedy 9,5 kg, więc dobry byłby dla nas zarówno fotelik "pierwszy" jak i "następny". I znowu okazało się, że żadna z tych co najmniej trzydziestu taksówek nie ma fotelika, a przez te 20 minut czekania na bagaże i 10 minut czekania w nadziei przy wyjściu z lotniska nikt z fotelikiem spoza lotniska nie przyjął zgłoszenia. 

Nasz wcześniejszy kierowca miał własny fotelik w bagażniku, ale się śmiał, że niedawno musiał go zmienić, bo poprzedni zajmował pół bagażnika i znowu miał problemy z pasażerami z dużymi bagażami, które nie zawsze się mieściły. Pewnie więc część taksówkarzy wyciąga swoje prywatne foteliki z samochodu przed wyjazdem do pracy, żeby mieć więcej miejsca w bagażniku na walizki.

Dopóki więc nie zmieni się świadomość rodziców i nie pojawi się popyt na taksówki z fotelikami, dopóty będzie duży problem, żeby taką taksówkę zamówić.


Inne wpisy w temacie:
Jak bezpiecznie przewozić niemowlę, czyli o pierwszym foteliku
Jak kupić fotelik następny?
Szwedzi wzorem w przewożeniu dzieci (historia fotelika samochodowego)
Fakty i mity o RWFach

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Gdzie trzymam spinki

Taki prosty patent ułatwił mi przechowywanie spinek, których mam sporo z racji tego, że Marynia ma grzywę niczym Zenek ze "Złotopolskich" (i nawet kilka razy podobnie ją tak zarzuciła), a spinki regularnie giną. Wystarczą tasiemka lub koronka i 2 pinezki lub dobry klej.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Marysia kocha dzidzi

Marysia weszła w fazę matkowania. Nosi wszędzie swoje lale, tuli je, tańczy z nimi, wozi wózkiem, czesze, sadza na swój nocnik i wciska własnego smoczka. Miło na nią patrzeć, jak się nimi zajmuje.

Od jakiegoś czasu uwielbia niemowlęta, na spacerze musi zajrzeć do każdego głębokiego wózka, od ponad miesiąca z zapałem przegląda poradniki dotyczące masażu ze zdjęciami i rysunkami bobasów i czasem nawet je całuje.

Ponieważ w naszej klatce urodziła się kilka dni temu mała dziewczynka i już byłyśmy w odwiedzinach, Marysia jest nią zachwycona. W odwiedzinach jest nieśmiała, za to po powrocie biega po domu i z przejęciem opowiada "dzidzi dzidzi dzidzi". 

Dzisiaj nazbierała tyle zabawek, ile mogła złapać, stanęła pod drzwiami i zaczęła wołać "dzidzi dzidzi".

EDIT 18/02/2016: Mania rano poprosiła o plaster sera żółtego i karmiła lale :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

7. ząb

Prawa dolna dwójka - odhaczone ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Pozory rozmowy

Marysia od jakiś dwóch tygodni mówi "tak". I to nie byle jakie: pewne, zdecydowane, akcentowane. Już trochę świadome, ale nie zawsze. Na "nie" kręci głową, ale też już czasem mówi.

Tworzy mi taką iluzję rozmowy.

Ja: Marysiu, jesteś głodna?
M.: Tak!
Ja: A chcesz bułkę?
M.: Tak!
Ja: To proszę...
M.: Nie.

Jest ekspertem od wszystkiego (jak każdy Polak).

Ja: Myślisz, żeby potrzymać twoje koszulki jeszcze w wybielaczu?
M.: Taaak!

Do tego ma trochę nowych bobomigów jak jabłko, mleko, trochę słów jak dziadzia, dom, sii...

Na spacerze:
Babcia: Marysiu, chcesz pochodzić na nóżkach?
M.: Tak!
Wyciągana stawia opór.
Babcia: To co chcesz?
M.: Dom!

Zresztą, wszystkie sposoby komunikacji są dobre. Ostatnio wyciągnęła miseczkę z szuflady, podaje mi ją i kaszle.

Ja: Aaa, kaszę chcesz?
M.: Taaak!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1