Nowa odsłona kultowej serii "Poczytaj mi, mamo"

Możecie wierzyć lub nie, ale "Poczytaj mi mamo" to seria wydawnictwa Nasza Księgarnia, którą pamiętam jeszcze z własnego dzieciństwa. Wtedy były to kwadratowe kilku-kilkunastostronicowe książeczki w miękkiej oprawie. Większość z nich ma tyle lat, co ja i kilka jeszcze uchowało się w naszej rodzinnej biblioteczce.

Kilkanaście już lat temu Nasza Księgarnia postanowiła wznowić wydanie serii, ale w zmienionej formie. Po 10 opowiadań zostało zebranych w jeden tom w twardej oprawie z dokładnym odwzorowaniem treści i tak charakterystycznymi rybkami i koniczynkami na okładce. Olbrzymie brawa dla wydawnictwa za zachowanie rysunków świetnych polskich rysowników i odwzorowanie graficzne starych wydań łącznie z okładkami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przez co pewnie niejednemu rodzicowi oczy zaszkliły się ze wzruszenia, jak brał tom do ręki i przypominał sobie stare opowiadania. Ja w każdym razie sporo z nich pamiętałam łącznie z obrazkami, co mnie zaskoczyło. Takich "oryginalnych" tomów do tej pory wydano już osiem, a do tego jeszcze kilka innych ("Baśnie braci Grimm", "Mitologia" czy "Dzieci z Bullerbyn") w spójnej oprawie.

Z jednej strony wydanie było ładne, estetyczne, takie szlachetne (gruba oprawa, porządnie szyte tomy z metalicznymi kokardami na okładce), z drugiej miałam obawy, żeby taki tom dać dziecku do podglądania (duży, ciężki i nie daj Boże jeszcze się zniszczy) w przeciwieństwie do moich starych bajeczek (a przecież to one stają się powoli białymi krukami). Trochę takie do postawienia na półce i podziwiania. Irytowało mnie też to, że książki dla lepszej proporcji stały się prostokątne i otrzymały biały pasek nad i pod tekstem, przez który zużyto więcej papieru, a książki są większe, cięższe i naturalnie zajmują więcej miejsca (na półce tego nie czuć, ale gdy się pakuje plecak skarbów na weekendowy wyjazd do babci już tak). "Gdyby były kwadratowe byłyby idealne", myślałam.

Mimo tego, co wyżej napisałam, nasze tomy bynajmniej nie zalegają u nas na półce celem prezencji, tylko są intensywnie użytkowane i zasadniczo zamieszkały na mojej szafeczce nocnej. Gdy dziecko ma około 2,5-3 lata pojawia się u niego potrzeba dłuższych opowiadań i ciut bardziej rozbudowanej fabuły, nawet kosztem obrazków. Sporo też czyta się do snu. Te opowiadania są ładne, przyjemne, mądre. Bestsellery ostatnich lat wydają się takie ciekawe, kreatywne, wręcz interaktywne, z zaskakującymi rysunkami, ale niektóre z nich przy zestawieniu z taką klasyką wyglądają trochę głupkowato. Zresztą ostatnie trzy książki wypożyczone jedna po drugiej przez Manię z biblioteki (chodzi z tatą, ale sama oddaje, wybiera i pożycza) to nieposiadane przez nas tomy z tej serii. W opowiadaniu "Hihopter" (księga szósta) jest tak zakochana, że ciężko nam było ją niedawno oddać i teraz jest to pierwsza książka na liście do kupienia. Na drugim miejscu jest "Stefek Burczymucha" (księga czwarta), którego duże fragmenty znam na pamięć.

Jak mnie więc ucieszyło, gdy dowiedziałam się, że Nasza Księgarnia przygotowała nowe wydania "Poczytaj mi, mamo", których premiera odbędzie się za niecałe 2 tygodnie. Środek pozostał w tej samej niezmienionej szacie graficznej, okładki wizualnie stały się bardziej dziecięce i lżejsze, tomy kwadratowe (ta sama szerokość), więc trochę mniejsze i fizycznie lżejsze. Szkoda tylko, że twórcy nie pomyśleli o odchudzeniu tomów przez zejście z 10 opowiadań do 5-7 nawet kosztem zrobienia delikatniejszej okładki. Wtedy książka byłaby odpowiednia do małych rączek trzy-czterolatków. I szkoda, że mam już kilka tomów w domu, bo nie lubię mieszać wydań, ale teraz kupiłabym raczej te nowe. Ale... nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: stare wydania w sklepie internetowym Naszej Księgarni są przecenione o 50% :D

Która się Wam bardziej podoba?

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kolejka drewninana

"Ale i tak będę jej mógł kupić kolejkę, prawda?", zapytał mężny po połówkowym USG, na którym okazało się, że to jednak nie będzie syn. "Jasne, będziesz mógł kupić SOBIE kolejkę":D

Kolejka stała się prezentem od taty na drugie urodziny Marysi. Tak sobie wymarzył. Prezent dobry, na lata, kilkulatki na imprezie układały ją z zaangażowaniem. Myślałam, że dla dwulatki jest trochę na wyrost. Że tata będzie na początku układał, a ona będzie patrzeć. Nic bardziej mylnego. Mania od razu zaanektowała pociąg i sama złożyła kilka torów. Oczywiście bez rodzica tory nigdy nie zamknęłyby się w pętlę, nie miały rozjazdów i skrzyżowań, a pociąg czasami wykolejał.

Powiem Wam, że zabawa przy układaniu jest przednia. "Mozie tak, a mozie tak...", jak to mawia Mania. A może długi wiadukt, a może skrzyżowanie, a może podwójna pętla. Czasem okazuje się, że tylko w jednym kierunku można na daną pętlę wjechać, więc jak Mania ustawi pociąg w drugą stronę (a tylko Mania może go dotykać, chyba że "nie da się" i trzeba pomóc), pętla jest nieużywana. I główny inżynier wprowadza poprawki.

 

Podoba mi się jakość wykonania torów. Lubię brać je do ręki, bo nadal pachną lasem. Porządnie oszlifowane z surowego drewna. Mamy taki komplet bez plastikowych elementów. Trochę żałowałam na początku, że nie ma jakiś drzewek i tego typu drobiazgów, ale Mania skacze nad torami, kuca w środku pętli i nawet ruchome perony z daszkami się nie utrzymują na miejscu, więc już ich nie wyciągamy z pudełka. Za to elementy obowiązkowe to "domek" (stacja), "zjeżdżalnia" (wiadukt) i tunel.

Rozłożone tory zajmują sporo miejsca, układamy je w salonie i zwykle wieczorem składamy. Czasami, gdy uda mi się zrobić mniejsze pętle (co by babcia nie musiała nad nimi skakać), zostają na kolejny dzień. Zresztą mi samo układanie przynosi najwięcej radości, a żeby ułożyć trzeba złożyć. Wczorajsze tory zostawiłam i dzisiaj Mania od razu po obudzeniu jeszcze w piżamie i ze zwichrzonymi włosami pobiegła jeździć swoim pociągiem.

Nasza kolejka została kupiona u polskiego producenta, który ma swoją stronę i wystawia produkty na Allegro. To zestaw XXL. Podobne tylko często mniejsze zestawy możecie znaleźć w Ikea, Tesco czy u takich producentów zabawek jak Brio, Carousel, itp. Bardzo podoba mi się to, że producenci nie weszli na ścieżkę wojenną i nie zaczęli tworzyć własnych standardów. Dzięki temu zestawy wymienione wyżej do siebie pasują i można je łączyć. Można więc na próbę kupić jakiś prosty zestaw np. w Ikea, a potem uzupełnić go o bardziej zaawansowane elementy czy dodatki od innych producentów. A nawet kupić lokomotywę z napędem. My na pewno za jakiś czas zrobimy kolejne zakupy. 

A na razie... mężny musi sobie kupić własny pociąg :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Wyprawa na Roztocze cz. 1

Jesteśmy na Roztoczu. Mieszkamy przy stadninie koni w budynkach po byłym PGRze, dawniej jednym z najlepszych w hodowli koni. W środku lasu i pól, kilkanaście kilometrów od granicy polsko-ukraińskiej. Powitały nas żwirowe drogi, bociany i spadające nocą perseidy. Na miejscu na twarzy Mani pojawił się olbrzymi uśmiech, bo pod domem biegały dwa białe kuce. Wieczorem gospodarze zrobili ognisko. Musiałam długo sobie przypominać, kiedy ostatni raz siedziałam przy prawdziwym ognisku z kiełbasami na kijach - na pierwszym roku studiów! Niesamowity klimat.

DZIEŃ 1

Postój w Zamościu. Na wszystkich zdjęciach robionych szerokokątnym obiektywem zamojski rynek wydawał się większy. Ale i tak jest bardzo ładny.

Po południu zrobiliśmy pieszą wędrówkę do bunkrów z linii Mołotowa i starego cmentarza prawosławnego. Białe proste nagrobki ukryte w środku lasu zrobiły na mnie niesamowite wrażenie. Niestety kilka lat temu część figur zostało ukradzionych. W jedną stronę wyszło nam prawie 2 km spaceru i żeby zdążyć jeszcze do Horyńca, mężny pobiegł po samochód, a my wracałyśmy tempem dziecięcym, czyli z jedzeniem jeżyn, oglądaniem żuków i mrówek, dłubaniem kijem w ziemi i chodzeniem w kierunku każdym tylko nie tym, w który chce mama ;)

Po drodze zatrzymaliśmy się obejrzeć, jak bociany biegają za traktorem jak małe psiaki. Naliczyliśmy ich aż siedem. Zawsze mnie ten widok rozbrajał.

DZIEŃ 2

Powitał mnie taki poranek:

Dzisiaj testowaliśmy lokalne trasy rowerowe oraz kupiony dzień przed wyjazdem fotelik rowerowy. Niestety nasze rowery wchodzą do bagażnika tylko po pełnym złożeniu tylnej kanapy, więc pożyczyliśmy dwa u gospodarzy. Trasy są piękne i malownicze, a drogi rzadko uczęszczane przez samochody. Przebiega też tędy nowa trasa rowerowa Green Velo. To najdłuższa taka trasa w Polsce, wiedzie ona przez wschodnie województwa i posiada infrastrukturę w postaci MORów, czyli miejsc obsługi rowerzystów oraz stojaków dla rowerów np. przy wejściach do lasów.

 

Fotelik spisał się nieźle, Mania wyraźnie go polubiła, chociaż gdy w drodze powrotnej zasnęła, trochę opadała jej głowa. A jest to chyba jeden z mocniej odchylanych modeli na rynku (Hamax Siesta). Muszę uszyć jej rogala na szyję. W jeżdżeniu z małych dzieckiem po takich trasach świetne jest to, że jedzie się gładko i nie ma krawężników, na które w mieście trzeba ciągle wjeżdżać i z nich zjeżdżać. A kręgosłup dziecka, szczególnie małego, niestety to wszystko odczuwa. Miło, że po prawie czterech latach małżeństwa jeszcze mogłam czymś zaskoczyć mężnego, a mianowicie umiejętnością zakładania łańcucha od roweru.

 

Po południu pojechaliśmy do Wielkich Oczu. To miejscowość położona trochę na końcu świata, ale chyba właśnie dlatego nas przyciągnęła. Co ciekawe, mimo że jest malutka, jest tam i cerkiew (niestety niszczejąca, prowizorycznie podparta palami, po pseudo-remoncie, którego nie widać), i synagoga (przerobiona na bibliotekę) i kościół.

 

 

Ten pan mało zapłacił i tablicę fundatorską ma w przedsionku ;)

Wieczorem Mania przejechała się na kucyku i była przeszczęśliwa. Chyba będzie koniarą po mamie ;) Ja niestety nie jeździłam, bo stadnina mieści się w lesie, w lecie fruwa sporo gzów, które gryzą konie, te się niepokoją i jazdy zwykle się nie odbywają.

W gospodarstwie w Polance poza stadem koni i dwoma kucykami są jeszcze dwa psy i dwa koty. I trochę much ;)

Karakan zaparkował ;)

Naprawdę, dużo nie trzeba, żeby odpocząć. Ja, moja rodzina, niedziałający Internet, dużo zieleni, galopujące konie z wybiegu na wybieg. Do tego fajni ludzie, uciekający z dużych miast na łono natury, zaangażowani gospodarze. Ognisko, przy którym można sobie pogadać...

DZIEN 3

Jedziemy na Ukrainę :) c.d.n.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Wyprawa w Bieszczady

Najśmieszniejszą rzeczą w Bieszczadach jest to, że niby są w Polsce, ale tak trochę na końcu świata. Dla nas to prawie 7 godzin samochodem. Do Berlina jest szybciej, do czeskiej Pragi podobnie. W sumie jest to też ich spora zaleta, bo jadą tam tylko sami narwańcy, a panie w szpileczkach lansują się na Krupówkach.

Ta wyprawa przypomniała mi czasy licealne, gdy wsiadaliśmy w pociąg (od nas jeszcze wtedy jeździł), braliśmy duży plecak na plecy, stare, ale porządne skórzane trapery na stopy (kto wtedy u nas słyszał o gore-texie?) i szliśmy. Słońce czy deszcz - szliśmy. I tak byliśmy rozpuszczeni, bo spaliśmy w schroniskach i nosiliśmy tylko śpiwory w ramach dodatkowego ekwipunku. Mężny na studiach nosił jeszcze namiot i kocher :D

Tym razem plany były duuuużo spokojniejsze, bo braliśmy Manię. Już sama trasa była wyzwaniem, bo kilka godzin w foteliku samochodowym dla dziecka w wieku poniemowlęcym nie jest niczym zdrowym (oczywiście dla niemowlęcia tym bardziej). Wieczorem po pracy, w wigilię Bożego Ciała pojechaliśmy do bliskiej rodziny w Sandomierzu (dłużej niż zwykle z racji ruchu okołoświątecznego), a na drugi dzień do Dwernika z postojem pod Rzeszowem na herbatkę u naszej sąsiadki (z jednej strony drogi były całkiem puste ze względu na święto, a z drugiej raz musieliśmy objeżdżać napotkaną procesję).

W Dwerniku zamieszkaliśmy w gospodarstwie agroturystycznym pani Basi, której mąż pochodzi z Warszawy (wreszcie ktoś, kto naprawdę p* wszystko i pojechał w Bieszczady?), a sama pani Basia okazała się wielką propagatorką sztuki. Stwierdziła, że ludzie nie czytają, więc postanowiła ich do tego zmusić. Przywitał nas więc okolicznościowy wiersz wypisany na naszych schodach.

Przyznam, że mi bliższa jest proza niż poezja, ale wybór pani Basi był tak doskonały, że czytałam z radością. Ponieważ od niedawna chodzimy na "gordonki" i Mania lubi rytmiczanki, do jednego wiersza ułożyłam własną. Brakowało autora, więc myślałam, że to twórczość pani Basi, a tu okazało się, że to młody Puszkin: "Szarańcza leciała, leciała, siadła. Siedziała, siedziała, wszystko zjadła i znów poleciała!".  Kiedyś gościł tu pięcioletni chłopiec, któremu bardzo spodobała się fraszka Mariana Załuckiego: "Kto jest winien wszystkiemu - Cham zapytał gbura. Uzgodnili: kultura!". Gdy dwa lata później był z rewizytą, od razu podbiegł i wołał: "Pokażcie mi tego chama!".

Gospodarstwo nie było ani mocno turystyczne (to dobrze), ani mocno agro, ale z dwóch psów jeden był towarzyski i wygłaskany przez wszystkie dzieci, więc Mania też się z nim zaprzyjaźniła. Nawet postanowiła z nim spać.

Pierwszego dnia wieczorem podjechaliśmy do zabytkowej drewnianej cerkwi w Smolniku, obejrzeliśmy zapierający dech w piersiach zachód słońca i trafiliśmy na zaganianie kóz w sąsiednim gospodarstwie. Gospodarzowi pomagały kilkuletnie dzieci i Mania też pobiegła za nimi. Godpodarz zabrał nas aż do koziarni. Tam malutki koziołek zaczął się przytulać do Mani i ssać jej palca. Radości było co niemiara. Dzieciakom zrobiłam na ich prośbę kilka zdjęć, a Antek zawisł na moich plecach i nie chciał puścić. Od ich mamy, pani Oli, kupiłam jeszcze kilka kozich serów (twarogowy z pomidorami, czarnuszką, wędzony, długodojrzewający, mniam) koziego sernika i domowy syrop z mniszka lekarskiego na przeziębienia.

Kilka godzin w Bieszczadach, a już odpoczęliśmy i poczuliśmy się trochę jak w domu.

 

  

 

  

 

 

 

 

Na drugi dzień rano wybraliśmy się na szlak. Pożyczyliśmy plecak-nosidło od sąsiadów, ale nie na tyle wcześnie, żeby go przetestować i oswoić. Mania się go trochę bała i postanowiła iść na własnych nogach. Wcale by nam to nie przeszkadzało, gdyby nie to, że koło południa prognozowano burzę. W końcu lekko opornie weszła do nosidła pod warunkiem, że ja ją poniosę. Na grani połoniny mieliśmy ją wypuścić, ale ponieważ siedziała spokojnie, stwierdziliśmy, że trochę nadrobimy dystans. Wszystko wyjaśniło się po kilku minutach - Mania zasnęła. Nosidło powędrowało na plecy mężnego, a deszcz złapał nas na końcówce zejścia akurat, gdy zastanawialiśmy się pod chatą na szlaku, czy w niej odpocząć (piękny napis: "Tam na dole zostało wszystko to, co nas męczy"). Kiedyś na szlaku widzieliśmy dużo ludzi z dziećmi w plecakach. Teraz byliśmy prawie jedynymi, ludzie na nas patrzyli albo z uśmiechem albo z zaskoczoną miną, niektórych z nich nawet wyprzedziliśmy. Spotkaliśmy jeszcze powolutku idącą panią w ciąży i rodzinę z 7-miesięczniakiem, 4-5-latkiem i 9-latką, ale ta już pomykała jak kozica. Dla nich to dopiero szacun!

 

 

Trzeci dzień wypełnił nam przejazd kolejką wąskotorową (Mania uwielbia pociągi) i wizyta w mini-zoo. Bardzo lubimy mini-zoo, bo fajniej jest obejrzeć te kilka zwierząt, ale z bliska, niż w wielkim zoo wypatrywać ich z lupą. A dla dziecka często kogut jest bardziej atrakcyjny niż żyrafa. Tu dodatkowo można było kupić kubeczek zboża i nakarmić jelenie, muflony, dziki czy kaczki.

  

PS. Nie nadawałabym się na ambasadorkę programów typu Kids Travel sprawdzającą, czy każde gniazdko ma zaślepkę. Mieszkaliśmy w wiejskim domku, a Mania kąpała się w starej emaliowanej lekko podrdzewiałej pod spodem miednicy ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1