Wyprawa na Roztocze cz. 1

Jesteśmy na Roztoczu. Mieszkamy przy stadninie koni w budynkach po byłym PGRze, dawniej jednym z najlepszych w hodowli koni. W środku lasu i pól, kilkanaście kilometrów od granicy polsko-ukraińskiej. Powitały nas żwirowe drogi, bociany i spadające nocą perseidy. Na miejscu na twarzy Mani pojawił się olbrzymi uśmiech, bo pod domem biegały dwa białe kuce. Wieczorem gospodarze zrobili ognisko. Musiałam długo sobie przypominać, kiedy ostatni raz siedziałam przy prawdziwym ognisku z kiełbasami na kijach - na pierwszym roku studiów! Niesamowity klimat.

DZIEŃ 1

Postój w Zamościu. Na wszystkich zdjęciach robionych szerokokątnym obiektywem zamojski rynek wydawał się większy. Ale i tak jest bardzo ładny.

Po południu zrobiliśmy pieszą wędrówkę do bunkrów z linii Mołotowa i starego cmentarza prawosławnego. Białe proste nagrobki ukryte w środku lasu zrobiły na mnie niesamowite wrażenie. Niestety kilka lat temu część figur zostało ukradzionych. W jedną stronę wyszło nam prawie 2 km spaceru i żeby zdążyć jeszcze do Horyńca, mężny pobiegł po samochód, a my wracałyśmy tempem dziecięcym, czyli z jedzeniem jeżyn, oglądaniem żuków i mrówek, dłubaniem kijem w ziemi i chodzeniem w kierunku każdym tylko nie tym, w który chce mama ;)

Po drodze zatrzymaliśmy się obejrzeć, jak bociany biegają za traktorem jak małe psiaki. Naliczyliśmy ich aż siedem. Zawsze mnie ten widok rozbrajał.

DZIEŃ 2

Powitał mnie taki poranek:

Dzisiaj testowaliśmy lokalne trasy rowerowe oraz kupiony dzień przed wyjazdem fotelik rowerowy. Niestety nasze rowery wchodzą do bagażnika tylko po pełnym złożeniu tylnej kanapy, więc pożyczyliśmy dwa u gospodarzy. Trasy są piękne i malownicze, a drogi rzadko uczęszczane przez samochody. Przebiega też tędy nowa trasa rowerowa Green Velo. To najdłuższa taka trasa w Polsce, wiedzie ona przez wschodnie województwa i posiada infrastrukturę w postaci MORów, czyli miejsc obsługi rowerzystów oraz stojaków dla rowerów np. przy wejściach do lasów.

 

Fotelik spisał się nieźle, Mania wyraźnie go polubiła, chociaż gdy w drodze powrotnej zasnęła, trochę opadała jej głowa. A jest to chyba jeden z mocniej odchylanych modeli na rynku (Hamax Siesta). Muszę uszyć jej rogala na szyję. W jeżdżeniu z małych dzieckiem po takich trasach świetne jest to, że jedzie się gładko i nie ma krawężników, na które w mieście trzeba ciągle wjeżdżać i z nich zjeżdżać. A kręgosłup dziecka, szczególnie małego, niestety to wszystko odczuwa. Miło, że po prawie czterech latach małżeństwa jeszcze mogłam czymś zaskoczyć mężnego, a mianowicie umiejętnością zakładania łańcucha od roweru.

 

Po południu pojechaliśmy do Wielkich Oczu. To miejscowość położona trochę na końcu świata, ale chyba właśnie dlatego nas przyciągnęła. Co ciekawe, mimo że jest malutka, jest tam i cerkiew (niestety niszczejąca, prowizorycznie podparta palami, po pseudo-remoncie, którego nie widać), i synagoga (przerobiona na bibliotekę) i kościół.

 

 

Ten pan mało zapłacił i tablicę fundatorską ma w przedsionku ;)

Wieczorem Mania przejechała się na kucyku i była przeszczęśliwa. Chyba będzie koniarą po mamie ;) Ja niestety nie jeździłam, bo stadnina mieści się w lesie, w lecie fruwa sporo gzów, które gryzą konie, te się niepokoją i jazdy zwykle się nie odbywają.

W gospodarstwie w Polance poza stadem koni i dwoma kucykami są jeszcze dwa psy i dwa koty. I trochę much ;)

Karakan zaparkował ;)

Naprawdę, dużo nie trzeba, żeby odpocząć. Ja, moja rodzina, niedziałający Internet, dużo zieleni, galopujące konie z wybiegu na wybieg. Do tego fajni ludzie, uciekający z dużych miast na łono natury, zaangażowani gospodarze. Ognisko, przy którym można sobie pogadać...

DZIEN 3

Jedziemy na Ukrainę :) c.d.n.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Państwo policyjne, dom policyjny?

Kiedyś koleżanka powiedziała mi, że ten, kto w dzieciństwie czytał dużo fantasy, ma bardzo mocno zakorzenione poczucie sprawiedliwości. Niby to dobrze, ale nie do końca. Ja za każdym razem muszę stoczyć walkę wewnętrzną z samą sobą, żeby grzecznie przypomnieć komuś, że po psie się sprząta, zamiast skoczyć mu (temu komuś, nie psu) do gardła. Podobnie z sąsiadem rzucającym szklane butelki do zsypu zamiast do kosza na śmieci segregowalne czy w czasach mieszkania w domu rodzinnym z takim, który palił plastikowe butelki, smrodząc na pół osiedla.

Osoby o silnym poczuciu sprawiedliwości chcą poprawiać świat. Czasem wychodzi z tego coś dobrego. Mogą np. doprowadzić do tego, że spółdzielnia ogrodzi plac zabaw i psy przestaną wypróżniać się w piaskownicy. Generalnie są niezłymi społecznikami. Dobrze, gdy tylko dbają o egzekucję prawa, a nie tworzą własne. I dobrze, gdy ich metody też są legalne. Bo są też tacy, którzy niczym bohaterowie westernów sami chcą wymierzać sprawiedliwość. Nie straszne im porysowanie źle zaparkowanego samochodu, bo przecież to właściciel jest tym złym. Nie mówiąc już, że często brak im empatii, żeby zaakceptować jakieś drobne odstępstwa od zasad np. że ten kierowca źle zaparkowanego samochodu może właśnie pobiegł po rodzącą żonę (i totalnie nie miał głowy, żeby włączyć światła awaryjne). Nie widzą szarości - jest tylko czarne i białe. Takie osoby są niebezpieczne, gdy otrzymają władzę. Chętnie np. przeprowadziliby śledztwo w sprawie każdego poronienia. Tak na wszelki wypadek, bo żałoba matki nie ma znaczenia.

Więc z jednej strony w mojej głowie pojawia się głos, który chętnie uporządkowałby świat, który karałby pijane ciężarne, wlepiał mandaty niesprzątającym po psach i krzyczał na ignorujące wszystko matki dziesięciolatków, które szaleją i potrącają maluchy na placu zabaw dla dzieci do lat sześciu. Ale jest też drugi głos, który mówi, że ludzie zwykle są dobrzy, tylko czasem leniwi, czasem niewychowani, a czasem niedoedukowani. Że lepiej kogoś nauczyć, przekonać. Że agresja prawie zawsze wzbudza agresję, a uśmiech potrafi zmienić świat. Że warto podziękować za zwykłą, ale dobrą rzecz (pomocny lekarz, wolniejszy kierowca puszczający cię na autostradzie), żeby dana osoba wiedziała, że ktoś to docenia.

 

Właśnie wróciłam z wycieczki po zachodniej Europie i utwierdziła mnie ona w przekonaniu, że to straszne, gdy ludzi traktuje się tak na wszelki wypadek jak lekko niepełnosprawnych intelektualnie. W Zjednoczonym Królestwie w łazienkach wiszą sznurki, bo rząd ma obawy czy włącznik o wysokim stopniu wodoodporności da radę, a gniazdka mają specjalne zaślepki, przez co są dużo droższe i niekompatybilne z kontynentalnymi sprzętami, bo rząd się boi czy na pewno obywatel się nie porazi prądem. W Holandii w wielu miejscach na pięknej czteropasmowej autostradzie wszyscy jadą 100 km/h, bo rząd ma obawy czy obywatel przypadkiem się nie zabije. Z drugiej strony po Londynie nadal jeżdżą starsze autobusy z otwartym tyłem, a obywatel może jeszcze wskoczyć do niego, gdy odjeżdża z przystanku albo wysiąść, gdy jest korek czy gdy stoi przed skrzyżowaniem na czerwonym świetle. W Niemczech są nadal odcinki autostrad bez ograniczenia prędkości (coraz mniej ze względu na ich stan), a jakoś jeździ się tam z podobną prędkością jak w Polsce. Bo człowiek zwykle myśli rozsądnie i nie wyskoczy z autobusu pod koła samochodu czy nie będzie pruł po autostradzie 250 km/h, żeby się zabić. A jak ktoś jest szalony, to i zakazy nie pomogą, bo je najnormalniej w świecie zignoruje. Jednak mimo swoich porządkowych zapędów dochodzę do wniosku, że bardziej lubię traktowanie ludzi jak dorosłych. Ale niektórym wydaje się, że państwo o dziesiątkach przepisów, nakazów i zakazów działa najlepiej.

W takim momencie przypomina mi się owczarek znajomych. Gdy koleżanka była sama w domu, pies chodził za nią wszędzie. Gdy w domu była jej mama, nie przekraczał progu kuchni, a gdy słyszał kroki gospodarza, natychmiast uciekał do ganku. Każdemu wydawało się, że pies jest dobrze wytresowany, a on zręcznie poruszał się między przyzwoleniami, zakazami i karami. Trochę podobnie jest z ludźmi. Głupie prawa i tak obejdą, odwrócą kota ogonem, wykorzystają luki prawne.

Dlatego tak ważne jest, aby motywować dzieci w inny sposób niż karą i strachem, aby pokazać sens i cel w tym, co robimy, a nie wyrobić sztuczny nawyk posłuszeństwa - który zwykle pojawia się tylko wtedy, gdy rodzic patrzy. Bo taka motywacja jest płytka. Bo w końcu dziecko się urwie ze smyczy, a wtedy hulaj dusza, piekła nie ma! I pamiętajcie: "Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz. Jeśli nie wie – wytłumacz. Jeśli nie może – pomóż." (Janusz Korczak). Zamiast mówić tylko "nie wolno", pokazuj realne zagrożenia, zamiast dać klapsa, powiedz, że jest Ci przykro i pokaż realne skutki złego zachowania.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Wyprawa w Bieszczady

Najśmieszniejszą rzeczą w Bieszczadach jest to, że niby są w Polsce, ale tak trochę na końcu świata. Dla nas to prawie 7 godzin samochodem. Do Berlina jest szybciej, do czeskiej Pragi podobnie. W sumie jest to też ich spora zaleta, bo jadą tam tylko sami narwańcy, a panie w szpileczkach lansują się na Krupówkach.

Ta wyprawa przypomniała mi czasy licealne, gdy wsiadaliśmy w pociąg (od nas jeszcze wtedy jeździł), braliśmy duży plecak na plecy, stare, ale porządne skórzane trapery na stopy (kto wtedy u nas słyszał o gore-texie?) i szliśmy. Słońce czy deszcz - szliśmy. I tak byliśmy rozpuszczeni, bo spaliśmy w schroniskach i nosiliśmy tylko śpiwory w ramach dodatkowego ekwipunku. Mężny na studiach nosił jeszcze namiot i kocher :D

Tym razem plany były duuuużo spokojniejsze, bo braliśmy Manię. Już sama trasa była wyzwaniem, bo kilka godzin w foteliku samochodowym dla dziecka w wieku poniemowlęcym nie jest niczym zdrowym (oczywiście dla niemowlęcia tym bardziej). Wieczorem po pracy, w wigilię Bożego Ciała pojechaliśmy do bliskiej rodziny w Sandomierzu (dłużej niż zwykle z racji ruchu okołoświątecznego), a na drugi dzień do Dwernika z postojem pod Rzeszowem na herbatkę u naszej sąsiadki (z jednej strony drogi były całkiem puste ze względu na święto, a z drugiej raz musieliśmy objeżdżać napotkaną procesję).

W Dwerniku zamieszkaliśmy w gospodarstwie agroturystycznym pani Basi, której mąż pochodzi z Warszawy (wreszcie ktoś, kto naprawdę p* wszystko i pojechał w Bieszczady?), a sama pani Basia okazała się wielką propagatorką sztuki. Stwierdziła, że ludzie nie czytają, więc postanowiła ich do tego zmusić. Przywitał nas więc okolicznościowy wiersz wypisany na naszych schodach.

Przyznam, że mi bliższa jest proza niż poezja, ale wybór pani Basi był tak doskonały, że czytałam z radością. Ponieważ od niedawna chodzimy na "gordonki" i Mania lubi rytmiczanki, do jednego wiersza ułożyłam własną. Brakowało autora, więc myślałam, że to twórczość pani Basi, a tu okazało się, że to młody Puszkin: "Szarańcza leciała, leciała, siadła. Siedziała, siedziała, wszystko zjadła i znów poleciała!".  Kiedyś gościł tu pięcioletni chłopiec, któremu bardzo spodobała się fraszka Mariana Załuckiego: "Kto jest winien wszystkiemu - Cham zapytał gbura. Uzgodnili: kultura!". Gdy dwa lata później był z rewizytą, od razu podbiegł i wołał: "Pokażcie mi tego chama!".

Gospodarstwo nie było ani mocno turystyczne (to dobrze), ani mocno agro, ale z dwóch psów jeden był towarzyski i wygłaskany przez wszystkie dzieci, więc Mania też się z nim zaprzyjaźniła. Nawet postanowiła z nim spać.

Pierwszego dnia wieczorem podjechaliśmy do zabytkowej drewnianej cerkwi w Smolniku, obejrzeliśmy zapierający dech w piersiach zachód słońca i trafiliśmy na zaganianie kóz w sąsiednim gospodarstwie. Gospodarzowi pomagały kilkuletnie dzieci i Mania też pobiegła za nimi. Godpodarz zabrał nas aż do koziarni. Tam malutki koziołek zaczął się przytulać do Mani i ssać jej palca. Radości było co niemiara. Dzieciakom zrobiłam na ich prośbę kilka zdjęć, a Antek zawisł na moich plecach i nie chciał puścić. Od ich mamy, pani Oli, kupiłam jeszcze kilka kozich serów (twarogowy z pomidorami, czarnuszką, wędzony, długodojrzewający, mniam) koziego sernika i domowy syrop z mniszka lekarskiego na przeziębienia.

Kilka godzin w Bieszczadach, a już odpoczęliśmy i poczuliśmy się trochę jak w domu.

 

  

 

  

 

 

 

 

Na drugi dzień rano wybraliśmy się na szlak. Pożyczyliśmy plecak-nosidło od sąsiadów, ale nie na tyle wcześnie, żeby go przetestować i oswoić. Mania się go trochę bała i postanowiła iść na własnych nogach. Wcale by nam to nie przeszkadzało, gdyby nie to, że koło południa prognozowano burzę. W końcu lekko opornie weszła do nosidła pod warunkiem, że ja ją poniosę. Na grani połoniny mieliśmy ją wypuścić, ale ponieważ siedziała spokojnie, stwierdziliśmy, że trochę nadrobimy dystans. Wszystko wyjaśniło się po kilku minutach - Mania zasnęła. Nosidło powędrowało na plecy mężnego, a deszcz złapał nas na końcówce zejścia akurat, gdy zastanawialiśmy się pod chatą na szlaku, czy w niej odpocząć (piękny napis: "Tam na dole zostało wszystko to, co nas męczy"). Kiedyś na szlaku widzieliśmy dużo ludzi z dziećmi w plecakach. Teraz byliśmy prawie jedynymi, ludzie na nas patrzyli albo z uśmiechem albo z zaskoczoną miną, niektórych z nich nawet wyprzedziliśmy. Spotkaliśmy jeszcze powolutku idącą panią w ciąży i rodzinę z 7-miesięczniakiem, 4-5-latkiem i 9-latką, ale ta już pomykała jak kozica. Dla nich to dopiero szacun!

 

 

Trzeci dzień wypełnił nam przejazd kolejką wąskotorową (Mania uwielbia pociągi) i wizyta w mini-zoo. Bardzo lubimy mini-zoo, bo fajniej jest obejrzeć te kilka zwierząt, ale z bliska, niż w wielkim zoo wypatrywać ich z lupą. A dla dziecka często kogut jest bardziej atrakcyjny niż żyrafa. Tu dodatkowo można było kupić kubeczek zboża i nakarmić jelenie, muflony, dziki czy kaczki.

  

PS. Nie nadawałabym się na ambasadorkę programów typu Kids Travel sprawdzającą, czy każde gniazdko ma zaślepkę. Mieszkaliśmy w wiejskim domku, a Mania kąpała się w starej emaliowanej lekko podrdzewiałej pod spodem miednicy ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1