Nowy uszytek - ręcznik dla lali

Nie wiem, czy wiecie, ale obie lalki-bobasy mają u nas status członka rodziny. Mogę z dumą pochwalić się, że jestem babcią :) Lale mają swoje gadżety: wózki, smoczki, butelki.

Ponieważ Mania ma końcówkę rotawirusa, a na dworze upał, musi niestety siedzieć w domu. A jak wiadomo w domu zawsze jest troszkę nudniej niż na dworze. Stąd konieczność przeszycia prującego się szwu piżamy stała się pretekstem do odgrzebania starego projektu. Gdy jakiś czas temu jechaliśmy z mężnym odebrać używany ręcznik Skip Hop z Olx za 5 zł, usłyszałam, że jestem trochę nie ten tego ;) Pewnie to prawda, ale w mojej głowie był już plan.

W jego rezultacie wczorajszy późny wieczór minął mi na oglądaniu z mężnym nowo odkrytego świetnego serialu "Designated Survivor" i wielkim pruciu. Samego szycia, a raczej przeszywania, nie było dużo: musiałam zmniejszyć ręcznikowy kaptur (mocno się nie dało z racji naszytych kaczych oczu i dzioba) oraz sam ręcznik, a potem wszystko od nowa obszyć lamówką. Niby nie dużo, ale skończyłam o 3 rano, niby prosto, ale pierwszy raz robiłam skośne połączenie lamówki.

Gdy Mania rano się obudziła i zobaczyła lalkę, wróć! swoją dzidzię, w nowym ręczniku, aż zaświeciły się jej oczy i wyjątkowo szybko otwarły. "Dobrze czy źle?", zapytałam. "Dobrze!", odpowiedziała z przekonaniem. Raczej nie muszę się zastanawiać, co będzie dzisiaj robić cały dzień :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - czerwiec

10/06

Mania ogląda książeczkę i widzi płatek śniegu.
Mania: "Co to?"
Ja: "No zgadnij. Takie białe. Zimą było. Leży warstwą na drzewach i ziemi..."
Mania: ?
Ja: "Na 《ś》"
Mania: "Nasiono?"

 

11/06
Mania: "Ciociu, a ja będę mieć braciszka!" (nic mi o tym nie wiadomo)
Ciocia: "A jak będzie mieć na imię?"
Mania: "Julka!"
Ciocia: "Jak braciszek, to chyba Julek?"
Mania: "Nie, Julka!"

 

18/06

"Mamo, potrzymaj mi soczek. Tylko nie pij, bo się zapłaczę"

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Mania ogrodniczką

Dzieci zwykle traktują wiele codziennych czynności jak dobrą zabawę. A ponieważ mężnego nie ma, a ja mam niezłą listę zadań do zrobienia, zaangażowałam Manię w swoją pracę, a dokładnie w przesadzanie kwiatków.

Właściwie to większość pracy wykonała ona, bo jak zabrała łopatkę, to już nie chciała oddać. "Mama sadzi rękami, a ja łopatką, bo nie mam rękawiczek". Dobrze, że znalazłam jeszcze jeden worek ziemi i doniczkę w piwnicy, bo rozmach był :D "Jeszcze, jeszcze, fajne to!".

Jeszcze mam parę kwiatków do przesadzenia, tylko muszę kupić doniczki. "Tak, kup, jutro kup, znowu będziemy sadzić". Także czasem zamiast na siłę szukać zabaw, a pracować, jak dziecko śpi, lepiej zrobić to razem :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Po egzaminie

"Katarzyna, wygląda na to, że nie wyspałaś się w ciągu ostatnich kilku tygodni", obwieszcza mi codziennie aplikacja Samsung Health. Jakbym sama nie wiedziała ;)
 

Czuję się trochę jak parę dni po porodzie. Wtedy odwiedziła mnie mama i wyszłyśmy razem na spacer z malenką Manią. A ponieważ ona tak ładnie spała w wózku, na drugi dzień mama zaproponowała, że wyjdzie sama, a ja będę mieć pół godziny wolnego. Trochę dziwnie było mi oddać własne dziecko. Ale nagroda kusiła. Pół godziny!!! Mój mózg pracował mniej więcej tak: "O Boże, o Boże! Co tu zrobić, co tu zrobić?? Zjem obiad. Tak, spokojnie usiądę i zjem obiad! Albo nie, umyję sobie wannę, bo z dzieckiem na ręku trudno. No gdzie! Olać jedzenie, olać wannę, zdrzemnąć się!!!". Moje myśli biegały, jak pies spuszczony ze smyczy.
 

Teraz mam podobnie. Mam tysiąc rzeczy, które chciałabym zrobić. Z jednej strony gotowa do działania, a z drugiej całkowicie wykończona. I nie wiem, za co się zabrać. Wszystkie rzeczy do zrobienia skrzętnie notuję sobie od trzech miesięcy, żeby móc je od razu wyrzucać z głowy. A teraz trzeba je pozamykać: szklarz, kwiatki na balkon, szafy, dentysta, fizjoterapeuta, okulista Mani, może nawet fryzjer, bo ostatnio z braku czasu farbowałam sobie włosy sama. Ale najważniejsza jest Mania, czas dla niej jest najważniejszy.
 

Egzamin CFA był ciężki, całe 6 godzin liczenia i pisania, ale ciężki był przede wszystkim czas przed egzaminem. Dla nas wszystkich. Dla Mani to dużo czasu beze mnie, a jak już byłam, to niewyspana i pewnie momentami lekko zdenerwowana. A przez to, że mama była po operacji, kilka osób odbierało ją na zmianę z przedszkola; dom nasz, dom babci, dom sąsiadki - takie cygańskie dziecko. Dla mężnego to wyzwanie, żeby połączyć pracę w nadgodzinach z opieką nad Manią i zorganizować wspólne weekendy we dwoje. Może na złe to nie wyszło, bo przy mnie Mania jest mamusiowa i mężny staje się rodzicem gorszego sortu, a jak zostają sami, to się świetnie dogadują i fajnie spędzają czas. Kolejny plus, że częściej odwiedzali dziadków. Dla mnie to kilkaset godzin ciężkiej i żmudnej nauki, bolący kark, bolący chory kręgosłup, kilka kilogramów nadwagi, wydarte skórki w paznokciach, próba ogarnięcia w tym wszystkim domu i tęsknota, że nie mogę spędzić więcej czasu z nimi. I prawie pół roku wyjęte z kalendarza.
 

Czy żałuję? Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Jasne, że szkoda tych chwil niespędzonych z rodziną. Pewnie jak nie zdam, będzie mi jeszcze bardziej szkoda. Ale zdałam już 2 egzaminy z 3 potrzebnych do certyfikatu i ciężko tak zatrzymać się w połowie drogi. Napewno dumna jestem, że nadal mam w sobie siłę walki i chęć nauki. Tym bardziej, że ten egzamin ma w Polsce wysoce męską nadreprezentację. Kobiet było tylko 10-15%, a większość takich zaraz po studiach, bez zobowiązań. Chociaż były dwie panie w ciąży. Jedna nawet zdawała już drugi egzamin będąc w ciąży, a co za tym idzie z żywiołową dwulatką niechodzącą do żłobka czy przedszkola. Pełen szacunek z mojej strony. Ja jednego w ciąży nie zdałam, bo za każdym razem, jak brałam książkę do ręki, to zasypiałam. Za to rok później poprawiłam z niemowlęciem.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Życzenia na Dzień Matki

Dzwonię do mamy, a w tle Mania:
"O mama, daj, daj, ja chcę! (do słuchawki:) Mamo!! Jestem u babci! Kocham cięęęę!!! Bardzo cię kocham! Zdrowia! I nie mam skarpetek!!!!!!"

Dzisiaj niestety wyszłam z pracy późno. I padał deszcze. I zmokłam. Ale to wszystko po to, żeby każda mama dostała tęczę. A ja jeszcze dostałam konwalie ("Masz mamo, żebym nie zepsuła" ;)). I na koniec na pocieszenie piękne niebo, żeby było mi się lżej uczyć :)

 

 

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - maj

03/05
Tata: "Ojej, założyłem Ci majtki w złą stronę"
Mania: "Taki gapcio jesteś!"

17/05 "Mamusiu, musisz tu umyć, bo wczoraj Lusia pobrudziła. Ja widziałam"

18/05 "Śpi babcia? Śpi?? Niemożliwe, że śpi. Jest dzień!"

18/05 Mania dorwała mój telefon. Zainstalowała mi... Dzienniczek migrenowy ;-)

18/05 Musiałam zostawić Manię z babcią, która jest po operacji. "Byłaś grzeczna dla babci?", pytam po. "Tak, jestem babci opiekunką".

19/05 Babcia odważyła się i wyszła z Manią z domu. Wstają z ławki, a Mania: "Poczekaj, wezmę ci siatkę!"

25/05
Babcia: "Zobacz, troszkę ci się spodnie podarły."
Mania: "A niektóre panie chodzą w podartych dżinsach."
Babcia: "Bo taka jest teraz moda."
Mania: "To ja też będę modna."

25/05
Mania: "Mamo, wylało się!"
Ja: "To masz chusteczkę i wytrzyj."
Mania: "Tylko, mamo, więcej nie rozlewaj!"
Ja: "Ale to ty rozlałaś, a nie ja!"
Mania: "Tak sobie tylko żartowałam."

25/05
Mania: "Śpiewam, żeby nie było ci smutno: Raz dwa trzy! ♩♩♩ Było sobie miasto i ulica czerwona! I był chłopiec!! I potrącił go samochód!!! I nie mógł chodzić i płakał!! I zrobił sobie krzywdę!!!"♩♩♩

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

O szczepieniach subiektywnie

Sytuacja 1. W szkole rodzenia położna doradza, by szpitalu zapłacić 50 zł za lepszą szczepionkę ma WZW. Jak to lepszą? To są gorsze? I dlaczego system zdrowotny oszczędza na niemowlętach???

 

Sytuacja 2. Czytam i czytam. Co się da. Po polsku i po angielsku. Aż głowa pęka. Niestety w Polsce dostępne są tylko oficjalne strony typu szczepienia.pl albo po drugiej stronie barykady stopnop.pl. Stopnop nie czytam (chyba, że jakiś odsyłający link, to zerkam), ale za to czytam Marię Majewską. I rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz komunikaty Głównego Inspektora Sanitarnego. Są jeszcze fora rodzicielskie, ale pojedyncze przypadki są niczym w statystyce ("Nie szczepię i moje dziecko nie choruje, a koleżanka szczepi i jej ciągle choruje"), a bardziej profesjonalnie mówiąc statystycznie nieistotne. I fora para-medyczne lekarzy i rodziców dyskutujących o ułożeniu optymalnego kalendarza szczepień - te już lepsze. Im więcej czytam, tym bardziej czuję się głupia. Aż głowa pęka. Dymi wręcz.

Chyba jednak bardziej skłaniam się do szczepionek jak najmniej skojarzonych. I nie rozważam nieszczepienia, chociaż boję się niektórych NOPów, czyli odczynów poszczepiennych (bo przecież jakieś istnieją), a raczej kombinuję, jak zaszczepić mądrze.

 

Sytuacja 3. Dzwoni pani z infolinii LuxMed i za "jedyne" 900-4500 zł zależnie od pakietu chce mi sprzedać pakiet prawie wszystkich lub wszystkich możliwych szczepień do 2 roku życia, przy czy pakiet nie uwzględnia poślizgów i obowiązuje do skończenia 2. roku życia przez dziecko. Dziękuję, postoję. A w każdym razie chociaż jeszcze poczytam zanim podejmę tak istotną decyzję w 2 minuty.

Sytuacja 4. U Mani dosyć szybko zauważyłam zwiększone napięcie mięśniowe, potwierdzone przez pediatrę i potem przez neurologa. Pani neurolog zaleca wolniejsze i ostrożne szczepienie (nie 5-w-1, żeby obserwować reakcje na szczepionki), zaszczepienie koniecznie krztuśćcem bezkomórkowym, a wcześniej zrobienie USG przezciemiączkowego, żeby wykluczyć potencjalne dodatkowe kwestie neurologiczne. I stąd kalendarz szczepień nam się później opóźni bo a) czekam na wizytę u neurolog i USG, b) długo szukam DTPa 3-w-1 (to "Pa" to krztusiec bezkomórkowy czyli acelularny właśnie), bo akurat od 2 miesięcy brak w hurtowniach farmaceutycznych, a te z bezpłatnej puli sanepidu są dla faktycznie ciężkich przypadków typu dziecko po udarze, a nie tam ze zwiększonym napięciem. Trochę to komiczne, że sporo rodziców nie chce zaszczepić swojego dziecka, a ja właśnie chcę, tylko nie mam czym.

 

Sytuacja 5. Pierwsza wizyta szczepienna w przychodni. Chcę szczepić tylko na WZW, bo jeszcze czekam na USG, a na WZW dostałam już zielone światło od pani neurolog. Nowo poznana przypisana nam losowo lekarka a) chce zaszczepić na wszystko, na co się da ‌(czyli standardowe 5 + rotawirus), b) traktuje mnie z pogardą i jak debila i c) ostatecznie wręcza do podpisania kartkę, że rezygnuję z pozostałych szczepień i zostałam poinformowana o szczepieniach dodatkowych, z których również rezygnuję. Zero sensownej rozmowy. Nawet nie wiem, czy rezygnuję dzisiaj, czy na zawsze. Z wizyty wychodzę psychicznie podeptana.

 

Sytuacja 6. USG wypada dobrze i jakiś czas później znajduję DTPa tak blisko, pod nosem w LuxMedzie. To olbrzymi moloch medyczny i gdzieś dostali albo wcześniej kupili hurtowe ilości. Szczepię. Pierwszy NOP* - po ok. 30 godzinach Mania przestaje gugać, milknie, co najwyżej płacze i wydaje się przeraźliwie smutna. Lekarz LuxMed bada dokładnie, nic nie znajduje, nie chce wypełnić zawiadomienia o NOPie do sanepidu. Lekarz POZ też. Odchodzę od zmysłów. I dodatkowo się wkurwiam na lekarzy. Po tygodniu wszystko mija. Koleżanka potem mówi, że jedno z jej dzieci też tak miało tylko bez szczepienia. Być może jakiś skok rozwojowy.

 

Sytuacja 7. Odwiedza nas koleżanka internistka. Młoda, ambitna, rozsądna. Podpytuję, co wie, o szczepieniach. Okazuje się, że miała staż w szpitalu pediatrycznym. I nawet pytała lekarkę nadzorującą o to, które szczepienia nieobowiązkowe są ważne, a które mniej. Lekarka powiedziała coś w stylu, że ospa nie tak koniecznie, bo nawet dzieci nieźle ją przechodzą. Kolejnego dnia koleżanka stażystka przyszła do pracy i okazało się, że w nocy przywieziono  na dyżur dziewczynkę z ospą, która po kilku dniach zmarła. Lekarka stwierdziła, że los sprowadził ją do parteru.
Koleżanka mówi też, że na wykładach uczono ją, że szczepienie kilkoma szczepionkami na raz generalnie nie jest złe, bo organizm przechodzi wtedy w wysoki stan alertu i powinien złapać wtedy silną odporność.


Sytuacja 8. Żeby chociaż trochę rozdzielać szczepienia, na jednej wizycie planuję szczepić przeciwko DTPa, na drugiej HIB+polio, a na którejśtam kolejnej WZW. Z przerwami co najmniej miesięcznymi, ale raczej dwumiesięcznymi. Z obowiązkowymi czekam na jakieś dłuższe "okienko" w naszym pokręconym kalendarzu szczepień. 

Z przesuniętego kalendarza wynika jeden plus - z racji późnego wieku (6 miesięcy) Mania może dostać jedną szczepionkę przeciwko HIB mniej. Mania ma 5 miesięcy i 3 tygodnie, ale lekarka upiera się, że dziecko musi mieć skończone 6 miesięcy i szczepi tylko przeciwko polio. Po dwóch dniach dostaję interpretację z sekretariatu Głównego Inspektora Sanitarnego: "zapis należy interpretować analogicznie do informacji zawartych w Programie Szczepień Ochronnych na 2015 rok w części - Organizacja Szczepień w punkt. 4 str. 26 w brzmieniu "Określony w części I A.PSO wiek dziecka należy rozumieć jak w przykładzie: dziecko, które ukończyło 3 lata jest w 4 roku życia". W przypadku Pani dziecka, jeżeli dziecko ukończyło 5 miesięcy to oznacza, że jest w 6 miesiącu życia. Mała satysfakcja, że ja wiem, a lekarka okazała się być niedouczona, tylko traci dziecko, bo kolejna szczepionka przesuwa się o ponad miesiąc.


Sytuacja 9. Spotykam koleżankę, która ma kolegę lekarza, który jakiś czas temu był stażystą u jakiegoś znanego polskiego profesora (nazwiska nie zapamiętałam). Kolega się dopytywał, bo sam ma dzieci. Profesor ten potwierdził, że akurat szczepionki skojarzone 5-w-1 uznawane są za relatywnie bezpieczne i on poleca nimi szczepić, jeżeli nie ma innych przeciwwskazań.


Sytuacja 10. Któraś z kolejnych, ale tych wcześniejszych szczepionek skutkuje tym, że kilka godzin po przyjściu do domu Mania zaczyna się zanosić. Na szczęście nie do omdlenia. Przytulam mocno, dmucham w twarz, sama nie wiem, skąd wiem, co robić. Widok zanoszącego się dziecka jest straszny. Do wieczora wiem chyba wszystko o zanoszeniu. Dobrze, że moja mama jest emerytowaną pielęgniarką pediatryczną i sporo takich przypadków zna z autopsji. Na szczęście potem jeszcze 2 epizody i od prawie 2 lat spokój. Wszystkie kolejne szczepionki już spokojnie, nawet bez odczynów poszczepiennych (z wyjątkiem jednego zaczerwienienia).



DLACZEGO WIĘC SZCZEPIĘ?

1. Bo wiem, że są NOPy, ale wiem też, że dzieci faktycznie umierają od chorób zakaźnych, a dokładniej od ich powikłań.
2. Bo nie wierzę, że jak się dziecko dobrze leczy, to powikłań nie ma. Zawsze mogą być. Dokładnie tak samo jak NOPy. A powikłania mogą kończyć się zgonem, zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem opon mózgowych czy sepsą.
3. Bo słyszałam z pierwszej ręki o więcej ilości zgonów w bardzo małej grupie niezaszczepionych dzieci (<10% dzieci), a o żadnym wśród tych zaszczepionych (>90%, gdzie zgon może być traktowany jako NOP), a statystycznie powinno być odwrotnie - większa próba to większa reprezentacja.
4. Bo moja mama przez 20 lat szczepiła dzieci w mieście o 27 tys. mieszkańców, gdzie o każdej dziwnej chorobie czy NOPie wiedziało całe środowisko medyczne, gdzie znała ona "swoje" przychodniane dzieci i nie spotkała się z żadnym istotnym NOPem (a to już statystycznie duża próba). Za to jedno niezaszczepione dziecko zmarło.
5. Bo po tych całych przygodach Mania jest zdrowa, wesoła i bardzo sprytna/inteligentna (fakt, statystycznie nieistotne, ale subiektywnie istotne).


O CZYM NALEŻY PAMIĘTAĆ?

1. Żeby dziecko było perfekcyjnie zdrowe. Jak nie jest, najlepiej od razu odwołaj wizytę, bo a) jak masz lekarza-konowała, to zignoruje i zaszczepi, b) wprowadzając zawirusowane dziecko do przychodni dzieci zdrowych, ryzykujesz zarażenie wirusem świeżo zaszczepionych dzieci. Ponieważ Mania ma predyspozycje do chorób nerek, jak niepokoił mnie jakiś najmniejszy objaw moczowy, pobierałam mocz kilka dni przed i płaciłam te kilkanaście zł za badanie ogólne. Jak wiesz, że dziecko ma lekki zaschnięty katar od zimy i kaloryferów, to raczej możesz machnąć ręką, ale jak pojawia się świeży katar, to lepiej przesunąć szczepienie, bo nigdy nie wiesz czy to akurat nie jest początek np. infekcji wirusowej. Najlepiej 2-3 dni przed i po unikaj wizyt obcych dzieci. Potem z czasem coraz lepiej będziesz znać organizm swojego dziecka, reakcje na przeziębienia czy choroby. Ja obecnie dwulatkę już na drugi dzień po szczepieniu puszczam do naszego przedszkola Montessori.

2. Żeby się nie śpieszyć z niektórymi szczepionkami - chociaż szczepienie przeciwko odrze-śwince-różyczce kalendarz przewiduje na 13-15 miesiąc, sporo lekarzy każe odczekać do tych 15 miesięcy, bo jest to ciężka szczepionka. A jak ten wiek wypada w marcu-kwietniu, kiedy dziecko często łapie wirusy, to lepiej poczekać nawet do maja. Albo jak konkretnej szczepionki nie ma w przychodni i szczepią jedną, a na drugą każą przyjść po 2 tygodniach, to poczekaj chociaż ten miesiąc - niech organizm dojdzie do równowagi po pierwszym szczepieniu.

3. Żeby w miarę możliwości przeczytać rozporządzenie GIS, bo wiedza niektórych lekarzy pozostawia sporo do życzenia. A ostatecznie to Ty jesteś odpowiedzialna/odpowiedzialny za to dziecko.

EPILOG ;)


Sytuacja 11. Lekarka Mani odchodzi z przychodni i mam na cito wybrać lekarza. Tu forum pomaga - koleżanka z okolicy poleca mi lekarkę, która okazuje się być super i sama uważa, że bezpieczny spokojny odstęp między szczepieniami to dwa miesiące. Nie traktuje mnie też jak ostatniego debila albo mebla, czuję, że mam partnera do rozmowy i nawet jak się zagubię, to jej mogę zaufać.


Zdjęcie: CC0 Public Domain /qimono

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa odsłona kultowej serii "Poczytaj mi, mamo"

Możecie wierzyć lub nie, ale "Poczytaj mi mamo" to seria wydawnictwa Nasza Księgarnia, którą pamiętam jeszcze z własnego dzieciństwa. Wtedy były to kwadratowe kilku-kilkunastostronicowe książeczki w miękkiej oprawie. Większość z nich ma tyle lat, co ja i kilka jeszcze uchowało się w naszej rodzinnej biblioteczce.

Kilkanaście już lat temu Nasza Księgarnia postanowiła wznowić wydanie serii, ale w zmienionej formie. Po 10 opowiadań zostało zebranych w jeden tom w twardej oprawie z dokładnym odwzorowaniem treści i tak charakterystycznymi rybkami i koniczynkami na okładce. Olbrzymie brawa dla wydawnictwa za zachowanie rysunków świetnych polskich rysowników i odwzorowanie graficzne starych wydań łącznie z okładkami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przez co pewnie niejednemu rodzicowi oczy zaszkliły się ze wzruszenia, jak brał tom do ręki i przypominał sobie stare opowiadania. Ja w każdym razie sporo z nich pamiętałam łącznie z obrazkami, co mnie zaskoczyło. Takich "oryginalnych" tomów do tej pory wydano już osiem, a do tego jeszcze kilka innych ("Baśnie braci Grimm", "Mitologia" czy "Dzieci z Bullerbyn") w spójnej oprawie.

Z jednej strony wydanie było ładne, estetyczne, takie szlachetne (gruba oprawa, porządnie szyte tomy z metalicznymi kokardami na okładce), z drugiej miałam obawy, żeby taki tom dać dziecku do podglądania (duży, ciężki i nie daj Boże jeszcze się zniszczy) w przeciwieństwie do moich starych bajeczek (a przecież to one stają się powoli białymi krukami). Trochę takie do postawienia na półce i podziwiania. Irytowało mnie też to, że książki dla lepszej proporcji stały się prostokątne i otrzymały biały pasek nad i pod tekstem, przez który zużyto więcej papieru, a książki są większe, cięższe i naturalnie zajmują więcej miejsca (na półce tego nie czuć, ale gdy się pakuje plecak skarbów na weekendowy wyjazd do babci już tak). "Gdyby były kwadratowe byłyby idealne", myślałam.

Mimo tego, co wyżej napisałam, nasze tomy bynajmniej nie zalegają u nas na półce celem prezencji, tylko są intensywnie użytkowane i zasadniczo zamieszkały na mojej szafeczce nocnej. Gdy dziecko ma około 2,5-3 lata pojawia się u niego potrzeba dłuższych opowiadań i ciut bardziej rozbudowanej fabuły, nawet kosztem obrazków. Sporo też czyta się do snu. Te opowiadania są ładne, przyjemne, mądre. Bestsellery ostatnich lat wydają się takie ciekawe, kreatywne, wręcz interaktywne, z zaskakującymi rysunkami, ale niektóre z nich przy zestawieniu z taką klasyką wyglądają trochę głupkowato. Zresztą ostatnie trzy książki wypożyczone jedna po drugiej przez Manię z biblioteki (chodzi z tatą, ale sama oddaje, wybiera i pożycza) to nieposiadane przez nas tomy z tej serii. W opowiadaniu "Hihopter" (księga szósta) jest tak zakochana, że ciężko nam było ją niedawno oddać i teraz jest to pierwsza książka na liście do kupienia. Na drugim miejscu jest "Stefek Burczymucha" (księga czwarta), którego duże fragmenty znam na pamięć.

Jak mnie więc ucieszyło, gdy dowiedziałam się, że Nasza Księgarnia przygotowała nowe wydania "Poczytaj mi, mamo", których premiera odbędzie się za niecałe 2 tygodnie. Środek pozostał w tej samej niezmienionej szacie graficznej, okładki wizualnie stały się bardziej dziecięce i lżejsze, tomy kwadratowe (ta sama szerokość), więc trochę mniejsze i fizycznie lżejsze. Szkoda tylko, że twórcy nie pomyśleli o odchudzeniu tomów przez zejście z 10 opowiadań do 5-7 nawet kosztem zrobienia delikatniejszej okładki. Wtedy książka byłaby odpowiednia do małych rączek trzy-czterolatków. I szkoda, że mam już kilka tomów w domu, bo nie lubię mieszać wydań, ale teraz kupiłabym raczej te nowe. Ale... nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: stare wydania w sklepie internetowym Naszej Księgarni są przecenione o 50% :D

Która się Wam bardziej podoba?

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - kwiecień

17/04"Lusia musi urosnąć, żeby była panienką i mogła jeździć na hololondze jak dziewczyny"

29/04 "Z Lusią idziemy na basen. Spróbujemy czy Lusia się nie otupi!" ;)

29/04
Ja: "Kupiłam ci skarpetki" 

Mania: "A dlacego?" 

Ja: "Bo cię kocham" 

Mania: "Oooo jakie słodkie. Jak sobie te obsikam (pokazując na obecne), to sobie założę"

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - marzec

03/03

Ja (do budzącej się Mani): Mogłabym cię zjeść!
Mężny: Nie mogłabyś, bo masz post od słodyczy, a ona jest baaardzo słodka!

07/03

Przegląd miłości ;) "Mania lubi melona. I lubi lizaki i cukierki, i czekoladę, i ciastka, i tort, i marcepana, i picie czekoladowe..."

14/03 

"Tato, nie masz skarpetków. Zaniosę cię!"

19/03

Ja: Kopnęłaś tatę w buzię i sobie wargę rozciął na zębie.

Mania: Wypadł?

Ja: Nie wypadł.

Mania: Zaraz wypadnieee...

23/03 

"Uspokój się, tata!"

24/03

Mani spękały usta, więc dostała swoją pierwszą szminkę, przepraszam, "spinkę do ustów" :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - luty

1/02 Mania czytałam niedawno Turlututu, a teraz w kluczach znalazła brylok. "Wieża Aflaa. Taka sama!

 

6/02 "Taty nie ma. Martwię się o tatusia!" (Był w pracy)

 

8/02 "Róziowa, róziowa, roziowa!!! Maścia do dupki. Tam na gorze, pokazałam ci, o tam" czyli higiena z tatą

9/02 Babcia poprosiła, żeby jej powiedzieć, jak jest małpa po angielsku, bo Marysia się uczyła w przedszkolu. Okazało się, że zna już: mon...key!, e...lefant!, dog!

Ja: "A powiedz, jakie zwierzątko chcesz, to ci powiem po angielsku."
Mania: "Strusia!"
Tata: "A skąd ty znasz takie zwierzątko?"

M. (oczywistym tonem): "Mania przecież zna strusia!"

M.: "Nie zjadaj mi! Nie ruszaj tego, to Marysi jest. Nie można tego jeść Marysi. To Marysia tu zje wszystko!"

22/02 Dwa dni temu żeby się trochę pouczyć w spokoju, wysłałam Manię razem z mężnym do sklepu na skrócenie spodni. Argumentem przekonywującym był kącik zabaw i stoisko z rurkami. Niestety stoiska nie znaleźli, mężny stwierdził, że pewnie się zlikwidowało. Dzisiaj pojechali razem odebrać spodnie. Po zabawie w kąciku wracali do samochodu inną drogą, nagle Mania stanęła i zawołała: "PACHNIE RURKĄ!!". Tak, znalazła.

 

26/02 Jajko obrane ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Pachnąca wiatrem

Włosy mojej Maryni po umyciu pachną mokrym psem.

Pierwszy raz ten zapach zaskoczył, trochę drażnił. Wcześniej pachniała po bobaskowemu, a potem długie włosy myte lekkim hipoalergicznym bezzapachowym płynem zaczęły pachnieć sobą. Zapach nam dorosłym całkowicie zapomniany przez dobrze prosperujący przemysł kosmetyczny. Dlatego najbardziej kojarzący mi się z moim psem świeżo umytym szarym mydłem bądź ochlapanym letnim upałem w beczce.

Zapach naturalny, trochę dziki. Wtulam nos w jej wilgotne włosy i za każdym razem wynajduję kolejne nuty: wiatru, skoszonego siana, mokrej rosą łąki, lata, wsi. Chociaż gdyby ktoś kazał określić mi, jak pachnie wiatr, zrobiłabym wielkie oczy. Za każdym razem gra jakaś nowa struna i przynosi wspomnienie, wrażenie, często nieidentyfikowalne, ale przynoszące jakąś radość z dzieciństwa.

Pierwszy raz ten zapach drażnił. A teraz już mi smutno, że niedługo się skończy i spłyci do zwykłego zapachu szamponu.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Pierwsza większa rozłąka z Manią

Tak się złożyło, że moja mama jest w sanatorium. W poprzednim tygodniu przyjechała do Mani teściowa, jeszcze poprzedni łataliśmy razem z mężnym, jego siostrą i "ciocią"-sąsiadką, a teraz nie mieliśmy wyjścia i mężny właśnie wywiózł Manię do teściów. Na tydzień.

Nasze nocne rozłąki mogę policzyć na palcach jednej ręki: mój kilkudniowy pobyt w szpitalu, służbowy wyjazd integracyjny z noclegiem, krótki wyjazd z mężnym do mojej rodziny na Ukrainę. W czasie tego ostatniego zostawiliśmy Manię po drodze u teściów, bo nie było sensu ciągnąć jej tylu kilometrów. Poszliśmy spać wszyscy razem, my się zerwaliśmy w drogę koło 6 rano, zostawiając śpiącą Manię, a wróciliśmy drugiego dnia koło północy - więc Mania dwa razy zasypiała z babcią. Całkiem bezboleśnie to wyszło.

Mężny odwiózł Manię i teściową dzisiaj i zostaje do jutra, żeby Mania jeszcze pierwszą noc oswoiła razem z nim. Myślałam, że pierwsze 2-3 dni przelecą bez problemu, a najwyżej potem zaczną się "schody". Rozwiązaniem awaryjnym jest pojechanie po nią w środku tygodnia, zabranie do domu i urlop na żądanie.

Jak wyjechali, to aż łzy zakręciły mi się w oku. Potem mężny zadzwonił, że dojechali, ale Mania łka, zanosi się leciutko i nie chce spać. Dzwoniła nawet do mnie, ale nie była w stanie powiedzieć "dobranoc". Trochę nałożyło się na to rozdrażnienie, bo przysnęło się jej w samochodzie, a obudziło rozbieranie. Łzy mi kapią, gardło ścisk, nie mam pojęcia, jak dzisiaj zasnę. Kazałam im już nawet wracać.

EDIT: Po paru minutach zasnął ten mój Manioł złotowłosy wtulony w tatę. Mam nadzieję, że jutro będzie lepiej. Ale chyba sama z emocji dzisiaj nie zasnę.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - styczeń

7/01 "Hejże ino dyna dyna, narodził się Bóg dynia..." ;D

26/01 Tata-bohater upolował chyba ostatni przeceniony domek w Rossmannie. I to przypadkiem, bo odwoził kolegę na Wilanów.

30/01 "Trzeba naprawić telnet." (=Internet, bo Pepa nie chodzi)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - grudzień

3/12 Taka wkłada Manię do umywalki na mycie. Ta nagle krzyczy wniebogłosy. "Tata, nie w skarpetkach!" (i wszystko jasne)

4/12 "Tatusiu, nie pasuje ci bluzeczka do spodni"

9/12 "Tatuś chce się ogolić"

11/12 Niepostrzeżenie wyrosła jedna trójka (lewa dolna), a dwie kolejne się właśnie przebiły z dziąsła

12/12 "Mania będzie robić bałwana. Najpierw dużą kulkę, a potem małą kulkę"

13/12 "Umyć rączki. Tata chce umyć? Do łazienki umyć proszę!!"

21/12 Mania kładzie się spać: "Misia, króliczki dwie obie i dzidziusia jeszcze zapomniałam" (tak, wszystko targała do łóżka)

23/12 Siedzę sobie spokojnie w toalecie, a tu: "Mamoo, chcę sikuuu! Otwieraj! Bo się zsikam do butów i będzie kłopot!" (przekonała mnie)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Po szczepieniu, czyli o skuteczności... dziecka

Byłyśmy dzisiaj na szczepieniu. Mania do wkłucia trzymała się twardo, a jak poszedł lek, to chwilę popłakała. Ponieważ pani będąca w kolejce za nami pobiegła do apteki wykupić szczepionkę, weszłyśmy jeszcze raz do gabinetu, żeby od razu umówić kolejną wizytę.

Pielęgniarka (do Mani): A masz jeszcze naklejkę z dzidziusiem.
Mania (niezrozumiale przez smoczka): Mania nie ma efinka.
Ja: Wyjmij smoczka, bo nie rozumiemy, co mówisz.
Mania (bez smoczka, głośno i dosadnie): Nie ma delfinka!!!

No więc, ten tego... ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Gra w słowa

Niektóre dzieci od razu mówią poprawnie (zwykle te, które późno zaczynają), inne tworzą sobie własne słowa, jeszcze inne zabawnie je przekręcają. Moim słowem, które pamiętają wszystkie ciocie, jest "kasiander" (= skafander, a może skafander Kasi?) :) 

Mania nadała osobom w rodzinie nowe ksywki: Enta = Aneta, Bayli = baby Lili (nasza kuzyneczka z Anglii). Inne słowa, które notorycznie wzbudzały uśmiech na mojej twarzy, zamieszczam poniżej. Od jakiegoś czasu prawie wszystkie z nich pojawiają się w prawidłowej formie (poza pidololkiem), więc szybko je zapisuję, żeby nie zapomnieć. Zgadniecie? ;)

1. ocipają

2. poziaćka
3. juziućko
4. ciapćka
5. pidolol
6. kepciuk
7. jafinićki
8. ojojonga

...

...

...

...

1. odpoczywają

2. piżamka
3. lusterko
4. czapeczka
5. pomidor
6. ketchup
7. rękawiczki
8. hulajnoga

Ile się udało? :DDD

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kolejne dni w przedszkolu

Trochę podejrzewałam, że jak minie pierwszy zachwyt nowością, przedszkole nie będzie już takie fajne. Sporo dzieci tak ma, że dopiero koło trzeciego dnia zaczyna płakać. U nas na to nałożyło się jeszcze święto i czterodniowa przerwa. W środę Mania popłakiwała, jak mama ją zabierała po 12 - ale popłakiwały też większe dzieci, a jej rówieśnik płakał już na całego. Wczoraj było lepiej, ale Mania rozpłakała się na widok zupy i nie chciała jeść. Wieczorem długo rozmawiałyśmy. Dowiedziałam się, że przedszkole jest niefajne, opiekunowie są fajni, dzieci są fajne i nikt nie bije i nie gryzie, niefajne jest, że trzeba jeść i pić wodę, chociaż nikt nie zmusza do tego ani nie krzyczy, jak się nie je. Szkoda nam strasznie tego małego człowieczka, ale powtarzamy sobie, że wszystkie przedszkolaki tak mają. Zrezygnowałam z fitnessu, żeby wieczorami Mania miała jak najwięcej mamy. Musimy wytrzymać.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Pierwszy dzień w przedszkolu

Mania poszła dzisiaj pierwszy raz do przedszkola. Na próbę. Długo się do tego mentalnie przygotowywała, ostatnio nawet na widok większych od niej dzieci woła: "Ooo, przedszkolaki idą!".

 

Trochę to przedszkole wykorzystywaliśmy od jakiegoś czasu w celach pedagogicznych, bo przecież "przedszkolaki jedzą same", "przedszkolaki nie chodzą z pieluchą", itp. W praktyce okazało się, że przedszkole postawiło jej jeszcze wyżej poprzeczkę, bo np. sanepid zabrania przedszkolom używania nocników, a jedyny w grupie tak mały jak Mania chłopiec ponoć sam sobie ściąga i zakłada spodnie. Ale już wieczorem po spotkaniu z panem dyrektorem Mania odważyła się usiąść na nakładkę na sedes, a w kolejny dzień już z niej korzystała. Da się? Da się!

Bałam się też tego, że nie ma tam leżakowania, ale fakt, że w ostatnie dni Mania tryska energią do godziny 23, utwierdza mnie w przekonaniu, że może drzemka nie jest tak konieczna ;) Dzisiaj babcia odebrała ją jeszcze koło 12 i położyła spać w domu.

 

Po pierwszym dniu Mania jest bardzo zadowolona. Zjadła z dziećmi drugie śniadanie, pracowała z pomocami (bo to przedszkole Montessori), była na rysowaniu i języku angielskim, przytulała kolegę, a ze starszą Marysią poszła za potrzebą do łazienki. Polubiła wychowawców (babcia też ich polubiła), wychowawcy polubili ją, a po prawie 3 godzinach wcale nie chciała wychodzić.

 

Jest dobrze.

 

Dzieci w grupie jest łącznie 16, dwoje opiekunów i trzeci osobny dla chłopca z zespołem Downa. Sala jest troszkę mała, ale ponieważ dzieci mniej wariują, a więcej pracują, to nawet na siebie nie wpadają. Dzieci w grupie są w wieku od 26 miesięcy do 6 lat. Plusem starszej grupy jest to, że dzieci chodzą do przedszkola chętnie, nie płaczą, a Mania ze swoją odwagą wpisuje się w ten trend.

Od listopada zaczynamy już oficjalnie - Mania dostanie swoją półkę i wieszak :) Na razie jej narysowana z pomocą pani owca zawisła na tablicy.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje dziecko takie dorosłe

Dzisiaj było zebranie członków spółdzielni. Byłam przekonana, że jest na sąsiedniej uczelni, jak wszystkie inne spotkania spółdzielni, to jednak było w jej siedzibie. Zorientowałam się już pod klatką. Bez wózka. Szkoda mi było czasu, żeby się po niego wrócić, myślałam, że wezmę Marynię na ręce. Ale ta jak na złość nie chciała ani na ręce ani na barana. Chciała iść.

 

Po parudziesięciu metrach powolnego marszu zrezygnowałam. Stwierdziłam, że nie ma sensu iść na spotkanie, bo w takiej sytuacji mocno się spóźnimy. Przykucnęłam przy córce i próbowałam jej tłumaczyć, że się śpieszymy i że muszę wziąć ją na ręce. A ona się o to popłakała. Powiedziałam, że w takim razie możemy wracać do domu. Bo nie ma sensu iść takim tempem.

 

Popatrzyła na mnie poważnie. "Szybko szybko" zawołała, odwróciła się w kierunku naszego spraceru i zaczęła truchtać, sama nie wiedząc dokąd. "Naprawdę chcesz biec?". "Tak". Przetruchtała tak całą pozostałą drogę, jakieś 600 metrów. Kilkakrotnie odmówiła niesienia (poza momentami, gdy jechał samochód).

 

Moja córka taka dorosła. Ja odpuściłam, a ona zawalczyła.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1