Jeden wypadek, dwa foteliki, różne skutki

Angela to młoda kobieta, matka jak ja i Ty. Niestety, gdy w ubiegłym roku jechała samochodem ze swoimi dwoma córkami, uderzyła czołowo w drzewo. Obie jej córki były prawidłowo zapięte w swoich fotelikach, przy czym jedna jechała przodem, a druga tyłem do kierunku jazdy.

Na swojej tablicy na FB napisała rozpaczliwy list, którego tłumaczenie znajdziecie poniżej:

"DOWÓD NA TO, ŻE WOŻENIE TYŁEM TAK DŁUGO, JAK TO MOŻLIWE, JEST WAŻNE.

Piszę to, siedząc przy szpitalnym łóżku mojej prawie dwulatki (jutro kończy dwa lata), która wreszcie zasnęła po kolejnym ciężkim dniu. A moje prawie roczne dziecko śpi w swoim wózku w Westmed Children's Hospital.

26 lutego moje zwykłe szczęśliwe życie rozsypało się na kawałki i rozpoczął się koszmar.

Wracaliśmy w ciągu dnia z wizyty u dentysty wiejską drogą, gdy nasz SUV uderzył w drzewo z prędkością 100 km/h. Uderzenie były tak silne, że samochód dachował, a drzewo złamało się i upadło na samochód, zakleszczając nas w nim.

Gdy dotarło do mnie, że stoimy na dachu, Córka 1 i Córka 2 krzyczały. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Córka 2 ma rozległe rozcięcie na czole. W czasie wypadku siedziała przodem do kierunku jazdy. Sterownik wylotu klimatyzacji oderwał się i uderzył ją w czoło. Córka 1 jechała tyłem do kierunku jazdy i nie miała żadnych widocznych obrażeń.

Wraz z Córką 2 zostałyśmy zabrane helikopterem ratowniczym z miejsca wypadku do szpitala Westmead. Tam okazało się, że nasza sytuacja jest dużo gorsza niż przypuszczałam. Córka miała złamane kręgi C2 i C3 oraz zdarte więzadła na C1. Była jednym z najmniejszych pacjentów, któremu założono aparat stabilizujący Halo. Lekarz powiedział nam, że większość dzieci z takimi obrażeniami nie wychodzi z tego.

Córka 1 ze swoim tatą pojechała karetką do drugiego szpitala. Okazało się, że nie miała ona żadnym obrażeń poza siniakiem na ramieniu.

Więc jak widzicie, dwójka dzieci w tym samym wypadku, oboje prawidłowo zapięte pasami i jedno z obrażeniami zagrażającymi życiu, a drugie bez jakichkolwiek obrażeń.

Nigdy nie byłam pewna, kiedy przesadzić dziecko do fotelika przodem, ale po naszym wypadku i twardych dowodach będę je wozić tyłem tak długo, jak to tylko możliwe. Nie popełniaj mojego błędu. Może on kosztować życie Twojego dziecka.

Póki co leczymy córkę już trzeci miesiąc i nadal nie mamy pojęcia, kiedy całkowicie dojdzie do siebie."

Fotelik montowany tyłem (RWF) zapewnia dzieciom dużo większe bezpieczeństwo niż ten przodem (FWF), niezależnie od gwiazdek i bajerów, bo jest on tak zaprojektowany, żeby najlepiej wykorzystać prawa fizyki przy uderzeniu. Zaleca się przewożenie dzieci tyłem co najmniej do 4 roku życia.

Nie wiem, czy starsza córka Angeli teraz, po ponad roku od wypadku, jest w pełni zdrowa, bo przyznaję się, że to ciężki temat i nie miałam odwagi zapytać. Na pewno porusza się już bez ortez i podróżuje w foteliku tyłem.

Jeżeli chcesz się dowiedzieć więcej o fotelikach samochodowych i bezpiecznym przewożeniu, kliknij etykietę "fotelik samochodowy" z prawej strony. Jeżeli uważasz, że ten wpis może komuś pomóc, proszę, udostępnij.

Autor zdjęć i tekstu oryginalnego: Angela Brown (Oryginalny tekst Angeli na jej FB) 
Tłumaczenie moje.
Posiadam zgodę na przetłumaczenie listu, jego przedruk i wykorzystanie zdjęć autorki.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Mania ogrodniczką

Dzieci zwykle traktują wiele codziennych czynności jak dobrą zabawę. A ponieważ mężnego nie ma, a ja mam niezłą listę zadań do zrobienia, zaangażowałam Manię w swoją pracę, a dokładnie w przesadzanie kwiatków.

Właściwie to większość pracy wykonała ona, bo jak zabrała łopatkę, to już nie chciała oddać. "Mama sadzi rękami, a ja łopatką, bo nie mam rękawiczek". Dobrze, że znalazłam jeszcze jeden worek ziemi i doniczkę w piwnicy, bo rozmach był :D "Jeszcze, jeszcze, fajne to!".

Jeszcze mam parę kwiatków do przesadzenia, tylko muszę kupić doniczki. "Tak, kup, jutro kup, znowu będziemy sadzić". Także czasem zamiast na siłę szukać zabaw, a pracować, jak dziecko śpi, lepiej zrobić to razem :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Po egzaminie

"Katarzyna, wygląda na to, że nie wyspałaś się w ciągu ostatnich kilku tygodni", obwieszcza mi codziennie aplikacja Samsung Health. Jakbym sama nie wiedziała ;)
 

Czuję się trochę jak parę dni po porodzie. Wtedy odwiedziła mnie mama i wyszłyśmy razem na spacer z malenką Manią. A ponieważ ona tak ładnie spała w wózku, na drugi dzień mama zaproponowała, że wyjdzie sama, a ja będę mieć pół godziny wolnego. Trochę dziwnie było mi oddać własne dziecko. Ale nagroda kusiła. Pół godziny!!! Mój mózg pracował mniej więcej tak: "O Boże, o Boże! Co tu zrobić, co tu zrobić?? Zjem obiad. Tak, spokojnie usiądę i zjem obiad! Albo nie, umyję sobie wannę, bo z dzieckiem na ręku trudno. No gdzie! Olać jedzenie, olać wannę, zdrzemnąć się!!!". Moje myśli biegały, jak pies spuszczony ze smyczy.
 

Teraz mam podobnie. Mam tysiąc rzeczy, które chciałabym zrobić. Z jednej strony gotowa do działania, a z drugiej całkowicie wykończona. I nie wiem, za co się zabrać. Wszystkie rzeczy do zrobienia skrzętnie notuję sobie od trzech miesięcy, żeby móc je od razu wyrzucać z głowy. A teraz trzeba je pozamykać: szklarz, kwiatki na balkon, szafy, dentysta, fizjoterapeuta, okulista Mani, może nawet fryzjer, bo ostatnio z braku czasu farbowałam sobie włosy sama. Ale najważniejsza jest Mania, czas dla niej jest najważniejszy.
 

Egzamin CFA był ciężki, całe 6 godzin liczenia i pisania, ale ciężki był przede wszystkim czas przed egzaminem. Dla nas wszystkich. Dla Mani to dużo czasu beze mnie, a jak już byłam, to niewyspana i pewnie momentami lekko zdenerwowana. A przez to, że mama była po operacji, kilka osób odbierało ją na zmianę z przedszkola; dom nasz, dom babci, dom sąsiadki - takie cygańskie dziecko. Dla mężnego to wyzwanie, żeby połączyć pracę w nadgodzinach z opieką nad Manią i zorganizować wspólne weekendy we dwoje. Może na złe to nie wyszło, bo przy mnie Mania jest mamusiowa i mężny staje się rodzicem gorszego sortu, a jak zostają sami, to się świetnie dogadują i fajnie spędzają czas. Kolejny plus, że częściej odwiedzali dziadków. Dla mnie to kilkaset godzin ciężkiej i żmudnej nauki, bolący kark, bolący chory kręgosłup, kilka kilogramów nadwagi, wydarte skórki w paznokciach, próba ogarnięcia w tym wszystkim domu i tęsknota, że nie mogę spędzić więcej czasu z nimi. I prawie pół roku wyjęte z kalendarza.
 

Czy żałuję? Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Jasne, że szkoda tych chwil niespędzonych z rodziną. Pewnie jak nie zdam, będzie mi jeszcze bardziej szkoda. Ale zdałam już 2 egzaminy z 3 potrzebnych do certyfikatu i ciężko tak zatrzymać się w połowie drogi. Napewno dumna jestem, że nadal mam w sobie siłę walki i chęć nauki. Tym bardziej, że ten egzamin ma w Polsce wysoce męską nadreprezentację. Kobiet było tylko 10-15%, a większość takich zaraz po studiach, bez zobowiązań. Chociaż były dwie panie w ciąży. Jedna nawet zdawała już drugi egzamin będąc w ciąży, a co za tym idzie z żywiołową dwulatką niechodzącą do żłobka czy przedszkola. Pełen szacunek z mojej strony. Ja jednego w ciąży nie zdałam, bo za każdym razem, jak brałam książkę do ręki, to zasypiałam. Za to rok później poprawiłam z niemowlęciem.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1