Nowy uszytek - ręcznik dla lali

Nie wiem, czy wiecie, ale obie lalki-bobasy mają u nas status członka rodziny. Mogę z dumą pochwalić się, że jestem babcią :) Lale mają swoje gadżety: wózki, smoczki, butelki.

Ponieważ Mania ma końcówkę rotawirusa, a na dworze upał, musi niestety siedzieć w domu. A jak wiadomo w domu zawsze jest troszkę nudniej niż na dworze. Stąd konieczność przeszycia prującego się szwu piżamy stała się pretekstem do odgrzebania starego projektu. Gdy jakiś czas temu jechaliśmy z mężnym odebrać używany ręcznik Skip Hop z Olx za 5 zł, usłyszałam, że jestem trochę nie ten tego ;) Pewnie to prawda, ale w mojej głowie był już plan.

W jego rezultacie wczorajszy późny wieczór minął mi na oglądaniu z mężnym nowo odkrytego świetnego serialu "Designated Survivor" i wielkim pruciu. Samego szycia, a raczej przeszywania, nie było dużo: musiałam zmniejszyć ręcznikowy kaptur (mocno się nie dało z racji naszytych kaczych oczu i dzioba) oraz sam ręcznik, a potem wszystko od nowa obszyć lamówką. Niby nie dużo, ale skończyłam o 3 rano, niby prosto, ale pierwszy raz robiłam skośne połączenie lamówki.

Gdy Mania rano się obudziła i zobaczyła lalkę, wróć! swoją dzidzię, w nowym ręczniku, aż zaświeciły się jej oczy i wyjątkowo szybko otwarły. "Dobrze czy źle?", zapytałam. "Dobrze!", odpowiedziała z przekonaniem. Raczej nie muszę się zastanawiać, co będzie dzisiaj robić cały dzień :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "A dlaczego?", Anna-Clara Tidholm (9M+)

Bardzo spodobały mi się dwie poprzednie książki Anny-Clary Tidholm, tj. "Gdzie idziemy?" i "Jest tam kto?", ale tej jednej jakoś podświadomie unikałam. Chyba bałam się tego ciągłego "A dlaczego?", "A po co?", a przede wszystkim bycia zmuszoną do wyszukiwania odpowiedzi na te pytania.

Źródło: www.zakamarki.pl

Ale w którejś księgarni jednak wzięłam tę książkę do ręki, pozytywnie zaskoczyłam się jej treścią i ostatecznie wyszłam z nią pod pachą. Książka nie każe czytelnikom odpowiadać na zadane pytania, tylko sama podpowiada niecodzienne odpowiedzi.

Bo dorośli lubią szukać faktycznych rozwiązań, wyczerpujących odpowiedzi, a dzieciom wystarczy często "jakaś" odpowiedź i ta książka tego uczy. "A dlaczego ptaszek leci?". "Bo w ewolucji wykształcił skrzydła", "Bo ma skrzydła pneumatyczne, które są lekkie" - próbujesz sobie przypomnieć z lekcji biologii. A książka podpowiada: "A dlatego /Że ptak chce /Z góry, z nieba /Widzieć świat". Pokazuje też, że zamiast przyczyny można pokazać skutek. "Pada deszcz. A dlaczego? /A dlatego /Żeby trawa /Piła wodę /Rosła w mig".

Książka najbardziej sprawdzi się przy dziecku rocznym i trochę przy dwuletnim. Oczywiście starsze dzieci czasami wygrzebują swoje dzidziusiowe książki i z radością je czytają, ale dla przedszkolaka raczej nie ma sensu jej kupować.

Ja ostatnio ciepło o niej myślę, bo Mania późno, ale jednak weszła w fazę "A dlaczego?" i potrafi tak pytać i pytać bez końca. Tak z wielokrotnym zapętleniem do głębokiej irytacji rodzica ;) I czasami, jak już nie mam siły wymyślać jej odpowiedzi, podrzucam jej jakąkolwiek odpowiedź nierzadko inspirowaną tą książką.

Od wydawcy:

"Wstaję, patrzę, świeci słońce. I chcę wiedzieć - a dlaczego?
Dlaczego ptak lata? Dlaczego pies szczeka? Dlaczego pada deszcz?W rytmicznie powtarzających się obrazach i słowach pytamy o otaczający świat. Ptak, pan, pies, Jaś, deszcz - wszyscy coś robią. Tylko dlaczego? Po co? I jak to jest? Przejrzyste kolory i formy idealne dla najmłodszych czytelników. Książeczka inspirująca do zabawy.Szwedzkie bestsellery dla jedno-, dwulatków, które polubiło już wielu polskich maluchów."

Tytuł: "A dlaczego?"

Autor: Anna-Clara Tidholm (tekst i ilustracje)

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Wymiar: 14 x 20 cm

Liczba stron: 28

Strony: całokartonowe

Sugerowany przedział wiekowy: 0+

Mój przedział wiekowy: 9M - 2,5 roku

Sugerowana cena wydawcy: 24,90 zł

Można kupić od: 15 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa odsłona kultowej serii "Poczytaj mi, mamo"

Możecie wierzyć lub nie, ale "Poczytaj mi mamo" to seria wydawnictwa Nasza Księgarnia, którą pamiętam jeszcze z własnego dzieciństwa. Wtedy były to kwadratowe kilku-kilkunastostronicowe książeczki w miękkiej oprawie. Większość z nich ma tyle lat, co ja i kilka jeszcze uchowało się w naszej rodzinnej biblioteczce.

Kilkanaście już lat temu Nasza Księgarnia postanowiła wznowić wydanie serii, ale w zmienionej formie. Po 10 opowiadań zostało zebranych w jeden tom w twardej oprawie z dokładnym odwzorowaniem treści i tak charakterystycznymi rybkami i koniczynkami na okładce. Olbrzymie brawa dla wydawnictwa za zachowanie rysunków świetnych polskich rysowników i odwzorowanie graficzne starych wydań łącznie z okładkami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przez co pewnie niejednemu rodzicowi oczy zaszkliły się ze wzruszenia, jak brał tom do ręki i przypominał sobie stare opowiadania. Ja w każdym razie sporo z nich pamiętałam łącznie z obrazkami, co mnie zaskoczyło. Takich "oryginalnych" tomów do tej pory wydano już osiem, a do tego jeszcze kilka innych ("Baśnie braci Grimm", "Mitologia" czy "Dzieci z Bullerbyn") w spójnej oprawie.

Z jednej strony wydanie było ładne, estetyczne, takie szlachetne (gruba oprawa, porządnie szyte tomy z metalicznymi kokardami na okładce), z drugiej miałam obawy, żeby taki tom dać dziecku do podglądania (duży, ciężki i nie daj Boże jeszcze się zniszczy) w przeciwieństwie do moich starych bajeczek (a przecież to one stają się powoli białymi krukami). Trochę takie do postawienia na półce i podziwiania. Irytowało mnie też to, że książki dla lepszej proporcji stały się prostokątne i otrzymały biały pasek nad i pod tekstem, przez który zużyto więcej papieru, a książki są większe, cięższe i naturalnie zajmują więcej miejsca (na półce tego nie czuć, ale gdy się pakuje plecak skarbów na weekendowy wyjazd do babci już tak). "Gdyby były kwadratowe byłyby idealne", myślałam.

Mimo tego, co wyżej napisałam, nasze tomy bynajmniej nie zalegają u nas na półce celem prezencji, tylko są intensywnie użytkowane i zasadniczo zamieszkały na mojej szafeczce nocnej. Gdy dziecko ma około 2,5-3 lata pojawia się u niego potrzeba dłuższych opowiadań i ciut bardziej rozbudowanej fabuły, nawet kosztem obrazków. Sporo też czyta się do snu. Te opowiadania są ładne, przyjemne, mądre. Bestsellery ostatnich lat wydają się takie ciekawe, kreatywne, wręcz interaktywne, z zaskakującymi rysunkami, ale niektóre z nich przy zestawieniu z taką klasyką wyglądają trochę głupkowato. Zresztą ostatnie trzy książki wypożyczone jedna po drugiej przez Manię z biblioteki (chodzi z tatą, ale sama oddaje, wybiera i pożycza) to nieposiadane przez nas tomy z tej serii. W opowiadaniu "Hihopter" (księga szósta) jest tak zakochana, że ciężko nam było ją niedawno oddać i teraz jest to pierwsza książka na liście do kupienia. Na drugim miejscu jest "Stefek Burczymucha" (księga czwarta), którego duże fragmenty znam na pamięć.

Jak mnie więc ucieszyło, gdy dowiedziałam się, że Nasza Księgarnia przygotowała nowe wydania "Poczytaj mi, mamo", których premiera odbędzie się za niecałe 2 tygodnie. Środek pozostał w tej samej niezmienionej szacie graficznej, okładki wizualnie stały się bardziej dziecięce i lżejsze, tomy kwadratowe (ta sama szerokość), więc trochę mniejsze i fizycznie lżejsze. Szkoda tylko, że twórcy nie pomyśleli o odchudzeniu tomów przez zejście z 10 opowiadań do 5-7 nawet kosztem zrobienia delikatniejszej okładki. Wtedy książka byłaby odpowiednia do małych rączek trzy-czterolatków. I szkoda, że mam już kilka tomów w domu, bo nie lubię mieszać wydań, ale teraz kupiłabym raczej te nowe. Ale... nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: stare wydania w sklepie internetowym Naszej Księgarni są przecenione o 50% :D

Która się Wam bardziej podoba?

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

CzuCzu Duuuże Puzzle Wieś - recenzja (2+)

Ponieważ dostaliśmy sporo zabawek po kuzynkach, to relatywnie mało ich kupuję, bo wyznaję minimalizm. Zauważam fajne nowe marki powstające na rynku, ale nie zawsze mam okazję je przetestować. Z marką CzuCzu pierwszy raz spotkałam się, gdy Mania otrzymała dwuczęściowe puzzle do nauki kolorów - dobrze przemyślane i fajnie zrobione. Mamy też trochę drewnianych puzzli innych firm i wydawało mi się, że potrzeba nam jeszcze trochę czasu zanim Mania zacznie układać "normalne" puzzle o małej ilości elementów. A tu nagle chrzestny przyniósł pod choinkę CzuCzu Duuuże Puzzle Wieś i okazało się, że jest zabawka, która tę lukę wypełnia.

Puzzle są bardzo duże - jeden element ma  33x28 cm a gotowa układanka 98x68 cm. Elementy, których jest 35 sztuk, są w miarę symetryczne (na jednej osi są dwie wypustki, a na drugiej dwa wcięcia), ale każdy ma troszkę inny kształt, więc niepasujący element faktycznie nie pasuje. Dodatkowo rysunek jest tak namalowany, że jakiś charakterystyczny motyw jest na 2-4 elementach, np. głowa chłopca jest rozcięta na pół. Dzięki temu dokończenie jednego motywu otwiera pole dla kolejnego (np. po ułożeniu świnki na brzegu układanki pojawia się kilka piór indyka i można szukać reszty indyka). Jakość wykonania też jest wysoka - puzzle są kartonowe, ale dużo grubsze niż klasyczne, nie da się ich łatwo zgiąć czy złamać. Brzegi też są dobrze wycięte - wydaje mi się, że nie powinny się rozwarstwiać, ale o tym napiszę za jakiś czas.

Mania swoimi puzzlami się zachwyciła. Myślałam, że pierwszy raz będzie trzeba je za nią ułożyć, a okazało się, że układała w miarę sama przy instruktażu i małej pomocy. Jak zostało jej kilka ostatnich elementów, to troszkę się znużyła i zrobiła sobie małą przerwę, ale zaraz do nich wróciła, dokończyła i zarządziła ponowne układanie. Drugi raz był jeszcze bardziej samodzielny i bez podglądania ściągi na opakowaniu. Rano... taak... Mania od razu po obudzeniu pobiegła je układać.

  

Puzzle mamy już ponad tydzień. Są w regularnym użyciu, natomiast często są układane w części, porzucane i wtedy proszę o ich poskładanie, bo Mania w zabawie parę razy się na nich poślizgnęła, a zajmują sporo przestrzeni. Oczywiście moja prośba skutkuje tym, że Mania nie chce ich składać, tylko dalej układać. Z czasem dostrzega coraz drobniejsze elementy pojawiające się na kilku elementach albo nieoczywiste dopasowania i sprawnie je łączy.

Puzzle są świetne, rozwijają manualnie, ćwiczą koncentrację, spostrzegawczość i rozpoznawanie wzorów. Kolory są wyraziste, ale jeszcze nie jaskrawe. Wykonanie pierwszorzędne. Nie są bardzo duże - pudełko zajmuje tyle miejsca, co dwie książki albo zestaw lego, a wprowadzają dużo urozmaicenia do innych zabaw. W przypadku bardzo ruchliwych dzieci zapewniają momenty skupienia i wyciszenia (a rodzicowi - trochę ciszy i spokoju ;)). Z dwulatkami można też porozmawiać o ułożonych zwierzętach i ich zwyczajach.

Mam wrażenie, że obok ciastoliny to będzie mój ulubiony prezent na drugie urodziny dla znajomych dzieciaków, a Marysia jeszcze kiedyś dostanie coś od CzuCzu :)

Producent pisze:

"Wesoła gromadka z gospodarstwa zaprasza do zabawy! Każdy maluch znajdzie tu swojego ulubieńca: łaciatą krówkę, wesołego konika, czy puchate owieczki.

Duuuże Puzzle Wieś to propozycja dla najmłodszych puzzlomaniaków. Małe rączki z łatwością dopasują do siebie duże, wytrzymałe elementy, a piękna i kolorowa grafika zachęci je zabawy.

Układanka składa się z 35 elementów.

Po złożeniu ma wymiar 98x68 cm."

Producent: Bright Junior Media

Wiek sugerowany: 2+

Mój wiek: 2+
Ilość elementów: 35 szt.
Wielkość elementu: 33 x 28 cm
Wielkość układanki: 98 x 68 cm
Materiał: Gruby karton

Cena sugerowana: 54,90 zł

Można kupić już od: 35,49 zł (livro.pl)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kolejka drewninana

"Ale i tak będę jej mógł kupić kolejkę, prawda?", zapytał mężny po połówkowym USG, na którym okazało się, że to jednak nie będzie syn. "Jasne, będziesz mógł kupić SOBIE kolejkę":D

Kolejka stała się prezentem od taty na drugie urodziny Marysi. Tak sobie wymarzył. Prezent dobry, na lata, kilkulatki na imprezie układały ją z zaangażowaniem. Myślałam, że dla dwulatki jest trochę na wyrost. Że tata będzie na początku układał, a ona będzie patrzeć. Nic bardziej mylnego. Mania od razu zaanektowała pociąg i sama złożyła kilka torów. Oczywiście bez rodzica tory nigdy nie zamknęłyby się w pętlę, nie miały rozjazdów i skrzyżowań, a pociąg czasami wykolejał.

Powiem Wam, że zabawa przy układaniu jest przednia. "Mozie tak, a mozie tak...", jak to mawia Mania. A może długi wiadukt, a może skrzyżowanie, a może podwójna pętla. Czasem okazuje się, że tylko w jednym kierunku można na daną pętlę wjechać, więc jak Mania ustawi pociąg w drugą stronę (a tylko Mania może go dotykać, chyba że "nie da się" i trzeba pomóc), pętla jest nieużywana. I główny inżynier wprowadza poprawki.

 

Podoba mi się jakość wykonania torów. Lubię brać je do ręki, bo nadal pachną lasem. Porządnie oszlifowane z surowego drewna. Mamy taki komplet bez plastikowych elementów. Trochę żałowałam na początku, że nie ma jakiś drzewek i tego typu drobiazgów, ale Mania skacze nad torami, kuca w środku pętli i nawet ruchome perony z daszkami się nie utrzymują na miejscu, więc już ich nie wyciągamy z pudełka. Za to elementy obowiązkowe to "domek" (stacja), "zjeżdżalnia" (wiadukt) i tunel.

Rozłożone tory zajmują sporo miejsca, układamy je w salonie i zwykle wieczorem składamy. Czasami, gdy uda mi się zrobić mniejsze pętle (co by babcia nie musiała nad nimi skakać), zostają na kolejny dzień. Zresztą mi samo układanie przynosi najwięcej radości, a żeby ułożyć trzeba złożyć. Wczorajsze tory zostawiłam i dzisiaj Mania od razu po obudzeniu jeszcze w piżamie i ze zwichrzonymi włosami pobiegła jeździć swoim pociągiem.

Nasza kolejka została kupiona u polskiego producenta, który ma swoją stronę i wystawia produkty na Allegro. To zestaw XXL. Podobne tylko często mniejsze zestawy możecie znaleźć w Ikea, Tesco czy u takich producentów zabawek jak Brio, Carousel, itp. Bardzo podoba mi się to, że producenci nie weszli na ścieżkę wojenną i nie zaczęli tworzyć własnych standardów. Dzięki temu zestawy wymienione wyżej do siebie pasują i można je łączyć. Można więc na próbę kupić jakiś prosty zestaw np. w Ikea, a potem uzupełnić go o bardziej zaawansowane elementy czy dodatki od innych producentów. A nawet kupić lokomotywę z napędem. My na pewno za jakiś czas zrobimy kolejne zakupy. 

A na razie... mężny musi sobie kupić własny pociąg :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa kołyska, bobas i samodzielnie uszyta pościel, bo Mania to też mama (lalkowa)

Przy Dniu Dziecka prezenty są dla nas tylko dodatkiem. Mania w ogóle jeszcze nie wie o jego istnieniu. Na początku planowałam nic nie kupować, mężny planował kupić kolejną książkę (bo każda okazja jest dobra na nową książkę ;)). Potem przy Marysi głębokich uczuciach macierzyńskich wobec lal pojawił się pomysł kołyski, ale mężny wymiękł i kupił ją przed czasem ;) Jest klasyczna, drewniana, polska i piękna. Zależało nam na kołysce, a nie łóżeczku, bo cały czas łudzimy się, że kilka minut kołysania lal, to kilka minut wolnego dla nas :D

Do kołyski doszła jeszcze wynegocjowana przez babcię lalka-bobas, bo obecna jest mocno sfatygowana i trochę wstyd wyjść z nią na ulicę, a Mania lubi ją ze sobą nosić. Ta nowa jest winylowa i wyprodukowana w Hiszpanii (żaden chiński plastik czy guma!). Jest naturalistyczna, ale moim zdaniem jeszcze bardzo ładna (niektóre bobasy-noworodki, są płaczące i mocno pomarszczone, trochę brzydkie, trochę mające swój specyficzny urok).

Do kompletu uszyłam materacyk, poduszkę i dwie zdejmowane poszewki na poduszkę. Mania tak samo ma dwie poszwy. Ta w ptaszki jest identyczna jak jej, w żółto-białej ostatecznie użyłam materiału w drobniejszy wzorek, bo w wersji mini zmieściłby się tylko jeden rząd trójkątów.

Myślałam, że Mania nie zauważy tego pięknego skompletowania pościeli jej i lali, ale dzisiaj wyciągnęła obie poduszki, na jednej położyła lalkę, na drugiej siebie samą i radośnie zawołała "Sama, Mania, dzidzi, ta sama!" :) Może kiedyś doszyję kołdrę i poszwę na kołdrę, ale póki co Mania kołder nie akceptuje, podobnie lalka.

PS. Nowy bobas wcale nie wyparł tego starego. Póki co oba egzystują na równych prawach.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1