Moje pierwsze książki: "A dlaczego?", Anna-Clara Tidholm (9M+)

Bardzo spodobały mi się dwie poprzednie książki Anny-Clary Tidholm, tj. "Gdzie idziemy?" i "Jest tam kto?", ale tej jednej jakoś podświadomie unikałam. Chyba bałam się tego ciągłego "A dlaczego?", "A po co?", a przede wszystkim bycia zmuszoną do wyszukiwania odpowiedzi na te pytania.

Źródło: www.zakamarki.pl

Ale w którejś księgarni jednak wzięłam tę książkę do ręki, pozytywnie zaskoczyłam się jej treścią i ostatecznie wyszłam z nią pod pachą. Książka nie każe czytelnikom odpowiadać na zadane pytania, tylko sama podpowiada niecodzienne odpowiedzi.

Bo dorośli lubią szukać faktycznych rozwiązań, wyczerpujących odpowiedzi, a dzieciom wystarczy często "jakaś" odpowiedź i ta książka tego uczy. "A dlaczego ptaszek leci?". "Bo w ewolucji wykształcił skrzydła", "Bo ma skrzydła pneumatyczne, które są lekkie" - próbujesz sobie przypomnieć z lekcji biologii. A książka podpowiada: "A dlatego /Że ptak chce /Z góry, z nieba /Widzieć świat". Pokazuje też, że zamiast przyczyny można pokazać skutek. "Pada deszcz. A dlaczego? /A dlatego /Żeby trawa /Piła wodę /Rosła w mig".

Książka najbardziej sprawdzi się przy dziecku rocznym i trochę przy dwuletnim. Oczywiście starsze dzieci czasami wygrzebują swoje dzidziusiowe książki i z radością je czytają, ale dla przedszkolaka raczej nie ma sensu jej kupować.

Ja ostatnio ciepło o niej myślę, bo Mania późno, ale jednak weszła w fazę "A dlaczego?" i potrafi tak pytać i pytać bez końca. Tak z wielokrotnym zapętleniem do głębokiej irytacji rodzica ;) I czasami, jak już nie mam siły wymyślać jej odpowiedzi, podrzucam jej jakąkolwiek odpowiedź nierzadko inspirowaną tą książką.

Od wydawcy:

"Wstaję, patrzę, świeci słońce. I chcę wiedzieć - a dlaczego?
Dlaczego ptak lata? Dlaczego pies szczeka? Dlaczego pada deszcz?W rytmicznie powtarzających się obrazach i słowach pytamy o otaczający świat. Ptak, pan, pies, Jaś, deszcz - wszyscy coś robią. Tylko dlaczego? Po co? I jak to jest? Przejrzyste kolory i formy idealne dla najmłodszych czytelników. Książeczka inspirująca do zabawy.Szwedzkie bestsellery dla jedno-, dwulatków, które polubiło już wielu polskich maluchów."

Tytuł: "A dlaczego?"

Autor: Anna-Clara Tidholm (tekst i ilustracje)

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Wymiar: 14 x 20 cm

Liczba stron: 28

Strony: całokartonowe

Sugerowany przedział wiekowy: 0+

Mój przedział wiekowy: 9M - 2,5 roku

Sugerowana cena wydawcy: 24,90 zł

Można kupić od: 15 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Zabawki mojej córki są jej!

 

Wyobraź sobie taką sytuację:

➡ Przychodzisz do pracy, a przy twoim biurku ktoś siedzi. "To jest Jola. Ona jest nowa. Musisz być gościnna i podzielić się z nią swoim biurkiem", mówi szef.

Albo:

➡ Siedzisz na ławce przy placu zabaw, dosiada się ktoś, wydziera Ci z rąk telefon z komentarzem, że tylko sobie smsa wyśle.

 

Fajnie? Spokojniejsi stwierdzą, że co najmniej dziwnie. A bardziej nerwowych krew zaleje.

Dlaczego więc dzieciom każemy oddać swoje zabawki i to jeszcze z uśmiechem? Skoro my jesteśmy tak przywiązani do rzeczy, dlaczego one miałyby nie być? Rozumiem, że próbujemy dzieci uczyć się dzielić, ale czy sami aż tak bardzo się dzielimy swoimi rzeczami? Komu pożyczysz swój samochód czy telefon? Co tak naprawdę jesteś w stanie pożyczyć obcemu? Papierosa, zapałki, mapę, nóż w schronisku... coś więcej?

 

Dziecko to też człowiek. Młody, ale taki sam człowiek jak ja i Ty. Tak samo czuje, a nawet bardziej. Bardziej, bo życie go jeszcze mało doświadczyło, więc każda emocja jest przeżywana dużo silniej (stąd u dzieci takie napady histerii). Powiesz, że ich rzeczy są mniej warte. Ale dzieci nie znają realnej wartości rzeczy. One tylko wiedzą, jaką wartość niosą dla nich samych - balonik czy bryloczek z odpustu może być tak samo ważny jak platynowa karta kredytowa. Wiedzą tylko, że coś się im przyda lub się podoba (i tak samo dawni mieszkańcy Ameryki Łacińskiej oddawali złoto za kolorowe szkiełka).

 

Czy więc dziecko musi się dzielić? Ja uważam, że nie. Że ma prawo do swoich rzeczy i ma prawo samodzielnie o nich decydować w całkiem szerokim zakresie. Uczę moją córkę, żeby pytała innych dzieci, czy może wziąć ich zabawki. Tak samo wie, że nie musi się dzielić swoimi zabawkami (ale tego nie muszę ją uczyć, to wie instynktownie). Życie nauczyło ją też, że czasem ktoś może chcieć bez pozwolenia wziąć coś, co należy do niej, więc sama w przedszkolu każe chować swojego najkochańszego misiaczka do plecaka.

 

Żeby nie było wątpliwości, uczę też córkę dzielenia się. Gdy przychodzi do nas malutka sąsiadka i czasami Mania staje okoniem, przypominam jej, że przecież tamta dziewczynka pozwala się Mani bawić swoimi zabawkami (jeszcze nie weszła w wiek "moje", hihi) i zadaję pytanie, czy chciałaby, żeby tamta tak samo chowała swoje zabawki. A gdy czasem na placu zabaw inne dziecko łapie Mani foremkę, a ona ma niezdecydowaną minę, tłumaczę, że tamto chce pożyczyć na chwilę i zaraz odda. Zwykle działa. Gdzie jest różnica? Ano w tym, że Mania decyzję podejmuje samodzielnie. I w tym, że gdy ostatecznie czasem mówi "nie", to ja tę decyzję szanuję. Wtedy też sugeruję, że jak nie chce, to niech np. nie oddaje ukochanej lali, ale może pożyczyłaby tę mniej lubianą. I to już zawsze działa.

 

Widzę, że moje podejście w tym zakresie przynosi pozytywny skutek. Mania zwykle się dzieli, bo:
- wie, że jej rzeczy są jej i nikt jej ich wbrew jej woli nie zabierze, więc jest o nie spokojna,
- samodzielnie podejmuje decyzję, czy chce pożyczyć zabawkę, a jak wiadomo decyzja własna jest lepsza niż narzucona,
- wie, że jak będzie chciała swoją rzecz spowrotem, to ja pomogę jej to wyegzekwować.

 

Co więcej, kiedy przychodzi do mnie koleżanka z malutkim dzieckiem, Mania zwykle sama biegnie do swojego pokoju, wraca z małą książeczką albo prostą zabawką i kładzie ją niemowlakowi na kolanach.

 

I oczywiście Mania ma swoją ulubioną lalę, wózek, misia i ostatnio piłkę, którymi się nie dzieli, ale ja uważam, że takie jest jej prawo.

 

A co wy uważacie na temat? Zapraszam do komentowania :)

 

 

PS. Pamiętaj, że niemowlę czy roczne dziecko nie zna pojęcia upływu czasu, nie rozumie, ile to jest "na chwilkę", dla niego minuta jest jak wieczność. W moim przypadku 2,5-latka zaczęła powoli ogarniać swój ostatnio ulubiony zwrot, przy czym na początku to ona więcej pożyczała ode mnie "nachijkę".

Zdjęcie: licencja CC0 Public Domain, Dariusz Sankowski

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Jeden wypadek, dwa foteliki, różne skutki

Angela to młoda kobieta, matka jak ja i Ty. Niestety, gdy w ubiegłym roku jechała samochodem ze swoimi dwoma córkami, uderzyła czołowo w drzewo. Obie jej córki były prawidłowo zapięte w swoich fotelikach, przy czym jedna jechała przodem, a druga tyłem do kierunku jazdy.

Na swojej tablicy na FB napisała rozpaczliwy list, którego tłumaczenie znajdziecie poniżej:

"DOWÓD NA TO, ŻE WOŻENIE TYŁEM TAK DŁUGO, JAK TO MOŻLIWE, JEST WAŻNE.

Piszę to, siedząc przy szpitalnym łóżku mojej prawie dwulatki (jutro kończy dwa lata), która wreszcie zasnęła po kolejnym ciężkim dniu. A moje prawie roczne dziecko śpi w swoim wózku w Westmed Children's Hospital.

26 lutego moje zwykłe szczęśliwe życie rozsypało się na kawałki i rozpoczął się koszmar.

Wracaliśmy w ciągu dnia z wizyty u dentysty wiejską drogą, gdy nasz SUV uderzył w drzewo z prędkością 100 km/h. Uderzenie były tak silne, że samochód dachował, a drzewo złamało się i upadło na samochód, zakleszczając nas w nim.

Gdy dotarło do mnie, że stoimy na dachu, Córka 1 i Córka 2 krzyczały. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Córka 2 ma rozległe rozcięcie na czole. W czasie wypadku siedziała przodem do kierunku jazdy. Sterownik wylotu klimatyzacji oderwał się i uderzył ją w czoło. Córka 1 jechała tyłem do kierunku jazdy i nie miała żadnych widocznych obrażeń.

Wraz z Córką 2 zostałyśmy zabrane helikopterem ratowniczym z miejsca wypadku do szpitala Westmead. Tam okazało się, że nasza sytuacja jest dużo gorsza niż przypuszczałam. Córka miała złamane kręgi C2 i C3 oraz zdarte więzadła na C1. Była jednym z najmniejszych pacjentów, któremu założono aparat stabilizujący Halo. Lekarz powiedział nam, że większość dzieci z takimi obrażeniami nie wychodzi z tego.

Córka 1 ze swoim tatą pojechała karetką do drugiego szpitala. Okazało się, że nie miała ona żadnym obrażeń poza siniakiem na ramieniu.

Więc jak widzicie, dwójka dzieci w tym samym wypadku, oboje prawidłowo zapięte pasami i jedno z obrażeniami zagrażającymi życiu, a drugie bez jakichkolwiek obrażeń.

Nigdy nie byłam pewna, kiedy przesadzić dziecko do fotelika przodem, ale po naszym wypadku i twardych dowodach będę je wozić tyłem tak długo, jak to tylko możliwe. Nie popełniaj mojego błędu. Może on kosztować życie Twojego dziecka.

Póki co leczymy córkę już trzeci miesiąc i nadal nie mamy pojęcia, kiedy całkowicie dojdzie do siebie."

Fotelik montowany tyłem (RWF) zapewnia dzieciom dużo większe bezpieczeństwo niż ten przodem (FWF), niezależnie od gwiazdek i bajerów, bo jest on tak zaprojektowany, żeby najlepiej wykorzystać prawa fizyki przy uderzeniu. Zaleca się przewożenie dzieci tyłem co najmniej do 4 roku życia.

Nie wiem, czy starsza córka Angeli teraz, po ponad roku od wypadku, jest w pełni zdrowa, bo przyznaję się, że to ciężki temat i nie miałam odwagi zapytać. Na pewno porusza się już bez ortez i podróżuje w foteliku tyłem.

Jeżeli chcesz się dowiedzieć więcej o fotelikach samochodowych i bezpiecznym przewożeniu, kliknij etykietę "fotelik samochodowy" z prawej strony. Jeżeli uważasz, że ten wpis może komuś pomóc, proszę, udostępnij.

Autor zdjęć i tekstu oryginalnego: Angela Brown (Oryginalny tekst Angeli na jej FB) 
Tłumaczenie moje.
Posiadam zgodę na przetłumaczenie listu, jego przedruk i wykorzystanie zdjęć autorki.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Mania ogrodniczką

Dzieci zwykle traktują wiele codziennych czynności jak dobrą zabawę. A ponieważ mężnego nie ma, a ja mam niezłą listę zadań do zrobienia, zaangażowałam Manię w swoją pracę, a dokładnie w przesadzanie kwiatków.

Właściwie to większość pracy wykonała ona, bo jak zabrała łopatkę, to już nie chciała oddać. "Mama sadzi rękami, a ja łopatką, bo nie mam rękawiczek". Dobrze, że znalazłam jeszcze jeden worek ziemi i doniczkę w piwnicy, bo rozmach był :D "Jeszcze, jeszcze, fajne to!".

Jeszcze mam parę kwiatków do przesadzenia, tylko muszę kupić doniczki. "Tak, kup, jutro kup, znowu będziemy sadzić". Także czasem zamiast na siłę szukać zabaw, a pracować, jak dziecko śpi, lepiej zrobić to razem :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Po egzaminie

"Katarzyna, wygląda na to, że nie wyspałaś się w ciągu ostatnich kilku tygodni", obwieszcza mi codziennie aplikacja Samsung Health. Jakbym sama nie wiedziała ;)
 

Czuję się trochę jak parę dni po porodzie. Wtedy odwiedziła mnie mama i wyszłyśmy razem na spacer z malenką Manią. A ponieważ ona tak ładnie spała w wózku, na drugi dzień mama zaproponowała, że wyjdzie sama, a ja będę mieć pół godziny wolnego. Trochę dziwnie było mi oddać własne dziecko. Ale nagroda kusiła. Pół godziny!!! Mój mózg pracował mniej więcej tak: "O Boże, o Boże! Co tu zrobić, co tu zrobić?? Zjem obiad. Tak, spokojnie usiądę i zjem obiad! Albo nie, umyję sobie wannę, bo z dzieckiem na ręku trudno. No gdzie! Olać jedzenie, olać wannę, zdrzemnąć się!!!". Moje myśli biegały, jak pies spuszczony ze smyczy.
 

Teraz mam podobnie. Mam tysiąc rzeczy, które chciałabym zrobić. Z jednej strony gotowa do działania, a z drugiej całkowicie wykończona. I nie wiem, za co się zabrać. Wszystkie rzeczy do zrobienia skrzętnie notuję sobie od trzech miesięcy, żeby móc je od razu wyrzucać z głowy. A teraz trzeba je pozamykać: szklarz, kwiatki na balkon, szafy, dentysta, fizjoterapeuta, okulista Mani, może nawet fryzjer, bo ostatnio z braku czasu farbowałam sobie włosy sama. Ale najważniejsza jest Mania, czas dla niej jest najważniejszy.
 

Egzamin CFA był ciężki, całe 6 godzin liczenia i pisania, ale ciężki był przede wszystkim czas przed egzaminem. Dla nas wszystkich. Dla Mani to dużo czasu beze mnie, a jak już byłam, to niewyspana i pewnie momentami lekko zdenerwowana. A przez to, że mama była po operacji, kilka osób odbierało ją na zmianę z przedszkola; dom nasz, dom babci, dom sąsiadki - takie cygańskie dziecko. Dla mężnego to wyzwanie, żeby połączyć pracę w nadgodzinach z opieką nad Manią i zorganizować wspólne weekendy we dwoje. Może na złe to nie wyszło, bo przy mnie Mania jest mamusiowa i mężny staje się rodzicem gorszego sortu, a jak zostają sami, to się świetnie dogadują i fajnie spędzają czas. Kolejny plus, że częściej odwiedzali dziadków. Dla mnie to kilkaset godzin ciężkiej i żmudnej nauki, bolący kark, bolący chory kręgosłup, kilka kilogramów nadwagi, wydarte skórki w paznokciach, próba ogarnięcia w tym wszystkim domu i tęsknota, że nie mogę spędzić więcej czasu z nimi. I prawie pół roku wyjęte z kalendarza.
 

Czy żałuję? Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Jasne, że szkoda tych chwil niespędzonych z rodziną. Pewnie jak nie zdam, będzie mi jeszcze bardziej szkoda. Ale zdałam już 2 egzaminy z 3 potrzebnych do certyfikatu i ciężko tak zatrzymać się w połowie drogi. Napewno dumna jestem, że nadal mam w sobie siłę walki i chęć nauki. Tym bardziej, że ten egzamin ma w Polsce wysoce męską nadreprezentację. Kobiet było tylko 10-15%, a większość takich zaraz po studiach, bez zobowiązań. Chociaż były dwie panie w ciąży. Jedna nawet zdawała już drugi egzamin będąc w ciąży, a co za tym idzie z żywiołową dwulatką niechodzącą do żłobka czy przedszkola. Pełen szacunek z mojej strony. Ja jednego w ciąży nie zdałam, bo za każdym razem, jak brałam książkę do ręki, to zasypiałam. Za to rok później poprawiłam z niemowlęciem.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1