O szczepieniach subiektywnie

Sytuacja 1. W szkole rodzenia położna doradza, by szpitalu zapłacić 50 zł za lepszą szczepionkę ma WZW. Jak to lepszą? To są gorsze? I dlaczego system zdrowotny oszczędza na niemowlętach???

 

Sytuacja 2. Czytam i czytam. Co się da. Po polsku i po angielsku. Aż głowa pęka. Niestety w Polsce dostępne są tylko oficjalne strony typu szczepienia.pl albo po drugiej stronie barykady stopnop.pl. Stopnop nie czytam (chyba, że jakiś odsyłający link, to zerkam), ale za to czytam Marię Majewską. I rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz komunikaty Głównego Inspektora Sanitarnego. Są jeszcze fora rodzicielskie, ale pojedyncze przypadki są niczym w statystyce ("Nie szczepię i moje dziecko nie choruje, a koleżanka szczepi i jej ciągle choruje"), a bardziej profesjonalnie mówiąc statystycznie nieistotne. I fora para-medyczne lekarzy i rodziców dyskutujących o ułożeniu optymalnego kalendarza szczepień - te już lepsze. Im więcej czytam, tym bardziej czuję się głupia. Aż głowa pęka. Dymi wręcz.

Chyba jednak bardziej skłaniam się do szczepionek jak najmniej skojarzonych. I nie rozważam nieszczepienia, chociaż boję się niektórych NOPów, czyli odczynów poszczepiennych (bo przecież jakieś istnieją), a raczej kombinuję, jak zaszczepić mądrze.

 

Sytuacja 3. Dzwoni pani z infolinii LuxMed i za "jedyne" 900-4500 zł zależnie od pakietu chce mi sprzedać pakiet prawie wszystkich lub wszystkich możliwych szczepień do 2 roku życia, przy czy pakiet nie uwzględnia poślizgów i obowiązuje do skończenia 2. roku życia przez dziecko. Dziękuję, postoję. A w każdym razie chociaż jeszcze poczytam zanim podejmę tak istotną decyzję w 2 minuty.

Sytuacja 4. U Mani dosyć szybko zauważyłam zwiększone napięcie mięśniowe, potwierdzone przez pediatrę i potem przez neurologa. Pani neurolog zaleca wolniejsze i ostrożne szczepienie (nie 5-w-1, żeby obserwować reakcje na szczepionki), zaszczepienie koniecznie krztuśćcem bezkomórkowym, a wcześniej zrobienie USG przezciemiączkowego, żeby wykluczyć potencjalne dodatkowe kwestie neurologiczne. I stąd kalendarz szczepień nam się później opóźni bo a) czekam na wizytę u neurolog i USG, b) długo szukam DTPa 3-w-1 (to "Pa" to krztusiec bezkomórkowy czyli acelularny właśnie), bo akurat od 2 miesięcy brak w hurtowniach farmaceutycznych, a te z bezpłatnej puli sanepidu są dla faktycznie ciężkich przypadków typu dziecko po udarze, a nie tam ze zwiększonym napięciem. Trochę to komiczne, że sporo rodziców nie chce zaszczepić swojego dziecka, a ja właśnie chcę, tylko nie mam czym.

 

Sytuacja 5. Pierwsza wizyta szczepienna w przychodni. Chcę szczepić tylko na WZW, bo jeszcze czekam na USG, a na WZW dostałam już zielone światło od pani neurolog. Nowo poznana przypisana nam losowo lekarka a) chce zaszczepić na wszystko, na co się da ‌(czyli standardowe 5 + rotawirus), b) traktuje mnie z pogardą i jak debila i c) ostatecznie wręcza do podpisania kartkę, że rezygnuję z pozostałych szczepień i zostałam poinformowana o szczepieniach dodatkowych, z których również rezygnuję. Zero sensownej rozmowy. Nawet nie wiem, czy rezygnuję dzisiaj, czy na zawsze. Z wizyty wychodzę psychicznie podeptana.

 

Sytuacja 6. USG wypada dobrze i jakiś czas później znajduję DTPa tak blisko, pod nosem w LuxMedzie. To olbrzymi moloch medyczny i gdzieś dostali albo wcześniej kupili hurtowe ilości. Szczepię. Pierwszy NOP* - po ok. 30 godzinach Mania przestaje gugać, milknie, co najwyżej płacze i wydaje się przeraźliwie smutna. Lekarz LuxMed bada dokładnie, nic nie znajduje, nie chce wypełnić zawiadomienia o NOPie do sanepidu. Lekarz POZ też. Odchodzę od zmysłów. I dodatkowo się wkurwiam na lekarzy. Po tygodniu wszystko mija. Koleżanka potem mówi, że jedno z jej dzieci też tak miało tylko bez szczepienia. Być może jakiś skok rozwojowy.

 

Sytuacja 7. Odwiedza nas koleżanka internistka. Młoda, ambitna, rozsądna. Podpytuję, co wie, o szczepieniach. Okazuje się, że miała staż w szpitalu pediatrycznym. I nawet pytała lekarkę nadzorującą o to, które szczepienia nieobowiązkowe są ważne, a które mniej. Lekarka powiedziała coś w stylu, że ospa nie tak koniecznie, bo nawet dzieci nieźle ją przechodzą. Kolejnego dnia koleżanka stażystka przyszła do pracy i okazało się, że w nocy przywieziono  na dyżur dziewczynkę z ospą, która po kilku dniach zmarła. Lekarka stwierdziła, że los sprowadził ją do parteru.
Koleżanka mówi też, że na wykładach uczono ją, że szczepienie kilkoma szczepionkami na raz generalnie nie jest złe, bo organizm przechodzi wtedy w wysoki stan alertu i powinien złapać wtedy silną odporność.


Sytuacja 8. Żeby chociaż trochę rozdzielać szczepienia, na jednej wizycie planuję szczepić przeciwko DTPa, na drugiej HIB+polio, a na którejśtam kolejnej WZW. Z przerwami co najmniej miesięcznymi, ale raczej dwumiesięcznymi. Z obowiązkowymi czekam na jakieś dłuższe "okienko" w naszym pokręconym kalendarzu szczepień. 

Z przesuniętego kalendarza wynika jeden plus - z racji późnego wieku (6 miesięcy) Mania może dostać jedną szczepionkę przeciwko HIB mniej. Mania ma 5 miesięcy i 3 tygodnie, ale lekarka upiera się, że dziecko musi mieć skończone 6 miesięcy i szczepi tylko przeciwko polio. Po dwóch dniach dostaję interpretację z sekretariatu Głównego Inspektora Sanitarnego: "zapis należy interpretować analogicznie do informacji zawartych w Programie Szczepień Ochronnych na 2015 rok w części - Organizacja Szczepień w punkt. 4 str. 26 w brzmieniu "Określony w części I A.PSO wiek dziecka należy rozumieć jak w przykładzie: dziecko, które ukończyło 3 lata jest w 4 roku życia". W przypadku Pani dziecka, jeżeli dziecko ukończyło 5 miesięcy to oznacza, że jest w 6 miesiącu życia. Mała satysfakcja, że ja wiem, a lekarka okazała się być niedouczona, tylko traci dziecko, bo kolejna szczepionka przesuwa się o ponad miesiąc.


Sytuacja 9. Spotykam koleżankę, która ma kolegę lekarza, który jakiś czas temu był stażystą u jakiegoś znanego polskiego profesora (nazwiska nie zapamiętałam). Kolega się dopytywał, bo sam ma dzieci. Profesor ten potwierdził, że akurat szczepionki skojarzone 5-w-1 uznawane są za relatywnie bezpieczne i on poleca nimi szczepić, jeżeli nie ma innych przeciwwskazań.


Sytuacja 10. Któraś z kolejnych, ale tych wcześniejszych szczepionek skutkuje tym, że kilka godzin po przyjściu do domu Mania zaczyna się zanosić. Na szczęście nie do omdlenia. Przytulam mocno, dmucham w twarz, sama nie wiem, skąd wiem, co robić. Widok zanoszącego się dziecka jest straszny. Do wieczora wiem chyba wszystko o zanoszeniu. Dobrze, że moja mama jest emerytowaną pielęgniarką pediatryczną i sporo takich przypadków zna z autopsji. Na szczęście potem jeszcze 2 epizody i od prawie 2 lat spokój. Wszystkie kolejne szczepionki już spokojnie, nawet bez odczynów poszczepiennych (z wyjątkiem jednego zaczerwienienia).



DLACZEGO WIĘC SZCZEPIĘ?

1. Bo wiem, że są NOPy, ale wiem też, że dzieci faktycznie umierają od chorób zakaźnych, a dokładniej od ich powikłań.
2. Bo nie wierzę, że jak się dziecko dobrze leczy, to powikłań nie ma. Zawsze mogą być. Dokładnie tak samo jak NOPy. A powikłania mogą kończyć się zgonem, zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem opon mózgowych czy sepsą.
3. Bo słyszałam z pierwszej ręki o więcej ilości zgonów w bardzo małej grupie niezaszczepionych dzieci (<10% dzieci), a o żadnym wśród tych zaszczepionych (>90%, gdzie zgon może być traktowany jako NOP), a statystycznie powinno być odwrotnie - większa próba to większa reprezentacja.
4. Bo moja mama przez 20 lat szczepiła dzieci w mieście o 27 tys. mieszkańców, gdzie o każdej dziwnej chorobie czy NOPie wiedziało całe środowisko medyczne, gdzie znała ona "swoje" przychodniane dzieci i nie spotkała się z żadnym istotnym NOPem (a to już statystycznie duża próba). Za to jedno niezaszczepione dziecko zmarło.
5. Bo po tych całych przygodach Mania jest zdrowa, wesoła i bardzo sprytna/inteligentna (fakt, statystycznie nieistotne, ale subiektywnie istotne).


O CZYM NALEŻY PAMIĘTAĆ?

1. Żeby dziecko było perfekcyjnie zdrowe. Jak nie jest, najlepiej od razu odwołaj wizytę, bo a) jak masz lekarza-konowała, to zignoruje i zaszczepi, b) wprowadzając zawirusowane dziecko do przychodni dzieci zdrowych, ryzykujesz zarażenie wirusem świeżo zaszczepionych dzieci. Ponieważ Mania ma predyspozycje do chorób nerek, jak niepokoił mnie jakiś najmniejszy objaw moczowy, pobierałam mocz kilka dni przed i płaciłam te kilkanaście zł za badanie ogólne. Jak wiesz, że dziecko ma lekki zaschnięty katar od zimy i kaloryferów, to raczej możesz machnąć ręką, ale jak pojawia się świeży katar, to lepiej przesunąć szczepienie, bo nigdy nie wiesz czy to akurat nie jest początek np. infekcji wirusowej. Najlepiej 2-3 dni przed i po unikaj wizyt obcych dzieci. Potem z czasem coraz lepiej będziesz znać organizm swojego dziecka, reakcje na przeziębienia czy choroby. Ja obecnie dwulatkę już na drugi dzień po szczepieniu puszczam do naszego przedszkola Montessori.

2. Żeby się nie śpieszyć z niektórymi szczepionkami - chociaż szczepienie przeciwko odrze-śwince-różyczce kalendarz przewiduje na 13-15 miesiąc, sporo lekarzy każe odczekać do tych 15 miesięcy, bo jest to ciężka szczepionka. A jak ten wiek wypada w marcu-kwietniu, kiedy dziecko często łapie wirusy, to lepiej poczekać nawet do maja. Albo jak konkretnej szczepionki nie ma w przychodni i szczepią jedną, a na drugą każą przyjść po 2 tygodniach, to poczekaj chociaż ten miesiąc - niech organizm dojdzie do równowagi po pierwszym szczepieniu.

3. Żeby w miarę możliwości przeczytać rozporządzenie GIS, bo wiedza niektórych lekarzy pozostawia sporo do życzenia. A ostatecznie to Ty jesteś odpowiedzialna/odpowiedzialny za to dziecko.

EPILOG ;)


Sytuacja 11. Lekarka Mani odchodzi z przychodni i mam na cito wybrać lekarza. Tu forum pomaga - koleżanka z okolicy poleca mi lekarkę, która okazuje się być super i sama uważa, że bezpieczny spokojny odstęp między szczepieniami to dwa miesiące. Nie traktuje mnie też jak ostatniego debila albo mebla, czuję, że mam partnera do rozmowy i nawet jak się zagubię, to jej mogę zaufać.


Zdjęcie: CC0 Public Domain /qimono

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nowa odsłona kultowej serii "Poczytaj mi, mamo"

Możecie wierzyć lub nie, ale "Poczytaj mi mamo" to seria wydawnictwa Nasza Księgarnia, którą pamiętam jeszcze z własnego dzieciństwa. Wtedy były to kwadratowe kilku-kilkunastostronicowe książeczki w miękkiej oprawie. Większość z nich ma tyle lat, co ja i kilka jeszcze uchowało się w naszej rodzinnej biblioteczce.

Kilkanaście już lat temu Nasza Księgarnia postanowiła wznowić wydanie serii, ale w zmienionej formie. Po 10 opowiadań zostało zebranych w jeden tom w twardej oprawie z dokładnym odwzorowaniem treści i tak charakterystycznymi rybkami i koniczynkami na okładce. Olbrzymie brawa dla wydawnictwa za zachowanie rysunków świetnych polskich rysowników i odwzorowanie graficzne starych wydań łącznie z okładkami zewnętrznymi i wewnętrznymi, przez co pewnie niejednemu rodzicowi oczy zaszkliły się ze wzruszenia, jak brał tom do ręki i przypominał sobie stare opowiadania. Ja w każdym razie sporo z nich pamiętałam łącznie z obrazkami, co mnie zaskoczyło. Takich "oryginalnych" tomów do tej pory wydano już osiem, a do tego jeszcze kilka innych ("Baśnie braci Grimm", "Mitologia" czy "Dzieci z Bullerbyn") w spójnej oprawie.

Z jednej strony wydanie było ładne, estetyczne, takie szlachetne (gruba oprawa, porządnie szyte tomy z metalicznymi kokardami na okładce), z drugiej miałam obawy, żeby taki tom dać dziecku do podglądania (duży, ciężki i nie daj Boże jeszcze się zniszczy) w przeciwieństwie do moich starych bajeczek (a przecież to one stają się powoli białymi krukami). Trochę takie do postawienia na półce i podziwiania. Irytowało mnie też to, że książki dla lepszej proporcji stały się prostokątne i otrzymały biały pasek nad i pod tekstem, przez który zużyto więcej papieru, a książki są większe, cięższe i naturalnie zajmują więcej miejsca (na półce tego nie czuć, ale gdy się pakuje plecak skarbów na weekendowy wyjazd do babci już tak). "Gdyby były kwadratowe byłyby idealne", myślałam.

Mimo tego, co wyżej napisałam, nasze tomy bynajmniej nie zalegają u nas na półce celem prezencji, tylko są intensywnie użytkowane i zasadniczo zamieszkały na mojej szafeczce nocnej. Gdy dziecko ma około 2,5-3 lata pojawia się u niego potrzeba dłuższych opowiadań i ciut bardziej rozbudowanej fabuły, nawet kosztem obrazków. Sporo też czyta się do snu. Te opowiadania są ładne, przyjemne, mądre. Bestsellery ostatnich lat wydają się takie ciekawe, kreatywne, wręcz interaktywne, z zaskakującymi rysunkami, ale niektóre z nich przy zestawieniu z taką klasyką wyglądają trochę głupkowato. Zresztą ostatnie trzy książki wypożyczone jedna po drugiej przez Manię z biblioteki (chodzi z tatą, ale sama oddaje, wybiera i pożycza) to nieposiadane przez nas tomy z tej serii. W opowiadaniu "Hihopter" (księga szósta) jest tak zakochana, że ciężko nam było ją niedawno oddać i teraz jest to pierwsza książka na liście do kupienia. Na drugim miejscu jest "Stefek Burczymucha" (księga czwarta), którego duże fragmenty znam na pamięć.

Jak mnie więc ucieszyło, gdy dowiedziałam się, że Nasza Księgarnia przygotowała nowe wydania "Poczytaj mi, mamo", których premiera odbędzie się za niecałe 2 tygodnie. Środek pozostał w tej samej niezmienionej szacie graficznej, okładki wizualnie stały się bardziej dziecięce i lżejsze, tomy kwadratowe (ta sama szerokość), więc trochę mniejsze i fizycznie lżejsze. Szkoda tylko, że twórcy nie pomyśleli o odchudzeniu tomów przez zejście z 10 opowiadań do 5-7 nawet kosztem zrobienia delikatniejszej okładki. Wtedy książka byłaby odpowiednia do małych rączek trzy-czterolatków. I szkoda, że mam już kilka tomów w domu, bo nie lubię mieszać wydań, ale teraz kupiłabym raczej te nowe. Ale... nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: stare wydania w sklepie internetowym Naszej Księgarni są przecenione o 50% :D

Która się Wam bardziej podoba?

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - kwiecień

17/04"Lusia musi urosnąć, żeby była panienką i mogła jeździć na hololondze jak dziewczyny"

29/04 "Z Lusią idziemy na basen. Spróbujemy czy Lusia się nie otupi!" ;)

29/04
Ja: "Kupiłam ci skarpetki" 

Mania: "A dlacego?" 

Ja: "Bo cię kocham" 

Mania: "Oooo jakie słodkie. Jak sobie te obsikam (pokazując na obecne), to sobie założę"

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Nietypowe Święta

Nigdy bym nie przypuszczała, że tak spędzę którekolwiek Święta. I nie, nie wyjechaliśmy wszyscy na Kanary.

Wyeksmitowałam za to całą swoją rodzinę do teściów. Leżę teraz w wannie w pustym mieszkaniu i nawet nie jest mi smutno. Odpoczywam. Tę małą chwilkę.

W poniedziałek odebraliśmy moją mamę ze szpitala po ciężkiej operacji. Jej koleżanka, która miała się nią opiekować za stary dług, stwierdziła, że jednak przyjedzie po Świętach. Wzięłam więc zwolnienie lekarskie na opiekę, po które zresztą musiałam się ustawić o 6:30 w kolejkę do recepcji POZ, bo "bogowie ortopedzi" nie zniżają się do tak błahych rzeczy, jak wypisanie zwolnienia czy skierowania.

Zamieniłam więc mamy kawalerkę w mały szpital, załatwiłam skierowanie na zdjęcie szwów i pobranie krwi. Do tego nałożyło się składanie papierów do przedszkoli, o których w tym wszystkim totalnie zapomniałam, zakupy przedświąteczne, wizyty w aptece, zawożenie Mani do przedszkola i kursowanie między dwoma mieszkaniami (żeby dziecko rano ogarnąć, a wieczorem położyć spać) i próby nauki, o porządkach już nie wspominając, bo nie zostało na nie za dużo czasu.

O tym, że w Wielki Czwartek przedszkole jest zamknięte przypomniałam sobie przy zamkniętej furtce. Przez paskudną pogodę spędziłyśmy więc dwa dni we trzy (jedna leżąca, jedna biegająca i jedna gotująca i ogarniająca to wszystko) na 30 metrach kwadratowych. Mania się nudziła, więc szalała, chwilę wytchnienia przynosiła mi godzina jej drzemki.

Namówiłam więc męża na wyjazd na Święta do teściów, chociaż po pierwszej myśli ostro odrzuciłam ten pomysł. Pomyślałam, że Mani i mężnemu będzie dużo weselej z moimi teściami i szwagierką niż samym w domu lub tu ze mną w szpitalnej kawalerce, że mężny więcej odpocznie, bo dziadkowie się nimi zaopiekują, że zamiejscowa babcia wreszcie będzie mogła pomalować jajka razem z Manią.

Ugotowałam dzisiaj barszcz i zrobiłam sałatkę, żeby jutro było gotowe, wytrzymałam 2,5 godziny Mszy (zawsze zapominam, że ta sobotnia jest tak przeraźliwie długa, ale chociaż poczułam klimat Świąt), a teraz na szybko szybko ładuję baterie. Jutro Wielkanoc. Życzę Wam zdrowia, odpoczynku i błogosławieństwa Bożego! A sobie już chyba tylko siły do nauki i wytrwałości do czerwca.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Egzamin

Mania naniosła książek do łóżka i zawołała: "Uczę się. Mamo, tylko mi nie przeszkadzaj".

Oznacza to, że zbliża się mój czerwcowy egzamin, cała rodzina odczuwa moją naukę, a ja nie mam czasu na nic. Na pisanie tym bardziej.
 

Marzy mi się poleżeć, nic nie robić i o niczym nie myśleć, marzy mi się wyjechać z rodziną nad wodę, marzy mi się wypić lampkę wina na balkonie z koleżankami. Ale postawiłam przed sobą pewien cel i muszę do niego dążyć.
 

Trzymajcie kciuki!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1