Kategoria: dla rodzica

O tym jak Lux Med znowu dał ciała....

Pierwszy raz temu podobną sytuację miałam rok temu na koniec czerwca. Silna gorączka, dziecko w oglądzie nic nie wykazywało, poza tym, że było rozpalone i leciało przez ręce. O tym, co robić, miało zdecydować badanie moczu (jak nic nie wiadomo, to chyba zawsze jest podejrzenie pęcherza moczowego i nerek). "Jakiś mętny", skomentowała pani, gdy oddawałam. Ale nic więcej nie dodała. Okazało się za mało - dowiedziałam po kilku dobrych godzinach, kolejne skierowanie w systemie, kolejne próby łapania. Udało się.

Badanie na cito, więc wynik miał być po 4-6 godzinach. 4 godziny nic, 6 godzin nic, dzwonię - nic nie wiedzą, 8 godzin nic, nadal na infolinii nic nie wiedzą. Pytam pani, czy może być tak, że oni mają wynik, a ja go nie widzę w systemie. Niemożliwe. 40 stopni gorączki prawie niezbijalne, 22 w nocy. Mamy dość czekania. Jedziemy do ich dyżurnego centrum medycznego przy Racławickiej. Pytam w recepcji, czy mają mój wynik, bo nadal nie widzę go w systemie. Tak, jest. Co???? Jak to? Pan drukuje. Spoglądam - wszystko w normie. Prawie odwracam się na pięcie i wychodzę, ale mężny czujnie zauważa, że wszystko się zgadza, tylko, że pan mi wydrukował wynik sprzed pół roku. Pan przeprasza i drukuje kolejny. Wynik mocno poza normami, idziemy do lekarza dyżurującego. Werdykt: szpital, problem z nerkami. Ale tak już już czy mogę pojechać do domu i nas spakować? Na cito, nie wiadomo, kiedy nerki mogą siąść. Jedziemy w środku nocy na izbę. Zaspany personel sprawdza wyniki, przyjmuje, cewnikuje, podaje pierwszy antybiotyk, ibuprofen, potem kroplówkę na schłodzenie, bo ten pierwszy nie działa. Chyba obie nawet spałyśmy - padłyśmy ze zmęczenia i stresu. Na drugi dzień po godzinie 13 telefon - lekarz z LuxMedu dzwoni z wynikiem. Tym wynikiem. Panie, ja już w szpitalu jestem z dzieckiem! Nawet nie usłyszałam "przepraszam".

Jak to jest, że wynik był, ale ja go nie widziałam w systemie? Chociaż pani przekonywała, że nie ma takiej opcji. Jak to jest, że był tak zły i na cito, a ktoś z nim zadzwonił po ponad dobie? Jeszcze w międzyczasie usłyszałam, że skoro mocz był mętny, to powinnam od razu pojechać do szpitala. Czemu nie usłyszałam tego przy jego oddawaniu? Tu nie chodzi o prosto czy krzywo uszytą nogawkę albo niedomykające się drzwi szafy. Tu chodzi o zdrowie a nawet życie człowieka. A w przypadku niemowlęcia stan może pogorszyć się bardzo szybko. Tu nie ma miejsca na fuszerki. Składam reklamację. Nie dla mnie, bo nam już nie pomoże, ale dla dobra innych dzieci. Okazuje się, że wewnętrzna polityka Lux Medu mówi, że dobre i prawie dobre wyniki są wrzucane do systemu, a z tymi złymi dzwoni lekarz, żeby pacjent się nie wystraszył, oglądając je sam w systemie. Że lekarz musi zadzwonić do końca zmiany, na której się pojawiły - czyli w naszym przypadku powinien zadzwonić do 20:00, ale mu się... zapomniało? I przez pół kolejnego dnia też. Wreszcie ktoś przeprasza. Wysłali nawet Mani misia, ale ja nie lubię takich akcji - mam wrażenie, że ktoś próbuje mnie "przekupić".
 
Znowu czerwiec. Coś mi wygląda podejrzanie, proszę o skierowanie, badanie pokazuje bakterie w moczu i kryształy szczawianu. Akurat jesteśmy na weselu, a mama pana młodego jest pediatrą. Bardziej niż bakterie (które mogą też wynikać z niedokładnego umycia do badania) nie podoba jej się zbyt zasadowe pH, które sprzyja zakażeniom. Zaleca dwa tygodnie furaginy, kilka dni przerwy i kolejne badanie. Tylko pod koniec kuracji pojawia się gorączka i nie wiem, czy to jednak furagina nie pomogła, czy Mania złapała wirusa ode mnie czy wyżynanie aż trzech "czwórek" na raz ma taki efekt. Gorączka ciut niższa niż ostatnio, ale też ciężka do zbicia. Znowu jedziemy do dyżurującej placówki Lux Med. Lekarz ocenia, że gardło zawirusowane, ale lepiej od razu bez zaleconej przerwy zweryfikować mocz. Tym bardziej, że Mania ma nietypową fizjonomię nerek, która sprzyja zakażeniom. Skierowanie na ogólny na cito i po upomnieniu się mężnego też na posiew.
Jak się później okazuje, Mania po kilku dniach odpieluchowania obraża się na nocnik. Chce sikać tylko w pieluchę, łapie się za krocze i woła "ała". Ale wtedy jeszcze nie wiem, czy to nie szczypanie od pęcherza. W końcu cudem udaje się pobrać. Placówka po drugiej stronie ulicy oświadcza, że jest 18:15, pracuje do 20, a kurier ma 2h na przyjazd, więc nie zdąży. Mężny jedzie do do placówki dyżurującej przy Racławickiej - ci pracują 24h. Pani rejestruje i mocz ogólny i posiew, ale pielęgniarka przyjmuje tylko ten pierwszy. Twierdzi, że posiewu nie przyjmie już laboratorium. Każe pobrać jeszcze raz rano. Tylko że my wiemy, że ona potrafi nawet kilka godzin nie sikać, jak się zaprze. Mężny pyta, kto o tej godzinie przyjmie, ale nie wiedzą. Trochę słabo, że nawet nie są w stanie gdzieś cię odesłać. Znajdujemy w końcu na własną rękę (szpital Medicover).

Ale wynik ogólnego ma być za 4-6 godzin w systemie. Budzę się o 5 rano (czyli po 9 godzinach) i nic, dzwonię na infolinię nic (obiecali zgłosić placówce, żeby sprawdzili i oddzwonili), 12 godzin nic, nie oddzwaniają również z placówki, nie wiemy czy jechać do pracy czy do szpitala (tylko z czym?), jadę do pracy i znowu sprawdzam - nic. Piszę reklamację. Znowu po 13 dzwoni pani. Wynik jest, tylko im coś w systemie nie działa. Takich osób jest więcej. Ale mogę przyjechać sobie odebrać papierowy. Albo mogą przesłać do innej placówki, ale to papierowo, więc dotrze jutro. A wynik jest od wczoraj, ale stwierdzili, że skoro dobry, to nie będą dzwonić. Znowu zadaję sobie pytania: Jak to jest, że nikt na infolinii nie wiedział, że jest awaria? Że nikt z placówki tak długo tego nie sprawdził i nie oddzwonił. Że nie da się tych kilku dokumentów zeskanować i wysłać nawet na maila (bo nie każdy może wyjść z pracy). Zresztą, gdyby ktoś sprawdził, to byłabym tam o tej 7-8 rano przed pracą i odebrała. Miło że pracownik podjął, że jak wynik jest dobry, to nie ma po co dzwonić, ale system działa tak, że rodzic rozumuje, że skoro nie ma wyniku, to jest zły. Ta sytuacja znowu uczy: nie wierz, pracownikom, tylko jeździj, pytaj osobiście i bądź upierdliwa. 

Poziom jakości usług ciągle spada i moje zaufanie też.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kategoria: Marysia

Wirusy

Kilka dni temu złapałam wirusowe zapalenie gardła i jak zwykle wychodzę obronną ręką z takich sytuacji, tak tu było gorzej i gorzej, od krtani zajęły się lekko oskrzela, przeskoczyło na męża i Manię. Sobotnia strefa kibica na kanapie zmniejszyła się o znajomych z dziećmi, a my spędziliśmy cudooowny weekend nad nocnikiem, próbując złapać mocz do badań (żeby potwierdzić, skąd gorączka). Który lecieć nie chciał i kilka godzin. Dziecko protestowało, serce nam się kroiło, ale przy planie trzymała nas myśl, że cewnikowanie jest jeszcze gorsze.

Zazwyczaj mężny jest bohaterem Mani, gdy wygłupiają się na kanapie, idą na rower, gdy prasuje jej ubranka w czasie jej snu albo biegnie rano po świeżą bułkę. Wczoraj zapunktował samodzielnie odbytą z córą wizytą lekarską, a dzisiaj poszukiwaniem, kto w Warszawie przyjmie mocz na posiew po 19 (szpital Medicover gdyby ktoś kiedyś szukał).

Mania dzisiaj była przeszczęśliwa, bo zgodnie z zaleceniem lekarskim miała dostać dużo płynów, nieważne jak niezdrowych. A wiadomo,że arbuz z żurawiną i rozgazowaną kolą smakuje najlepiej :D No dobra, na kilka minut się odwróciłam ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kategoria: Marysia rozwój śmieszne

Różności - czerwiec

2/06 Pierwsze samodzielne wejście na krzesło.

3/06 Pierwsze wejście na ławę. (Aż się boję czy kolejny będzie stół czy parapet :P)

7/06 "Kikusie". Czyli o zwierzętach. Czyli dla dzieci. Czyli zabieram na swoją półkę!


8/06 Wypatrzyłam początki prawej dolnej "czwórki" :)

10/06
Mania: Ponciong. ponciong... (=pociąg).
Babcia: Maniu, ja nie rozumiem, powiedz to jakoś inaczej albo pokaż.
Mania: Mento! (=metro)

11/06 Ślub kościelny, taki z pompą. Zespół skrzypcowy gra muzykę klasyczną. Nagle przerwa. "Graj, graj!!!" krzyczy Mania na cały głos. Uf! Dobrze, że to była próba :D

12/06 Mężny pyta, czy Mania ma koszulkę na mecze. No jasne, hihi.



??? Padam z nóg, a Mania przybiega wieczorem z hasłem "Mleko, spać". "Dobrze, będzie mleko, ale powiedz tacie, żeby cię przewinął i ubrał w piżamę". Mania wybiega z pokoju i woła: "Tata, halo halo, dupka!", klepiąc się po pupie.

19/06 Nie urośnie - twierdziła babcia ;)


20/06 Są już wszystkie "czwórki", czyli 12 zębów.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kategoria: Marysia Marysiomama podróże polskie

Wyprawa w Bieszczady

Najśmieszniejszą rzeczą w Bieszczadach jest to, że niby są w Polsce, ale tak trochę na końcu świata. Dla nas to prawie 7 godzin samochodem. Do Berlina jest szybciej, do czeskiej Pragi podobnie. W sumie jest to też ich spora zaleta, bo jadą tam tylko sami narwańcy, a panie w szpileczkach lansują się na Krupówkach.

Ta wyprawa przypomniała mi czasy licealne, gdy wsiadaliśmy w pociąg (od nas jeszcze wtedy jeździł), braliśmy duży plecak na plecy, stare, ale porządne skórzane trapery na stopy (kto wtedy u nas słyszał o gore-texie?) i szliśmy. Słońce czy deszcz - szliśmy. I tak byliśmy rozpuszczeni, bo spaliśmy w schroniskach i nosiliśmy tylko śpiwory w ramach dodatkowego ekwipunku. Mężny na studiach nosił jeszcze namiot i kocher :D

Tym razem plany były duuuużo spokojniejsze, bo braliśmy Manię. Już sama trasa była wyzwaniem, bo kilka godzin w foteliku samochodowym dla dziecka w wieku poniemowlęcym nie jest niczym zdrowym (oczywiście dla niemowlęcia tym bardziej). Wieczorem po pracy, w wigilię Bożego Ciała pojechaliśmy do bliskiej rodziny w Sandomierzu (dłużej niż zwykle z racji ruchu okołoświątecznego), a na drugi dzień do Dwernika z postojem pod Rzeszowem na herbatkę u naszej sąsiadki (z jednej strony drogi były całkiem puste ze względu na święto, a z drugiej raz musieliśmy objeżdżać napotkaną procesję).

W Dwerniku zamieszkaliśmy w gospodarstwie agroturystycznym pani Basi, której mąż pochodzi z Warszawy (wreszcie ktoś, kto naprawdę p* wszystko i pojechał w Bieszczady?), a sama pani Basia okazała się wielką propagatorką sztuki. Stwierdziła, że ludzie nie czytają, więc postanowiła ich do tego zmusić. Przywitał nas więc okolicznościowy wiersz wypisany na naszych schodach.





Przyznam, że mi bliższa jest proza niż poezja, ale wybór pani Basi był tak doskonały, że czytałam z radością. Ponieważ od niedawna chodzimy na "gordonki" i Mania lubi rytmiczanki, do jednego wiersza ułożyłam własną. Brakowało autora, więc myślałam, że to twórczość pani Basi, a tu okazało się, że to młody Puszkin: "Szarańcza leciała, leciała, siadła. Siedziała, siedziała, wszystko zjadła i znów poleciała!".  Kiedyś gościł tu pięcioletni chłopiec, któremu bardzo spodobała się fraszka Mariana Załuckiego: "Kto jest winien wszystkiemu - Cham zapytał gbura. Uzgodnili: kultura!". Gdy dwa lata później był z rewizytą, od razu podbiegł i wołał: "Pokażcie mi tego chama!".

Gospodarstwo nie było ani mocno turystyczne (to dobrze), ani mocno agro, ale z dwóch psów jeden był towarzyski i wygłaskany przez wszystkie dzieci, więc Mania też się z nim zaprzyjaźniła. Nawet postanowiła z nim spać.

Pierwszego dnia wieczorem podjechaliśmy do zabytkowej drewnianej cerkwi w Smolniku, obejrzeliśmy zapierający dech w piersiach zachód słońca i trafiliśmy na zaganianie kóz w sąsiednim gospodarstwie. Gospodarzowi pomagały kilkuletnie dzieci i Mania też pobiegła za nimi. Godpodarz zabrał nas aż do koziarni. Tam malutki koziołek zaczął się przytulać do Mani i ssać jej palca. Radości było co niemiara. Dzieciakom zrobiłam na ich prośbę kilka zdjęć, a Antek zawisł na moich plecach i nie chciał puścić. Od ich mamy, pani Oli, kupiłam jeszcze kilka kozich serów (twarogowy z pomidorami, czarnuszką, wędzony, długodojrzewający, mniam) koziego sernika i domowy syrop z mniszka lekarskiego na przeziębienia.

Kilka godzin w Bieszczadach, a już odpoczęliśmy i poczuliśmy się trochę jak w domu.


 
  


  



 

 


 
 

Na drugi dzień rano wybraliśmy się na szlak. Pożyczyliśmy plecak-nosidło od sąsiadów, ale nie na tyle wcześnie, żeby go przetestować i oswoić. Mania się go trochę bała i postanowiła iść na własnych nogach. Wcale by nam to nie przeszkadzało, gdyby nie to, że koło południa prognozowano burzę. W końcu lekko opornie weszła do nosidła pod warunkiem, że ja ją poniosę. Na grani połoniny mieliśmy ją wypuścić, ale ponieważ siedziała spokojnie, stwierdziliśmy, że trochę nadrobimy dystans. Wszystko wyjaśniło się po kilku minutach - Mania zasnęła. Nosidło powędrowało na plecy mężnego, a deszcz złapał nas na końcówce zejścia akurat, gdy zastanawialiśmy się pod chatą na szlaku, czy w niej odpocząć (piękny napis: "Tam na dole zostało wszystko to, co nas męczy"). Kiedyś na szlaku widzieliśmy dużo ludzi z dziećmi w plecakach. Teraz byliśmy prawie jedynymi, ludzie na nas patrzyli albo z uśmiechem albo z zaskoczoną miną, niektórych z nich nawet wyprzedziliśmy. Spotkaliśmy jeszcze powolutku idącą panią w ciąży i rodzinę z 7-miesięczniakiem, 4-5-latkiem i 9-latką, ale ta już pomykała jak kozica. Dla nich to dopiero szacun!


 






Trzeci dzień wypełnił nam przejazd kolejką wąskotorową (Mania uwielbia pociągi) i wizyta w mini-zoo. Bardzo lubimy mini-zoo, bo fajniej jest obejrzeć te kilka zwierząt, ale z bliska, niż w wielkim zoo wypatrywać ich z lupą. A dla dziecka często kogut jest bardziej atrakcyjny niż żyrafa. Tu dodatkowo można było kupić kubeczek zboża i nakarmić jelenie, muflony, dziki czy kaczki.




PS. Nie nadawałabym się na ambasadorkę programów typu Kids Travel sprawdzającą, czy każde gniazdko ma zaślepkę. Mieszkaliśmy w wiejskim domku, a Mania kąpała się w starej emaliowanej lekko podrdzewiałej pod spodem miednicy ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kategoria: DIY Marysia Marysiomama pokój dziecięcy polskie szycie zabawki

Nowa kołyska, bobas i samodzielnie uszyta pościel, bo Mania to też mama (lalkowa)

Przy Dniu Dziecka prezenty są dla nas tylko dodatkiem. Mania w ogóle jeszcze nie wie o jego istnieniu. Na początku planowałam nic nie kupować, mężny planował kupić kolejną książkę (bo każda okazja jest dobra na nową książkę ;)). Potem przy Marysi głębokich uczuciach macierzyńskich wobec lal pojawił się pomysł kołyski, ale mężny wymiękł i kupił ją przed czasem ;) Jest klasyczna, drewniana, polska i piękna. Zależało nam na kołysce, a nie łóżeczku, bo cały czas łudzimy się, że kilka minut kołysania lal, to kilka minut wolnego dla nas :D






Do kołyski doszła jeszcze wynegocjowana przez babcię lalka-bobas, bo obecna jest mocno sfatygowana i trochę wstyd wyjść z nią na ulicę, a Mania lubi ją ze sobą nosić. Ta nowa jest winylowa i wyprodukowana w Hiszpanii (żaden chiński plastik czy guma!). Jest naturalistyczna, ale moim zdaniem jeszcze bardzo ładna (niektóre bobasy-noworodki, są płaczące i mocno pomarszczone, trochę brzydkie, trochę mające swój specyficzny urok).


Do kompletu uszyłam materacyk, poduszkę i dwie zdejmowane poszewki na poduszkę. Mania tak samo ma dwie poszwy. Ta w ptaszki jest identyczna jak jej, w żółto-białej ostatecznie użyłam materiału w drobniejszy wzorek, bo w wersji mini zmieściłby się tylko jeden rząd trójkątów.


Myślałam, że Mania nie zauważy tego pięknego skompletowania pościeli jej i lali, ale dzisiaj wyciągnęła obie poduszki, na jednej położyła lalkę, na drugiej siebie samą i radośnie zawołała "Sama, Mania, dzidzi, ta sama!" :) Może kiedyś doszyję kołdrę i poszwę na kołdrę, ale póki co Mania kołder nie akceptuje, podobnie lalka.


PS. Nowy bobas wcale nie wyparł tego starego. Póki co oba egzystują na równych prawach.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Mania Mamy test

Blog rodzicielski, dzieciocentryczny...

Press