Nietypowe Święta

Nigdy bym nie przypuszczała, że tak spędzę którekolwiek Święta. I nie, nie wyjechaliśmy wszyscy na Kanary.

Wyeksmitowałam za to całą swoją rodzinę do teściów. Leżę teraz w wannie w pustym mieszkaniu i nawet nie jest mi smutno. Odpoczywam. Tę małą chwilkę.

W poniedziałek odebraliśmy moją mamę ze szpitala po ciężkiej operacji. Jej koleżanka, która miała się nią opiekować za stary dług, stwierdziła, że jednak przyjedzie po Świętach. Wzięłam więc zwolnienie lekarskie na opiekę, po które zresztą musiałam się ustawić o 6:30 w kolejkę do recepcji POZ, bo "bogowie ortopedzi" nie zniżają się do tak błahych rzeczy, jak wypisanie zwolnienia czy skierowania.

Zamieniłam więc mamy kawalerkę w mały szpital, załatwiłam skierowanie na zdjęcie szwów i pobranie krwi. Do tego nałożyło się składanie papierów do przedszkoli, o których w tym wszystkim totalnie zapomniałam, zakupy przedświąteczne, wizyty w aptece, zawożenie Mani do przedszkola i kursowanie między dwoma mieszkaniami (żeby dziecko rano ogarnąć, a wieczorem położyć spać) i próby nauki, o porządkach już nie wspominając, bo nie zostało na nie za dużo czasu.

O tym, że w Wielki Czwartek przedszkole jest zamknięte przypomniałam sobie przy zamkniętej furtce. Przez paskudną pogodę spędziłyśmy więc dwa dni we trzy (jedna leżąca, jedna biegająca i jedna gotująca i ogarniająca to wszystko) na 30 metrach kwadratowych. Mania się nudziła, więc szalała, chwilę wytchnienia przynosiła mi godzina jej drzemki.

Namówiłam więc męża na wyjazd na Święta do teściów, chociaż po pierwszej myśli ostro odrzuciłam ten pomysł. Pomyślałam, że Mani i mężnemu będzie dużo weselej z moimi teściami i szwagierką niż samym w domu lub tu ze mną w szpitalnej kawalerce, że mężny więcej odpocznie, bo dziadkowie się nimi zaopiekują, że zamiejscowa babcia wreszcie będzie mogła pomalować jajka razem z Manią.

Ugotowałam dzisiaj barszcz i zrobiłam sałatkę, żeby jutro było gotowe, wytrzymałam 2,5 godziny Mszy (zawsze zapominam, że ta sobotnia jest tak przeraźliwie długa, ale chociaż poczułam klimat Świąt), a teraz na szybko szybko ładuję baterie. Jutro Wielkanoc. Życzę Wam zdrowia, odpoczynku i błogosławieństwa Bożego! A sobie już chyba tylko siły do nauki i wytrwałości do czerwca.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Egzamin

Mania naniosła książek do łóżka i zawołała: "Uczę się. Mamo, tylko mi nie przeszkadzaj".

Oznacza to, że zbliża się mój czerwcowy egzamin, cała rodzina odczuwa moją naukę, a ja nie mam czasu na nic. Na pisanie tym bardziej.
 

Marzy mi się poleżeć, nic nie robić i o niczym nie myśleć, marzy mi się wyjechać z rodziną nad wodę, marzy mi się wypić lampkę wina na balkonie z koleżankami. Ale postawiłam przed sobą pewien cel i muszę do niego dążyć.
 

Trzymajcie kciuki!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Jak dobrze mieć sąsiada

W dawnych czasach znałam wszystkich sąsiadów z klatki i sporo z bloku. Byłam niejadkiem, więc obiady jadałam u sąsiadów piętro wyżej. Mieszkali tam kilka lat starsi bliźniacy. Mieli oni ciocię w Stanach czy Niemczech, która poza ciekawymi słodyczami wysyłała różne rzeczy, których w Polsce nie było. Np. talerzyk z helikopterem na dnie. Więc szurałam łyżką po dnie, żeby dobrze obejrzeć ten helikopter :D W ogóle w grupie jest lepszy apetyt, więc mama np. gotowała jajko i szłyśmy je zjeść gościnnie. Czasami, jak ktoś nie domknął drzwi domu, to zasuwałam do nich do góry na czworakach. W dół nie umiałam, ale mama doskonale wiedziała, gdzie mnie znaleźć.

Miałam też troszkę starszą koleżankę mieszkającą naprzeciwko. Też się często bawiłyśmy. Pamiętam, że miała psa chichuachuę (to ledwo pies, ale jedyny, do którego miałam dostęp, więc był ważny), wielką lalę, której mama zaplatała warkocze z 5 czy 6 pasemek (ja do tej pory umiem tylko z 3 i tamte zawsze bardzo podziwiałam) oraz tęże mamę, która prasowała majtki, składała je na pół i jeszcze zaprasowywała, żeby dobrze leżały w szufladzie. Takie przebłyski wspomnień.

Potem przeprowadziliśmy się do domu jednorodzinnego, ale rodzina z naprzeciwka, od której kupiliśmy działkę, była bardzo fajna i była tam dziewczyna w moim wieku i rok starszy chłopak. W obie rodziny z jakimiś zaproszonymi gośćmi robiliśmy ogniska (wtedy nie było grillów tylko kiełbasy na patyku), było jedzenie, jakieś piwo, pani Ewa wyciągała gitarę i bardzo ładnie śpiewała. To od niej nauczyłam się piosenek biesiadnych. Jej mąż pracował z moim ojcem i jak któryś z nich zapomniał kanapek do pracy, to się je podrzucało temu drugiemu. Z córką sąsiadów Asią bawiłyśmy się lalkami Barbie, grałyśmy w gumę, rwałyśmy i woziłyśmy porzeczki na skup, a starsze obgadywałyśmy swoje pierwsze zauroczenia. W sumie trochę u siebie pomieszkiwałyśmy i okazjonalnie u siebie spałyśmy. Bardzo się różniłyśmy, ale bardzo sobie ufałyśmy. To były te czasy, gdy domów się nie zamykało i do takich sąsiadów po prostu wchodziło bez pukania. Jak Asi nie było, to i tak wchodziłam do kuchni i rozmawiałam z jej mamą.

Teraz mieszkam w Warszawie i słyszę, jak każdy skarży się, że nie zna swoich sąsiadów. Niby każdy cieszy się z anonimowości dużego miasta, ale jednak brak kogokolwiek bliskiego dokucza. A ja znowu trafiłam na fajnych ludzi. Mimo że blok to "późny gierek" i sporo sąsiadów jest w wieku emerytalnym, tak się złożyło, że piętro niżej mieszka moja koleżanka ze studiów, a mężnego z pracy. Ma starszego od Mani chłopca i dwuletnią Alę, z którą Mania lubi się bawić. Jak Ala się rodziła, jej babcia utknęła w korku, więc ja miałam okazję wesprzeć ich w tym ważnym dniu i zostać z chłopcem w domu do czasu przyjazdu babci. Za to oni ostatnio pożyczyli nam swoją nianię.

Nad nami jakiś czas wprowadziło się bardzo serdeczne małżeństwo w naszym wieku, a 1,5 roku temu urodziła im się córka. Tym razem okazało się, że sąsiad pracuje w tym samym budynku, co mężny. Sąsiadka wielokrotnie ratowała mnie opieką nad Manią (głównie, gdy moja mama była w szpitalu), a dziewczyny traktują się jak siostry. Mania przeżywa: "Lusia jest malutka, Lusia nie umie jeździć na rowerze. Mania umie, Mania ją nauczy.", "Lusia jest malutka, Lusia nie umie sikać na sedes" i generalnie wszystkie swoje umiejętności ocenia z perspektywy Lusi. I dba o Lusię, ostatnio gdy zamontowałam jej osłonkę zaciemniającą na szybie samochodu, powiedziała: "I Lusi też kup taki, żeby jej nie świeciło". Ostatnio też z dumą powiedziała: "Wujek naprawił mi rower (nadmuchał koła po zimie) i zrobił łóżko".

Z jednymi i drugimi sąsiadami zapraszamy się czasami na kolacje (ja robię dobrą pizzę, sąsiadka super naleśniki, a druga rewelacyjne sushi), chodzimy razem na spacery, wpadamy do siebie na urodziny swoje i dzieci, mamy gdzie pójść, gdy pada lub bardzo wieje, nie mówiąc już o skoczeniu "po sól". Czasem doradzimy sobie dzieciowo. Bywa, że dziecięce rzeczy wędrują między mieszkaniami. Sąsiedzi wpadają na mecze. Ostatnio chciałam kupić wiertarko-wkrętarkę, ale stwierdziłam, że w sumie po co - przecież sąsiad ma. Wiemy, że jak coś się stanie, jest dokąd pójść. Życie bez nich byłoby trochę trudniejsze, nudniejsze i smutniejsze.

Być może kiedyś nasza rodzina się powiększy. Ale nie wyobrażam sobie wyprowadzki z tego bloku do większego mieszkania. Będzie trzeba upchnąć dzieci w jednym pokoju i zamówić łóżko piętrowe. Bo inaczej musiałbym szukać  co najmniej dwóch większych mieszkań koło siebie, a to już ciężkie :)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - marzec

03/03

Ja (do budzącej się Mani): Mogłabym cię zjeść!
Mężny: Nie mogłabyś, bo masz post od słodyczy, a ona jest baaardzo słodka!

07/03

Przegląd miłości ;) "Mania lubi melona. I lubi lizaki i cukierki, i czekoladę, i ciastka, i tort, i marcepana, i picie czekoladowe..."

14/03 

"Tato, nie masz skarpetków. Zaniosę cię!"

19/03

Ja: Kopnęłaś tatę w buzię i sobie wargę rozciął na zębie.

Mania: Wypadł?

Ja: Nie wypadł.

Mania: Zaraz wypadnieee...

23/03 

"Uspokój się, tata!"

24/03

Mani spękały usta, więc dostała swoją pierwszą szminkę, przepraszam, "spinkę do ustów" :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kompletowanie wyprawki

Dawniej...

Skompletowanie wyprawki kiedyś było dużo prostsze. Mieszkało się wielopokoleniowo, więc bardzo pomagały babcie, w sklepach były tylko podstawowe rzeczy, ubranka dostawało się od znajomych, trochę kupiło, ew. jakieś wydziergało na drutach czy szydełku, do tego jakiś kocyk i becik (często znoszone ze strychu), używane łóżeczko i wanienka, duży zapas pieluch tetrowych, oliwka, puder, spirytus, mydło Bambino i jazda. Laktatorów nie było - przy nawale mlecznym pomagał... ten tego... mąż. Szumisie czy dedykowane płyny do odkażania zabawek nie istniały nawet w głowach swoich twórców. A ubranka używało się tak długo, jak się dało - jak dziecko nie mieściło się w pajacu, to obcinało się stopy (temu pajacu rzecz jasna).

i dziś...
 

Teraz żyjemy w czasach dobrobytu. Mamy więcej pieniędzy, a ilość dóbr w sklepie doprowadza do zawrotów głowy. Mamy są zbyt daleko, żeby doradzać, a jak są blisko, to i tak najczęściej nie mają u nas macierzyńskiego autorytetu - bo jak można słuchać kogoś, kto zawijał nas w tetrę, pupę posypywał mąką ziemniaczaną, a pępek smarował spirytusem brrr! (Potem życie pokaże, że poza postępem kosmetologicznym i lepszym poznaniem fizjologii dziecka tak dużo się przez te kilkadziesiąt lat nie zmieniło, a mąka ziemniaczana dalej jest świetnym środkiem na pieluszkowe zapalenie pupy).

Do tego należy dodać cechę rodzica, który sam nie zje, a dziecku odda, i pewną dawkę hormonów i stresu przed nieznanym i mamy naprawdę świetną pożywkę dla dużych koncernów, które całe życie próbują wmówić nam, że potrzebujemy tego, czego nie potrzebujemy.

A tak w ogóle, to kobiecie przed porodem pojawiają się czasem dziwne myśli i przemyślenia, np. "Jaki kupić płyn do higieny intymnej?" lub "Czy powinnam kupić specjalny płyn o mycia butelek?"

Co więc robić?

Po pierwsze, pamiętaj, że nie ma komunizmu i dobra leżą na półkach. Zawsze zdążysz wysłać męża/partnera czy koleżankę po coś do sklepu. Wyjątkiem w mojej opinii jest laktator i paracetamol dla niemowląt. Oba na 99% w którymś momencie się przydadzą, a czekanie z nawałem mlecznym lub dzieckiem z gorączką na to, aż mąż o 2 w nocy wstanie, ubierze się i zrobi rundę do apteki, do przyjemnych nie należy (w przypadku laktatora kupi "jaki jest", czyli zwykle nie taki, jaki byś chciała i 2x drożej niż w sklepie internetowym).

Po drugie, prawie każdy członek Twojej rodziny, przyjaciel i bliższy znajomy wpadnie do Was z ubrankiem, zabawką, mokrymi chusteczkami czy jakimś kosmetykiem. Dlatego uważam, że nie ma sensu kupować zbyt dużo rzeczy i przede wszystkim zabawek, bo pierworodek ma problem zobaczyć twarz matki z metra, a co dopiero grzechotkę. Bardzo możliwe, że Twoi koledzy z pracy wpadną np. z karuzelą czy matą aktywną. I tak w którymś momencie okaże się, że masz 3 termometry do wanienki.

Po trzecie, jesteś w stanie obyć się bez prawie każdej rzeczy dla dzieci albo znaleźć domowy zamiennik: na pieluszkowe zapalenie skóry dobrze pomaga mąka ziemniaczana, suchą skórę możesz posmarować olejem kokosowym, ciemieniuchę oliwką, butelki wygotować w garnku, a do zabawy dać zwykłą łyżkę. Zamiast podgrzewacza do chusteczek (tak, ktoś to wymyślił i wyprodukował!), możesz potrzymać je chwilę w dłoniach, a zamiast trzymać pieluchy w specjalnym worku zawieszanym na łóżeczku, możesz włożyć je do szuflady czy małego pudełka. Jest wiele fajnych gadżetów, ale jak sama nazwa mówi, są to gadżety. Czyli są ładne, bajeranckie, pierońsko drogie i... zajmują dużo miejsca w szafkach lub się kurzą. Niektóre możesz pokochać (np. po kilku oparzeniach palców polubić sterylizator do butelek), inne użyjesz kilka razy i ostatecznie wrzucisz na dno szafy, a po czasie stwierdzisz, że bez sensu wydałaś pieniądze.

Po czwarte, producenci chętnie wmówią Ci, że ich produkt za miliony monet ma jakieś niesamowite właściwości. Widziałam wanienki z korkami, żeby zlać z nich wodę, a nie taszczyć do łazienki (ale tą zlaną wodę w sumie trzeba zataszczyć, nie? Chyba że to wanienka nawannowa, to jeszcze ma to rację bytu), wanienkę z podwójnymi ściankami, w których wolniej wychładza się woda, wanienkę z hamaczkiem, wszystkie za jakieś 300 zł. A osobiście uważam, że świetną wanienką jest Lattsam z Ikei - jest nieduża (ale zmieści nawet trzylatka), więc kilka razy pojechała z nami na urlop i oszczędziła nam kupowania (i przechowywania!) wanienki turystycznej, ma podgumowane dno z obu stron, więc nie ślizga się ani na blacie ani dziecko w wanience (i nie łapie bakterii, pleśni i grzybów jak gąbkowe wkładki), ma też oczko na haczyk, więc w małych łazienkach można ją powiesić. A, i zapomniałam: kosztuje tylko 19,99 zł.

Po piąte, nie kupuj na zapas. Rozumiem, że kupując na Allegro szczotkę do włosów i pieluchy tetrowe można dorzucić do koszyka łyżeczkę do karmienia, żeby potem nie płacić 8 zł za wysyłkę czegoś, co kosztuje 3 zł, czy robiąc zakupy w aptece internetowej, można kupić kilkadziesiąt ampułek roztworu soli fizjologicznej. Ale trochę nie rozumiem kupowania trzymiesięczniakowi stolika z krzesełkami, roweru czy ubrań na kolejne dwa lata (tak, są takie zakupoholiczki). Bo niepotrzebnymi rzeczami zagracisz dziecku pokój, będziesz potrzebowała dodatkowych mebli, co jakiś czas to wszystko posprzątać i odkurzyć, a może się okazać, że przez ten rok zmienisz preferencje ubraniowe czy dekoracyjne. A w ogóle to trzeba jeszcze zostawić jakieś prezenty do kupienia przez dziadków i ciotki na urodziny, mikołajki i inne okazje. Oraz sobie możliwość kupienia czegoś fajnego za pół roku czy rok.

Po szóste, jak nie wiesz, to pytaj dzieciatej siostry, bratowej, przyjaciółki, sąsiadki czy koleżanki z pracy - najlepiej kogoś, kto ma podobne podejście do życia, podobny system wartości, ew. podobny status majątkowy i wydaje Ci się rozsądną osobą. Z tego względu polecam Ci trochę filtrować rady przeczytane na blogach i forach, bo często są wartościowe, ale czasem możesz trafić na jakąś mocno szaloną ekolożkę czy gadżeciarę. Pytaj też matki, bo mimo że nie odpowie na pytanie czy emolienty są lepsze od zwykłych płynów do mycia, to jednak ma sporo życiowego doświadczenia i z wieloma sytuacjami sobie dobrze poradzi. A jakby co, to pytaj tutaj w komentarzach :)

Powodzenia!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1