Baby zombie

Mania na urodziny dostała świetny dres od cioci Anety. Nawet nie wiedziałam, że ktoś takie "wariactwa" produkuje. Jak się okazało, takie pomysły ma firma Zombie Dash. Mają też rozmiar dla dorosłych. Niestety ceny powalają tak, jak ubrania.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

1 rok!

Minął rok :) Marynia z małego ptaszka z przymkniętymi oczkami szukającego dziobkiem jedzenia wyrosła na małą panienkę. Czas się pożegnać z niemowlęctwem. Aż łezka się w oku kręci. Przez ten czas tyle się działo! Tyle zmieniało. 

Teraz zasuwa na dwóch nogach, czasami ładnie, a czasami kiwając się jak kaczuszka. Od dłuższego czasu perfekcyjnie schodzi z kanapy i wysoko zadziera nogę do wejścia spowrotem, ale nadal jest za wysoko, tylko u dziadków się jej udało wejść samodzielnie. Bierze grzebień i kizia się po włosach, bierze szczoteczkę do zębów i wkłada ją do buzi, bierze buta i klepie się nim w stopę. Niby najprostsze ruchy i czynności, a jednak wymagające pewnego zaawansowania myślowego. Klaszcze do muzyki, cmoka, jak widzi jedzenie, a ostatnio podpatrzyła mnie i pogłaskała się po brzuchu po dobrym obiedzie u babci. Macha na do widzenia gościom, gdy ubierają buty i paniom zagadującym w windzie lub na ulicy. Ludziom przypadkowo mijanym w parku czasem też.

Kocha zwierzęta, a przede wszystkim psy. Ale może tak mi się wydaje, bo widzi je najczęściej. W każdym razie na widok psa naśladuje szczekanie i nieźle jej to wychodzi. Za to krowa robi "uuuu", a owca "awe!" ;) Chciałaby mówić, ale krtań jeszcze nie ta ;)

Łobuzuje i dobrze zdaje sobie z tego sprawę. Rzadko tak bardzo chichota, jak wtedy, gdy wyrywa babci kabel antenowy ze ściany albo ukradnie mi coś z torebki i z tym ucieka. Ostatnio coraz mniej siedzi, czytając książki, a coraz więcej biega. Taki mały dynamit. Roznosi zabawki po całym domu, ale czasem też pozbiera klocki lub literki do pudełka. Czasem.

Przewijanie jest męczarnią dla nas obojga, bo trudno jej wyleżeć pół minuty. Uwielbia ciągnąć mnie za włosy, gryzie kabel od ładowarki, jak tylko go znajdzie, wrzuca telefony i inne rzeczy za kanapę, a co najgorsze, nie bardzo pozwala mi coś w domu zrobić, wisząc mi notorycznie na nodze i jęcząc, żeby wziąć ją na ręce i wszystko pokazać. Nawet w krzesełku do karmienia wstaje. Jak jest na dworze na własnych nogach, zawsze idzie w drugą stronę i nie chce już podać ręki. Chyba, że idę na plac zabaw - wtedy zasuwa ze mną dziarsko krok w krok. 

Na placu zabaw mogłaby siedzieć godzinami. Chyba nawet zapomniałaby o jedzeniu. Kiedyś była najmniejszym dzieckiem na placu. Teraz mniejsze dzieci pojawiają się na huśtawce, ale na zjeżdżalni, kiwaczku na sprężynie czy w piaskownicy Mania wciąż jest najmniejsza. A huśtawka zrobiła się już dla niej nudna. Oczywiście ja i moja mama zachowujemy się jeszcze jak rodzic-helikopter (taka kalka z angielskiego nazywająca tak rodzica, który krąży po placu nad dzieckiem zamiast dać mu się samodzielnie pobawić), ale Mania jeszcze nie ogarnia, że wejście pod huśtające się dziecko nie jest za dobrym pomysłem. Do tego jak widzi pod sklepem czy w galerii jakiś kolorowy samochodzik/helikopter/karuzelę/kaczkę, w którą wrzuca się monetę i zaczyna bujać, to podnosi ręce, pieje z zachwytu i pędzi. I tak dobrze, że jeszcze nie wie, że to się potrafi bujać. No niestety, gust jeszcze do wyrobienia :D Ale naprawdę nie wiem, skąd dziecko wie, że to jest fajne? Chyba jest to kwestia szalonych kolorów.

Niby jest szczupła, ale wygląda jak mały okrągły cherubinek z obrazu Rafaela o okrągłej twarzy, otoczonej kędziorami i małych lekko wydętych usteczkach. Ubranka nosi o numer mniejsze niż podpowiada rozmiarówka wiekowa. O centylach, wadze i wzroście nie napiszę, bo nie o to chodzi, żeby dziecko przystawić do linijki i wpisać we wszelkie tabelki i normy tego świata. W każdym razie jest zdrowa, żywiołowa i ruchliwa. Na tyle, że często ma w poważaniu drugą drzemkę i pada już na noc.

Kocha muzykę i taniec. Czasem słuchamy muzyki, czasem śpiewam, a Mania ugina nogi, machając pupką albo macha rękami do rytmu. Albo klaszcze.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Mania w Gruzji

Wyjazdy Mania znosi dobrze. Do wiosny jej ich oszczędzaliśmy, bo lekarze mówią, że układ nerwowy rozwija się przez pierwsze pół roku i wtedy dziecko powinno mieć stabilizację i spokój (3C noworodka: ciepło, ciemno, cicho). Co tu dużo mówić, przez pierwszy miesiąc czy dwa niemowlę nie potrafi nawet rozpoznać, czy pochylająca się nad nim twarz należy do jego mamy czy nie.

Gruzja to kraj, do którego pojechaliśmy kilka dobrych lat temu. Bodajże w 2009, czyli niewiele po wojnie. Jeszcze gdy nie była popularnym miejscem urlopowym, kiedy to jeździli do niej wariaci z plecakami, a Marcin Meller właśnie wydawał swój "Gaumardżos". Bałam się wtedy wojny na pograniczu i dziwnego robaczkowego alfabetu. Kraj okazał się piękny, jego mieszkańcy przyjacielscy i pomocni, monastyry pełne mistycyzmu, czacza (lokalny bimber pędzony na resztkach winogronowych) mocna, domowe wino tanie, a pomidory czerwone i soczyste. Teraz większym problemem niż znalezienie marszrutki do Upliscyche w pierdolniku na dworcu w Gori było dostosowanie charakteru wyjazdu do Mani. Zrezygnowaliśmy ze słynnego hostelu u Iriny, zredukowaliśmy liczbę godzin w drodze, a marszrutki zastąpiła wynajęta terenówka z fotelikiem.

Gruzja nadal jest piękna, a jej mieszkańcy przyjacielscy. Dodatkowo okazało się, że niesamowicie kochają dzieci. Potrzebowałam chwili, by przyzwyczaić się do tego, że obcy ludzie podchodzą, zaczepiają, łapią dziecko za ręce, za pucki, głaszczą i uśmiechają się. Mania za to odnalazła się w tym otoczeniu wyśmienicie. Mój mąż swój styl robienia zakupów zrelacjonował mi mniej więcej tak: "Wchodzę do sklepu, parkuję wózek koło wejścia, bo dalej ciasno, biorę dziecko na ręce, pani sprzedawczyni wychyla się przez ladę i zabiera mi dziecko z rąk, po czym ja spokojnie robię zakupy." Pewnie zjawisko nasilało też to, że Mania jest blondynką z porcelanową cerą i przypomina aniołka, podczas gdy lokalne dzieci mają śniade cery, czarne włosy i brązowe oczy.

Utrudnieniem dla podróżowania nawet w stolicy był bruk z dziurami, wysokie krawężniki, schody i parkujące gdzie się da samochody. Nawet jak w kilku miejscach były pochylnie, miały one 45 stopni i nie miałam odwagi zjechać po tych dłuższych niż metr. Miejscowi swoje dzieci noszą na rękach do momentu, aż dobrze będą przebierały nogami. Potem używa się nóg. Wózków używali tylko turyści, a że tych z dziećmi nie było znowu aż tak dużo, czasami łapaliśmy się na reakcji: "O Jezu, drugi wózek!". W metrze byliśmy chyba jedynymi właścicielami wózka od miesiąca, biorąc pod uwagę miny pracowników, gdy prosiłam, żeby otworzyli mi boczną blokadę ;) Poza tym na trudniejsze trasy mieliśmy jeszcze chustę, ale wózek w naszym przypadku jest lepszy, bo w nim mogę Manię uśpić albo szybko z niego wyjąć, gdy chce pobiegać.

Poza infrastrukturą były już same plusy. Przede wszystkim owce i krowy, a w Tbilisi sporo kotów i psów. Te dwa pierwsze gatunki Mania zobaczyła na żywo i usłyszała po raz pierwszy. Aż piszczała z radości, gdy zatrzymaliśmy się przy drodze i za zgodą pasterza podeszłyśmy do stada owiec, a one przemykały z dwóch stron, becząc. Krowy, jak widać na załączonym zdjęciu, oglądałyśmy i nawet głaskałyśmy w Gergeti. Co tam klasztor znany z okładek wszystkich przewodników, krowy to dopiero są fajne!

Co mogę poradzić osobom wyjeżdżającym z małym dzieckiem do tego kraju? Jak wynajmujecie samochód, koniecznie dopłaćcie te kilka dolarów do fotelika dziecięcego. Prawo tego nie wymaga, ale chodzi o bezpieczeństwo. Kierowcy są tu brawurowi, a drogi albo dziurawe albo szrotowe.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Podróżnik

Pierwszy lot Marysi minął lepiej niż najbardziej optymistyczny scenariusz. Na lotnisku była grzeczna, ciekawa, rozbrykana, a w samolocie zasnęła, jak tylko koła oderwały się od płyty lotniska. Trochę przez sen lubi się pokręcić,  a u mnie na kolanach było ciężej, ale jakoś dało radę. Pod koniec się obudziła, trochę złościła, że trzeba się przypiąć pasami do lądowania, ale nie płakała i nie krzyczała. Na lotnisku dostała swoją pierwszą pieczątkę do paszportu, a ja powitalnego drinka w formie butelki Saperavi.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Pierwszy dziecięcy uszytek - chustecznik

Na trzydzieste urodziny dostałam od męża maszynę do szycia. Do tej pory ćwiczyłam na sobie wg wytycznych mojej szyjącej mamy - poszerzyłam spodnie, które wpadły mi w oko w sklepie, a które okazały się być zbyt opięte (to wszystko wina Mariana, żeby nie było ;p) i skróciłam spódnicę. Przyszedł czas, by uszyć coś do pokoju Mariana. Poniżej mój pokrowiec na mokre chusteczki, które nie prezentowały się za ładnie, a teraz pasują kolorystycznie do szaro-żółtego pokoju Mani. Uszyty za plecami mamy wg własnego projektu. Tadam! Bhawo ja!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1