Pierwszy dzień w przedszkolu

Mania poszła dzisiaj pierwszy raz do przedszkola. Na próbę. Długo się do tego mentalnie przygotowywała, ostatnio nawet na widok większych od niej dzieci woła: "Ooo, przedszkolaki idą!".

 

Trochę to przedszkole wykorzystywaliśmy od jakiegoś czasu w celach pedagogicznych, bo przecież "przedszkolaki jedzą same", "przedszkolaki nie chodzą z pieluchą", itp. W praktyce okazało się, że przedszkole postawiło jej jeszcze wyżej poprzeczkę, bo np. sanepid zabrania przedszkolom używania nocników, a jedyny w grupie tak mały jak Mania chłopiec ponoć sam sobie ściąga i zakłada spodnie. Ale już wieczorem po spotkaniu z panem dyrektorem Mania odważyła się usiąść na nakładkę na sedes, a w kolejny dzień już z niej korzystała. Da się? Da się!

Bałam się też tego, że nie ma tam leżakowania, ale fakt, że w ostatnie dni Mania tryska energią do godziny 23, utwierdza mnie w przekonaniu, że może drzemka nie jest tak konieczna ;) Dzisiaj babcia odebrała ją jeszcze koło 12 i położyła spać w domu.

 

Po pierwszym dniu Mania jest bardzo zadowolona. Zjadła z dziećmi drugie śniadanie, pracowała z pomocami (bo to przedszkole Montessori), była na rysowaniu i języku angielskim, przytulała kolegę, a ze starszą Marysią poszła za potrzebą do łazienki. Polubiła wychowawców (babcia też ich polubiła), wychowawcy polubili ją, a po prawie 3 godzinach wcale nie chciała wychodzić.

 

Jest dobrze.

 

Dzieci w grupie jest łącznie 16, dwoje opiekunów i trzeci osobny dla chłopca z zespołem Downa. Sala jest troszkę mała, ale ponieważ dzieci mniej wariują, a więcej pracują, to nawet na siebie nie wpadają. Dzieci w grupie są w wieku od 26 miesięcy do 6 lat. Plusem starszej grupy jest to, że dzieci chodzą do przedszkola chętnie, nie płaczą, a Mania ze swoją odwagą wpisuje się w ten trend.

Od listopada zaczynamy już oficjalnie - Mania dostanie swoją półkę i wieszak :) Na razie jej narysowana z pomocą pani owca zawisła na tablicy.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje dziecko takie dorosłe

Dzisiaj było zebranie członków spółdzielni. Byłam przekonana, że jest na sąsiedniej uczelni, jak wszystkie inne spotkania spółdzielni, to jednak było w jej siedzibie. Zorientowałam się już pod klatką. Bez wózka. Szkoda mi było czasu, żeby się po niego wrócić, myślałam, że wezmę Marynię na ręce. Ale ta jak na złość nie chciała ani na ręce ani na barana. Chciała iść.

 

Po parudziesięciu metrach powolnego marszu zrezygnowałam. Stwierdziłam, że nie ma sensu iść na spotkanie, bo w takiej sytuacji mocno się spóźnimy. Przykucnęłam przy córce i próbowałam jej tłumaczyć, że się śpieszymy i że muszę wziąć ją na ręce. A ona się o to popłakała. Powiedziałam, że w takim razie możemy wracać do domu. Bo nie ma sensu iść takim tempem.

 

Popatrzyła na mnie poważnie. "Szybko szybko" zawołała, odwróciła się w kierunku naszego spraceru i zaczęła truchtać, sama nie wiedząc dokąd. "Naprawdę chcesz biec?". "Tak". Przetruchtała tak całą pozostałą drogę, jakieś 600 metrów. Kilkakrotnie odmówiła niesienia (poza momentami, gdy jechał samochód).

 

Moja córka taka dorosła. Ja odpuściłam, a ona zawalczyła.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - październik

15/10
Mania: Mame zieciaje
Ja: Morze Czarne?
Mężny: Mama zostaje!
No kreatywna jestem po tym antybiotyku ;)

18/10 Babcia pije słodzoną herbatę, a Mania co najwyżej dostaje odrobinę miodu. Dzisiaj złapała babci herbatę, napiła się łyka i zapytała: "Zamienimy się?" :)

24/10 Mania siada na nakładkę na sedes

25/10 Odwiedziła mnie koleżanka z niemowlęciem. Marysia od razu złapała swoją książkę, zawołała: "Mania da dzidzi książkę" i położyła jej ją na kolanach <3

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - wrzesień

08/09 Ostatnio zmiana pościeli zajmuje mi dwa razy więcej czasu.

11/09 Pierwsze piaskowe babki Mani ("Babko, babko, udaj się...")

13/09 Ziuzia wreszcie doczekała się prania. Trochę straszy :)

14/09
onga = noga
ongawka = nogawka
ongisi = leginsy (od noga, a nie od leg, hihi)

19/09 Przyszła jesień, wyciągnęłam z szafy sztyblety (takie płaskie skórzne buty z gumką z boku inspirujące się butami do jady konnej).

Mania (uradowana): Kalosze!
Ja: Nie, to nie są kalosze.
M (lekko zbita z tropu): Gumiaki?
Ja: Nie, to takie jesienne buty, sztyblety.
Dwa dni później:
M (uradowana): Kalosze!
Ja: Nie, to nie są kalosze.
M (cwaniacko): Siblety!

21/09 Moje życie zmieniło się diametralnie, odkąd możemy chodzić tylko po liniach :D

22/09 Pierwsze zakupy Marysi. Poszłyśmy tylko po bułkę. Wynegocjowałam niebranie kapusty ;)

 
27/09
Ja: Maniu, chcesz majtki czy pieluchę?
Mania: Nie.
Ja: Jak to nie? Coś trzeba.
M.: Z gołą dupką!
Badum tssss

28/09 Mania pierwsze po obudzeniu: "Mania chce braciszka!"

29/09 Mania pierwsze po obudzeniu: "Mania chce sanki!" Ufff

30/09 Mania już wie, jak ma na nazwisko. I mama i tata. I dziwi się, że ciocia ma tak samo. W końcu królik też dostaje to samo nazwisko ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Kolejka drewninana

"Ale i tak będę jej mógł kupić kolejkę, prawda?", zapytał mężny po połówkowym USG, na którym okazało się, że to jednak nie będzie syn. "Jasne, będziesz mógł kupić SOBIE kolejkę":D

Kolejka stała się prezentem od taty na drugie urodziny Marysi. Tak sobie wymarzył. Prezent dobry, na lata, kilkulatki na imprezie układały ją z zaangażowaniem. Myślałam, że dla dwulatki jest trochę na wyrost. Że tata będzie na początku układał, a ona będzie patrzeć. Nic bardziej mylnego. Mania od razu zaanektowała pociąg i sama złożyła kilka torów. Oczywiście bez rodzica tory nigdy nie zamknęłyby się w pętlę, nie miały rozjazdów i skrzyżowań, a pociąg czasami wykolejał.

Powiem Wam, że zabawa przy układaniu jest przednia. "Mozie tak, a mozie tak...", jak to mawia Mania. A może długi wiadukt, a może skrzyżowanie, a może podwójna pętla. Czasem okazuje się, że tylko w jednym kierunku można na daną pętlę wjechać, więc jak Mania ustawi pociąg w drugą stronę (a tylko Mania może go dotykać, chyba że "nie da się" i trzeba pomóc), pętla jest nieużywana. I główny inżynier wprowadza poprawki.

 

Podoba mi się jakość wykonania torów. Lubię brać je do ręki, bo nadal pachną lasem. Porządnie oszlifowane z surowego drewna. Mamy taki komplet bez plastikowych elementów. Trochę żałowałam na początku, że nie ma jakiś drzewek i tego typu drobiazgów, ale Mania skacze nad torami, kuca w środku pętli i nawet ruchome perony z daszkami się nie utrzymują na miejscu, więc już ich nie wyciągamy z pudełka. Za to elementy obowiązkowe to "domek" (stacja), "zjeżdżalnia" (wiadukt) i tunel.

Rozłożone tory zajmują sporo miejsca, układamy je w salonie i zwykle wieczorem składamy. Czasami, gdy uda mi się zrobić mniejsze pętle (co by babcia nie musiała nad nimi skakać), zostają na kolejny dzień. Zresztą mi samo układanie przynosi najwięcej radości, a żeby ułożyć trzeba złożyć. Wczorajsze tory zostawiłam i dzisiaj Mania od razu po obudzeniu jeszcze w piżamie i ze zwichrzonymi włosami pobiegła jeździć swoim pociągiem.

Nasza kolejka została kupiona u polskiego producenta, który ma swoją stronę i wystawia produkty na Allegro. To zestaw XXL. Podobne tylko często mniejsze zestawy możecie znaleźć w Ikea, Tesco czy u takich producentów zabawek jak Brio, Carousel, itp. Bardzo podoba mi się to, że producenci nie weszli na ścieżkę wojenną i nie zaczęli tworzyć własnych standardów. Dzięki temu zestawy wymienione wyżej do siebie pasują i można je łączyć. Można więc na próbę kupić jakiś prosty zestaw np. w Ikea, a potem uzupełnić go o bardziej zaawansowane elementy czy dodatki od innych producentów. A nawet kupić lokomotywę z napędem. My na pewno za jakiś czas zrobimy kolejne zakupy. 

A na razie... mężny musi sobie kupić własny pociąg :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1