1. września

Dla większości to rocznica wybuchu wojny, dla rodziców to dzień rozpoczęcia szkoły. A dla nas? 

Trochę data magiczna, bo sporo ważnych rzeczy się wtedy wydarzyło:

1/09/2012 wzięliśmy z mężnym ślub

1/09/2013 wprowadziliśmy się do własnego mieszkania

1/09/2014 urodziła się Mania, po czasie, ale coś mi mówiło, że poczeka, żeby być naszym rocznicowym prezentem

„Ciekawe, co musicie zrobić za rok, żeby utrzymać poziom?”, zastanawiała się w szpitalu moja przyjaciółka. „Nie wiem, ale przeżyć nam na razie wystarczy. Może przygarnę psa?”, zażartowałam.

Niestety:

1/09/2015 byliśmy w Gruzji i GPS wywiódł nas jeepem w jakiś dziki skrót, po czym padł akumulator na środku „stepu”, „Toż to pustynia! Czasem przez dwa dni nikt się tu nie pojawia!!”, powiedział mężczyzna, który na nas wpadł i odpalił nam silnik z kleszczy. (Na szczęście na pagórku działały telefony i człowiek z agencji wynajmu samochodów obiecał po nas przyjechać, ale lokalny mieszkaniec pojawił się szybciej).

1/09/2016 -> Obiecaliśmy sobie wziąć wolne, zamknąć się w domu i nie wychodzić. Niestety w natłoku tygodnia zapomnieliśmy. Trzymajcie więc kciuki, żeby nic wyjątkowego się dzisiaj nie wydarzyło i żebyśmy spokojnie wrócili do domu :D

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Różności - sierpień

Mania: Puk puk!
Ja: Kto tam?
Mania: Hipotam!
(sąsiadka nauczyła)

Mężny: Aaa
Mania: Nie A!
Mężny: Bee
Mania: Nie B!
Mężny: Cee
Mania: Nie C! Nie uczyć!

Babcia: Ta zabawka nie działa, trzeba włożyć baterie. Może tata ci naprawi.
Mania: Chyba nie.

Ja: Kochasz tatę? 

Mania: Kocham tatę. 

Ja: A babcię Stenię? 

M: Babcię tak. 

J: A babcię Martę? 

M: Tak. 

J: A dziadka? 

M: Kocham dziadka. 

J: A Anetę? 

M: Anetę nie, chyba Tomka.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Gaduła

7:10 rano
Mania: Ciocia! Ciocia!
Ja: Ciocia śpi.
M: Śpi? Nie budzić! Cichutko!
Ja: Dokładnie.

M (po minucie): Stała?
Ja: Śpi. Zobacz cicho.
M (smutno): Leży.
I tak kilka razy.

M: Wujek śpi doma!
Ja: Tak, wujek nie przyjechał i śpi u siebie w domu.
M: Chcesz jeść!
Ja: Jajko?
M: Jajeczko nie.
Ja: To co chcesz jeść?
M: Śniadanko!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Wyprawa na Roztocze cz. 1

Jesteśmy na Roztoczu. Mieszkamy przy stadninie koni w budynkach po byłym PGRze, dawniej jednym z najlepszych w hodowli koni. W środku lasu i pól, kilkanaście kilometrów od granicy polsko-ukraińskiej. Powitały nas żwirowe drogi, bociany i spadające nocą perseidy. Na miejscu na twarzy Mani pojawił się olbrzymi uśmiech, bo pod domem biegały dwa białe kuce. Wieczorem gospodarze zrobili ognisko. Musiałam długo sobie przypominać, kiedy ostatni raz siedziałam przy prawdziwym ognisku z kiełbasami na kijach - na pierwszym roku studiów! Niesamowity klimat.

DZIEŃ 1

Postój w Zamościu. Na wszystkich zdjęciach robionych szerokokątnym obiektywem zamojski rynek wydawał się większy. Ale i tak jest bardzo ładny.

Po południu zrobiliśmy pieszą wędrówkę do bunkrów z linii Mołotowa i starego cmentarza prawosławnego. Białe proste nagrobki ukryte w środku lasu zrobiły na mnie niesamowite wrażenie. Niestety kilka lat temu część figur zostało ukradzionych. W jedną stronę wyszło nam prawie 2 km spaceru i żeby zdążyć jeszcze do Horyńca, mężny pobiegł po samochód, a my wracałyśmy tempem dziecięcym, czyli z jedzeniem jeżyn, oglądaniem żuków i mrówek, dłubaniem kijem w ziemi i chodzeniem w kierunku każdym tylko nie tym, w który chce mama ;)

Po drodze zatrzymaliśmy się obejrzeć, jak bociany biegają za traktorem jak małe psiaki. Naliczyliśmy ich aż siedem. Zawsze mnie ten widok rozbrajał.

DZIEŃ 2

Powitał mnie taki poranek:

Dzisiaj testowaliśmy lokalne trasy rowerowe oraz kupiony dzień przed wyjazdem fotelik rowerowy. Niestety nasze rowery wchodzą do bagażnika tylko po pełnym złożeniu tylnej kanapy, więc pożyczyliśmy dwa u gospodarzy. Trasy są piękne i malownicze, a drogi rzadko uczęszczane przez samochody. Przebiega też tędy nowa trasa rowerowa Green Velo. To najdłuższa taka trasa w Polsce, wiedzie ona przez wschodnie województwa i posiada infrastrukturę w postaci MORów, czyli miejsc obsługi rowerzystów oraz stojaków dla rowerów np. przy wejściach do lasów.

 

Fotelik spisał się nieźle, Mania wyraźnie go polubiła, chociaż gdy w drodze powrotnej zasnęła, trochę opadała jej głowa. A jest to chyba jeden z mocniej odchylanych modeli na rynku (Hamax Siesta). Muszę uszyć jej rogala na szyję. W jeżdżeniu z małych dzieckiem po takich trasach świetne jest to, że jedzie się gładko i nie ma krawężników, na które w mieście trzeba ciągle wjeżdżać i z nich zjeżdżać. A kręgosłup dziecka, szczególnie małego, niestety to wszystko odczuwa. Miło, że po prawie czterech latach małżeństwa jeszcze mogłam czymś zaskoczyć mężnego, a mianowicie umiejętnością zakładania łańcucha od roweru.

 

Po południu pojechaliśmy do Wielkich Oczu. To miejscowość położona trochę na końcu świata, ale chyba właśnie dlatego nas przyciągnęła. Co ciekawe, mimo że jest malutka, jest tam i cerkiew (niestety niszczejąca, prowizorycznie podparta palami, po pseudo-remoncie, którego nie widać), i synagoga (przerobiona na bibliotekę) i kościół.

 

 

Ten pan mało zapłacił i tablicę fundatorską ma w przedsionku ;)

Wieczorem Mania przejechała się na kucyku i była przeszczęśliwa. Chyba będzie koniarą po mamie ;) Ja niestety nie jeździłam, bo stadnina mieści się w lesie, w lecie fruwa sporo gzów, które gryzą konie, te się niepokoją i jazdy zwykle się nie odbywają.

W gospodarstwie w Polance poza stadem koni i dwoma kucykami są jeszcze dwa psy i dwa koty. I trochę much ;)

Karakan zaparkował ;)

Naprawdę, dużo nie trzeba, żeby odpocząć. Ja, moja rodzina, niedziałający Internet, dużo zieleni, galopujące konie z wybiegu na wybieg. Do tego fajni ludzie, uciekający z dużych miast na łono natury, zaangażowani gospodarze. Ognisko, przy którym można sobie pogadać...

DZIEN 3

Jedziemy na Ukrainę :) c.d.n.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

O czym rozmawiają lalki Twoich dzieci

W pewnym wieku nasze dzieci zaczynają mówić do swoich lal i misiów, potem z nimi rozmawiają, jeszcze potem odgrywają scenki rodzajowe. To, o czym rozmawiają, wydaje się nam nieistotne, ale moim zdaniem jest ważne, bo odwzorowuje nasze relacje z dziećmi.

Czy masz odwagę przejrzeć się w oczach swojego dziecka?

Moja Mania rozmawia z lalkami od kilku tygodni. W pierwszym dniu było: "Chcesz mleka? Taaak! Chcesz mleka? Taaak!" i "AaA (kołysanie i przytulanie) Ciiii, dam ci mleczka". W drugim już "Jedz szybko!". Tak, to ja, bo często rano próbuję się od Mani odkleić, żeby zdążyć do pracy ;) Ale generalnie lale są tulone, lulane i karmione. Na razie nie jest źle :)

Czy Twoje dziecko krzyczy na lalki?

To nie jest dobry znak. Tak naprawdę dużo lepiej byłoby nawet, gdyby ono krzyczało na Ciebie. Bo to pokazuje, że w domu czasem się krzyczy, ale dziecko nie zamyka się w sobie, a artykułuje, co go boli, co mu się nie podoba, ma odwagę wypowiedzieć swoje zdanie. Dziecko krzyczące często na lalki pokazuje, że to jego zakodowany wzorzec komunikacji rodzic-dziecko, ale być może też silniejszy-słabszy.

To dobrze, że patrząc na nasze dziecko, możemy zauważyć sygnały ostrzegawcze dotyczące nas samych.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1