Mania tańczy

Mania kocha tańczyć. Dawniej stała nieruchomo na stopach i potrząsała pupką. Jeszcze jak nie umiała sama stać, to przytrzymywała się przy tym kanapy. Czasem klaskała albo klepała się do rytmu w kolana. Niedawno zaczęła przestępować z nogi na nogę, gibając się na w miarę sztywnych nogach jak pingwinek. Ostatnio kręci się wokół własnej osi raz w lewo i raz w prawo. A wczoraj do piosenki "Jedzie pociąg" zaczęła bardzo szybko przebierać nogami w miejscu. Nawet do rytmu. Nikt jej tego nie pokazywał, nie chodzi do  żłobka, nie ogląda bajek z dziećmi. Taka pierwotna wrodzona reakcja na muzykę.

Mania kocha też psy. Bardzo. Kiedyś z racji tego pokazałam jej bobomiga na psa. Na początku długo nie ogarniała, potem na każdego mijanego psa klepała się w udo i próbowała "szczekać" (i generalnie wychodziła z siebie i z wózka), a teraz podchodzi do mnie pokazuje na telewizor, laptopa czy komórkę, klepie się w udo i woła swoje zniekształcone, ale nie dające się z niczym pomylić hał hał. Więc puszczam jej od kilku dni "Pieski małe dwa", "Kundla burego" czy "Puszka Okruszka". A Maria rozpływa się w radości. Piosenki te tak szybko załapała, że jak ostatnio jedna z nich leciała z płyty, to zaczęła klepać się po udzie i "szczekać", mimo że żadnego psa nie widziała.

Ale oczywiście najlepsze jest połączenie obu tych rzeczy, czyli psie piosenki z YouTube na telewizorze i radosny taniec.

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Taka sytuacja - anegdota o kupowaniu jabłek

Kupuję na straganie owoce. Marysia podchodzi do skrzynki i wyciąga nieduże jabłko. Pani sprzedająca uśmiecha się do niej i zagaduje.
Ja: Odłóż Marysiu, już kupiłam jabłka.
Pani: Dobrze, dobrze, niech sobie weźmie. Taki prezent ode mnie.
Marysia patrzy na nią czujnie i wkłada drugą rękę do skrzynki. Po chwili ma już dwa jabłka.
Ja: Marysiu, nie przesadzaj, oddaj jedno.
Pani, śmiejąc się coraz bardziej: Dobrze, dobrze, weź dwa.
Ja: To niech mi pani zważy takie dwa, to zapłacę.
Pani: Nie, nie trzeba. - odpowiada zaśmiewając się pani.

I w ten oto sposób Marysia upolowała dwa pierwsze jabłka w swoim życiu i dzielnie niosła je całą drogę do domu, zostawiając na nich ślady swoich wszystkich czterech zębów.

PS. O dłuższego czasu Mania trenuje noszenie trzech jabłek lub trzech piłek, ale na razie bezskutecznie :)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Prezenty na chrzciny (moje propozycje)

Prezent na chrzciny to wbrew pozorom nie taka prosta sprawa. Jest on oczywiście dla dziecka, ale kupując go staramy się też zaspokoić niektóre oczekiwania/potrzeby rodziców. A zarówno rodzice jak i obdarowujący dzielą się na dwie grupy:
1) lubiący prezenty funkcjonalne, dla których np. srebrna grzechotka z grawerem czy smoczek na pierwszy ząbek to zbędny bibelot i kurzołapka,
2) ceniący pamiątki, dla których np. drogi fotelik samochodowy jest niesatysfakcjonującym prezentem, bo po roku-dwóch się go odsprzeda albo odda komuś z rodziny i nic z tego dziecku nie pozostanie.

Ja w sumie nie mam pojęcia, co dostałam na chrzest, może większość z tych rzeczy zostało wyrzuconych, a może nikt mi potem nie powiedział, że akurat ta lala czy miś były prezentem od danej osoby i z danej okazji, ale za to pamiętam, od kogo na komunię dostałam Biblię, łańcuszek, drugi łańcuszek, wisiorek, medalik i standardowy zegarek o złotej kopercie na białym pasku. Doskonale też pamiętam, że w kopertach znalazłam jakieś 165 albo 185 zł i za prawie połowę z nich mama kupiła mi pierwsze w życiu niebieskie dżinsowe spodnie i katanę - nie dziecięce na gumce ale klasyczne dorosłe modele.

Moja opinia taka, że prezent od najbliższych, czyli chrzestnych, dziadków i pradziadków powinien być choć troszkę pamiątkowy. Jak chcesz dać pieniądze, to może kup chociaż do tego Biblię obrazkową dla najmłodszych. Jak nie lubisz "dupereli", może zamiast funkcjonalnej ale zwykłej zabawki, którą jednak się kiedyś wyrzuci/odda, zamów dziecku profesjonalną sesję fotograficzną - kiedyś rodzice pokażą mu zrobiony po niej album i powiedzą, że właśnie dzięki Tobie ma takie piękne zdjęcia. Oczywiście nie odradzam całkowicie kupowania zabawek. Są takie misie i lale, które potrafią stać się "tym jedynym" i "tą jedyną" na kilka dobrych lat i które niektórzy trzymają przez wiele kolejnych lat w pudełku z pamiątkami gdzieś na strychu.

Ja bardzo chciałam kupić Mani obrazek z Aniołem Stróżem, ale nic mi się nie podobało - gmerałam i gmerałam w Internecie i albo były to tanie obrazki typu pocztówki naklejone na deskę, albo namalowane farbkami,ale jakoś tak z małym artyzmem. Wspomniałam o tym chrzestnemu i przyniósł Mani z okazji chrztu piękną mozaikę, która mogłaby być prezentem i dla dorosłego i dla dziecka i w pełni zaspokaja mój zmysł estetyki - mam nadzieję, że kiedyś spodoba się Mani.

Poniżej lista potencjalnych prezentów (i tym pamiątkowych i tych przydatnych):

- ryngraf z Aniołem Stróżem, np. taki (źródło: www.skapiec.pl):

- kolorowy obrazek Anioła Stróża albo "Bozi" - w poszukiwaniach trafiłam m.in. tu i gdyby chrzestny nie kupił obrazka pewnie wybrałabym jakiegoś Anioła, ale raczej z oferty dla dorosłych, np. takiego, jak poniższy:

- srebrna/gliniana figurka Anioła,

- srebrny smoczek lub grzechotka z datą i godziną narodzin/chrztu i miejscem na pierwszy ząbek,

- złoty lub srebrny łańcuszek,

- złoty lub srebrny medalik,

- dla dziewczynki kolczyki - klasyczne sztyfty z cyrkoniami albo dziecięce emaliowane, np. z Apartu (model 38-0019, źródło: www.apart.pl):

- ew. dl dziewczynki bransoletka - mi bardzo podoba się poniższa z Apartu (model AP40-0015, źródło: www.apart.pl) - ma nawet blaszkę na grawer, dwie długości zapięcia, jest słodka, urocza, ale fakt, że łatwo ją zerwać, więc nie do końca praktyczna, raczej na "wielkie wyjścia":

- Biblia np. "Biblia w obrazkach dla najmłodszych", taka, jaką mieliśmy sami w dzieciństwie albo nowoczesna "Minibiblia w obrazkach" autorstwa Soledada Bravi (źródło: www.wydawnictwodwiesiostry.pl), 

- pierwsze metalowe sztućce, np. Gerlach Psotki w kilku wersjach motywu przewodniego (Misie, Rycerze, Piraci, Wróżki, do kompletu można dokupić też talerze i kubek, źródło: www.marikon.pl):

- pozytywka (może być z grawerem),

- sesja fotograficzna,

- kurs pływania dla niemowląt,

- forma do odlewu stopy i rączki,

- krzesełko do karmienia,

- karuzela nad łóżeczko dla mniejszego dziecka,

- kocyk + poduszka dla mniejszego dziecka (może być z haftem np. imię + data urodzenia),

- mata edukacyjna z pałąkami dla mniejszego dziecka,

- album typu pierwszy rok z życia dziecka dla mniejszego dziecka.

PS. Powyższe zdjęcia i linki przedstawiają rzeczy, które mi się spodobały. Nie ma tu żadnej kryptoreklamy ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "Moja pierwsza książka o liczbach" i "Moja pierwsza książka o kolorach" Eric Carle (1+)

Najpierw trafiła do nas "Moja pierwsza książka o liczbach" Erica Carle. Siedziałyśmy akurat z Manią w szpitalu i nieźle się nudziłyśmy. Miałyśmy ze sobą kilka książek, ale w tym wieku nowa książka, to najlepsza książka :)

Obie książki oparte są na tym samym koncepcie: kartki w środku rozcięte są na pół, a czytający ma za zadanie dopasować górę z dołem. W "liczbach" są to czarne kwadraty w rosnącej liczbie na górze i owoce w różnej liczbie i losowej kolejności na dole. W "kolorach" na górze jest kolor, a na dole przedmiot/istota w danym kolorze. Oczywiście Mania jeszcze nie liczy, ale namiętnie przewraca wszystkie kartki. Ta nowość, że można nietypowo kartkować tylko pół książki, też jej się bardzo podoba.

Grafika w tych książkach jest ciekawa, niby standardowo malowana farbkami, a jednak inna. Autor najpierw pomalował duże płaszczyzny danym kolorem, a potem wyciął różne kawałki i zestawił je w docelowe kształty. Książka jest bardzo dobrze wykonana. Pewnie w niedługiej przyszłości posłuży nam do faktycznej nauki liczenia i kolorów.

EDIT:
Po 2 latach mogę napisać, że niestety książka ta nie okazała się naszą ulubioną ani w kolorach ani w liczeniu. Przy dopasowywaniu rzeczy do kolorów dużo lepiej sprawdzają się karty lub puzzle dwuczęściowe.


Wydawca pisze:

"Moja pierwsza książka o liczbach" - Matematyczna łamigłówka dla najmłodszych w inteligentny i zabawny sposób oswaja dzieci z pojęciem liczb. Liczenie może być proste, a do tego takie smaczne!

"Moja pierwsza książka o kolorach" - Kolorowa przygoda dla najmłodszych w inteligentny i zabawny sposób oswaja dzieci z pojęciem kolorów.


Tytuł: "Moja pierwsza książka o liczbach", "Moja pierwsza książka o kolorach"
Autor: Eric Carle
Wydawnictwo: Tatarak
Rok wydania: 2014 i 2015
Wymiar: 17,8 cm x 15,4 cm
Liczba stron: 22
Strony: całokartonowe
Sugerowany przedział wiekowy: 2+
Mój przedział wiekowy: 1+
Sugerowana cena wydawcy: 22 zł i 25 zł
Można kupić od: 18 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Moje pierwsze książki: "Gdzieżeś ty bywał, czarny baranie" i "Stary niedźwiedź" (9M+)

Skuszona sukcesem "Jadą. jadą misie" kupiłam ostatnio jeszcze trzy książeczki ze śpiewanej serii wydawnictwa Muchomor. Dwie z nich również ilustrowała lubiana przeze mnie Agnieszka Żelewska.

Mania bardzo je polubiła. Ja sama nie mogę się zdecydować, którą z nich lubię bardziej. Baran jest bardzo śmieszny za to niedźwiedź taki uroczy, wcale niestraszny, chociaż może troszeczkę, jak wyje ;)

Książeczki powiększają nasz repertuar śpiewany. Podobno babcia też śpiewa. Mój mąż wyjątkowo się cieszy z barana, bo przypomina mu odcinek "Miodowych lat" z dzieciństwa, kiedy to główni bohaterowie mieli brać udział w jakimś konkursie i przewijał się tam regularnie właśnie ten kawałek. A Tomek wraz z siostrą znał już go na pamięć, gdy program się skończył.

Chyba jednak niedźwiedź bardziej mi się podoba :)

Uwaga! Książka zmusza rodzica do wysiłku ;) Moje 14-stomiesięczna córka przynosi te książki, kładzie na kolanach, po czym markuje taniec, sugerując, żeby zacząć jej śpiewać.

Tytuł:  "Gdzieżeś ty bywał, czarny baranie" i "Stary niedźwiedź"
Autor: Agnieszka Żelewska (ilustrator)
Wydawnictwo: Muchomor
Rok wydania:
Wymiar: 15 cm x 15 cm
Liczba stron: 8
Strony: całokartonowe
Sugerowany przedział wiekowy: 4-7 (A "Jadą, jadą misie" był w 0-3, dziwne)
Mój przedział wiekowy: 9M+
Sugerowana cena wydawcy:10 zł
Można kupić od: 7-8 zł

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1