Ja: Marysiu, zjesz kaszę?
M.: Ekh, ekh, ekh!!
Ja: KASZĘ, a nie KASZEL... ;)
M.: Ekh, ekh, ekh!!
Ja: KASZĘ, a nie KASZEL... ;)
Kategoria: 0+ 1+ bezpieczeństwo dla rodzica fotelik samochodowy Marysia
Najbezpieczniejszy (najlepszy?) prezent
Opublikowany sobota, 26 grudnia 2015
Kupiliśmy Mani pod choinkę chyba najlepszy prezent. Najlepszy, bo być może ratujący życie. Naszym nowym nabytkiem jest fotelik samochodowy. Miał być to model tzw. "następny" 9-18 kg, a w końcu kupiliśmy 0-18 kg, bo miał najlepszy wychył, a Mania przesypia 85% swoich podróży.
Fotelik jest montowany tyłem. Nie wyobrażam sobie innego sposobu wożenia dziecka. Mój mąż jest dobrym kierowcą, ale kilkakrotnie się nam zdarzało, że np. ktoś zajechał nam drogę, nawet nie używając kierunkowskazu i mnie ostre hamowanie wbiło tak w pasy, że ledwo mogłam oddychać, a Marysia nadal spokojnie spała w swoim pierwszym foteliku montowanym tyłem. Bardzo chciałam, żeby tak zostało. Zresztą te w testach wypadają lepiej. Nasz jest montowany na pasy lub isofix, ma cztery gwiazdki i został wyprodukowany w Finlandii. I zdał najtrudniejszy test fotelików Test Plus.
Jestem raczej oszczędną mamą. Rozglądam się za wyprzedażami, czasem kupuję używane rzeczy na Olx. Ale fotelik byłam gotowa kupić jeden z najdroższych. Nie rozumiem rodziców, którzy wydają setki złotych na zabawki i ubranka, a fotelik kupują w dyskoncie spożywczym.
Nawet w Warszawie nie ma wielu sklepów z dużym wyborem fotelików montowanych tyłem. My swój kupiliśmy w sklepie stacjonarnym tylem.pl i całym sercem mogę ten sklep polecić. Sklep oficjalnie jest otwarty do 17, ale jak się zadzwoni i umówi, to często ktoś może zostać dłużej. Pan nam cierpliwie prezentował foteliki i opisywał różnice między nimi. Nasze kategorie wyboru były proste: tyłem + bezpieczny + odchylany w trakcie jazdy + o możliwie dużym wychyle do pozycji leżącej. Mimo, że już było po 17:30, pan spokojnie pokazywał nam wszystkie foteliki, jak się je reguluje, opisywał, gdzie zostały wyprodukowane i jak radzą sobie w testach. Ze względu na to, że posiadamy duży samochód, nie było konieczności przymierzania fotelika do samochodu, ale pan był gotowy to zrobić, gdybyśmy mieli jakieś wątpliwości. Trochę mniejszy wybór ma sklep Tosia, ale część znajomych jest zachwycona obsługą a część wręcz przeciwnie, więc pewnie zależy na którego pracownika się trafi.
Mimo, że nasz stary fotelik jest niezły, postęp jest duży. Nowy fotelik jest bardzo stabilny z racji isofixa, nie mam problemu z każdorazowym przeciąganiem pasa albo wkładaniem dziecka nad pasem, jego regularnego dociągania, a mimo szerszego fotela właściwego zajmuje nawet ciut mniej miejsca, bo baza jest bardzo zgrabna - obok na tylnej kanapie mieszczą się dwie dorosłe osoby. Bardzo podoba mi się to, że ma regulowany pochył. Mania siedzi teraz ciut bardziej pionowo, więc lepiej widzi (po skończeniu roku czasami w tym pierwszym ciągnęła głowę do pionu zamiast ją luźno opierać), natomiast jak zaśnie, mogę ją spoziomować i nie ma problemu z opadającą czasem głową, a kręgosłup dużo bardziej odpoczywa. Jedyne, co jest gorsze, to fakt, że ciężej dociąga się pasy, ale daję radę ;) Trochę żałujemy, że nie kupiliśmy go dużo wcześniej, ale byliśmy przekonani, że będziemy kupować taki 9-18 kg i czekaliśmy, aż Mania przekroczy te 9-10 kg.
Inne wpisy w temacie:
Szwedzi wzorem w przewożeniu dziec (historia fotelika samochodowego) (tu)
Jak bezpiecznie przewozić niemowlę, czyli o pierwszym foteliku (tu)
Zamówienie taksówki z fotelikiem (tu)
Mimo, że nasz stary fotelik jest niezły, postęp jest duży. Nowy fotelik jest bardzo stabilny z racji isofixa, nie mam problemu z każdorazowym przeciąganiem pasa albo wkładaniem dziecka nad pasem, jego regularnego dociągania, a mimo szerszego fotela właściwego zajmuje nawet ciut mniej miejsca, bo baza jest bardzo zgrabna - obok na tylnej kanapie mieszczą się dwie dorosłe osoby. Bardzo podoba mi się to, że ma regulowany pochył. Mania siedzi teraz ciut bardziej pionowo, więc lepiej widzi (po skończeniu roku czasami w tym pierwszym ciągnęła głowę do pionu zamiast ją luźno opierać), natomiast jak zaśnie, mogę ją spoziomować i nie ma problemu z opadającą czasem głową, a kręgosłup dużo bardziej odpoczywa. Jedyne, co jest gorsze, to fakt, że ciężej dociąga się pasy, ale daję radę ;) Trochę żałujemy, że nie kupiliśmy go dużo wcześniej, ale byliśmy przekonani, że będziemy kupować taki 9-18 kg i czekaliśmy, aż Mania przekroczy te 9-10 kg.
Inne wpisy w temacie:
Szwedzi wzorem w przewożeniu dziec (historia fotelika samochodowego) (tu)
Jak bezpiecznie przewozić niemowlę, czyli o pierwszym foteliku (tu)
Zamówienie taksówki z fotelikiem (tu)
Mania jest psomaniaczką. W czasie spacerów poszukuje psów w parku, wyszukuje ich w książkach, prosi o psie piosenki na You Tube.
Wczoraj wieczorem przeszła samą siebie. Już prawie zasypiała, aż tu na dworze zaszczekał pies. Wstała, ał ał ał, zeszła z łóżka, podbiegła do okna, ał ał. Podniosłam ją na parapet, wpatrywałyśmy się w ciemną noc rozświetloną osiedlowymi latarniami dobre kilka minut. Pies zniknął. Nie mogła tego zaakceptować, jeszcze 3 razy wędrowałyśmy do okna sprawdzić. Ał ał ał.
W końcu poszła do swojego pokoju, przytargała wielkiego ikeowskiego psa, wdrapała się z nim na nasze łóżko i dopiero tak usnęła. Śnij o psim świecie, Maleńka!
Nie wiem, czy spotkaliście się z ideą bobomigów albo migusi. To metoda uczenia dziecka języka migowego z niektórymi znakami uproszczonymi dla potrzeb dzieci.
Ja kiedyś zaczęłam dla zabawy, ale że a) Mania niespecjalnie się tym interesowała, b) ludzie (w tym chyba też rodzina) patrzyli na mnie jak na debila, szybko się poddałam. I żałuję. "Bez sensu uczyć ją migać, to mocno ruchowe energiczne dziecko, zaraz będzie mówiło" - słyszałam. Minął miesiąc, dwa, trzy, pięć, Mania mówi "tata", "baba", "da"/"dam" (=daj lub daję ci), "o to", "bam", "am", "ba" (=but), czasem "mama", do tego "a-a" (=hał hał) i "niał" (=miał). A chciałaby dużo więcej. Rozumie właściwie wszystko. Jak mówię: "Zobacz, jakie niebo", zadziera wysoko głowę.
To, co nie umie powiedzieć, próbuje domigać w swoim wąskim repertuarze. Kiedyś łapała powoli, jak to małe dziecko, ale ja też trochę dałam ciała, bo niektóre jej nieudolnie pokazane migi zauważyłam po czasie (zdolności manualne dziecka też są ograniczone). Pierwszym jej zamiganym słowem był spacer, ale mi wydawało się, że po prostu robi papa dwoma rękami (w sumie papa też jest bobomigiem). Potem pojawił się nieśmiało pies. Pokazywała mi go na spacerze i w książce (często takiego maluśkiego). Często gdy wychodziłyśmy na spacer, migała psa i chodziłyśmy po parku w poszukiwaniu jakiegoś czworonoga. Teraz pokazuje na telewizor i miga psa, żeby puścić jej "Puszka Okruszka" albo "Pieski małe dwa".
Szybko nadrabiamy zaległości. Gestów mama, tata i baba nigdy nie załapała, ale już te słowa mówi. Ostatnio pytałam, czy chce się kąpać, zamigała, po czym podniosła sukienkę do głowy, jakby chciała ją ściągnąć. Zamigała mi też przed spaniem, że chciałaby jeszcze posłuchać muzyki. Więc poszłyśmy posłuchać piosenek z Akademii Pana Kleksa. Niby woła "am", ale to jej "am" nie zawsze jest skorelowane z potrzebą jedzenia, myślę, że wydaje czasem znane sobie dźwięki, żeby ćwiczyć krtań. Zamigane "jeść" jest bardziej wiarygodne.
Strasznie to miganie fajne, bo daje jej większą samodzielność, pozwala wyrazić wolę, potrzeby. Utwierdza też przekonaniu, że może się komunikować, że ktoś ją rozumie, przez co zwiększa poczucie bezpieczeństwa i komfortu.
Jadę więc tramwajem i uczę się z nowo zainstalowanej aplikacji, jak się pokazuje konia, krowę, ptaka i motyla. Szkoda, że tak późno, chociaż... może to nie tak źle, że wcześniej porzuciłam próby nauki. Może by mnie to frustrowało, że tak wolno idzie, a teraz Mania ma niezłe przyspieszenie. Więc nadrabiamy obie.
Maluchy bardzo chętnie naśladują dorosłych. Mania łapała swoją szczoteczkę do zębów i machała nią w buzi już jak miała jakieś 9 miesięcy. Wcześniej nie miała zębów i szczoteczki;) Za to jak myłam swoje zęby z nią na rękach, to wyrywała moją szczoteczkę i szturchała nią w mojej buzi, jak tylko mogła. W sumie najwcześniej chyba pojawił się pęd do walenia w klawiaturę komputerową i przeciągnie palcem po telefonie, jak u większości niemowląt wyrastających na cyberdzieci.
W wieku 13 miesięcy Marysia potrafi już:
- wycierać serwetką buzię,
- przekładać pranie z kosza do pralki i wyjmować je z pralki (a czasem mokre znowu wciskać do pralki),
- strzepywać pranie i podawać mi je,
- szurać mopem po podłodze (zazwyczaj podkrada mi go i zabiera do swojego pokoju na mycie, dzisiaj była o niego prawdziwa kłótnia, och, żeby te jej zamiłowania się utrzymały przez kolejne 20 lat;)),
-wycierać ręcznikiem papierowym podłogę,
- markować czesanie, niekoniecznie trafiając grzebieniem we włosy,
- wycierać serwetką buzię,
- przekładać pranie z kosza do pralki i wyjmować je z pralki (a czasem mokre znowu wciskać do pralki),
- strzepywać pranie i podawać mi je,
- szurać mopem po podłodze (zazwyczaj podkrada mi go i zabiera do swojego pokoju na mycie, dzisiaj była o niego prawdziwa kłótnia, och, żeby te jej zamiłowania się utrzymały przez kolejne 20 lat;)),
-wycierać ręcznikiem papierowym podłogę,
- markować czesanie, niekoniecznie trafiając grzebieniem we włosy,
- przykładać telefon lub domofon do ucha i wołać "baba",
- podawać gościom buty,
- podawać gościom buty,
- wyciągać naczynia ze zmywarki (z lekkim stresem z mojej strony, ale póki co bez strat),
- urywać papier toaletowy i podawać osobie w wc (to typ tropiciela, więc czasem mnie podgląda),
- prychać, kaszleć, ziewać, stękać przy wychodzeniu pod górę czy po schodach (to chyba od babci).
Subskrybuj:
Posty
(
Atom
)
