Przyjaciele

Ostatnio któraś z dziewczyn na naszym forum zapytała, czy inne mamy też tak mają, że po urodzeniu dziecka grono znajomych się mocno wykruszyło. Komentarze były generalnie twierdzące, ew. w niektórych przypadkach polepszyć się mogły relacje z dzieciatymi już znajomymi.

Pomyślałam wtedy sobie, że mam duże szczęście. Mimo że nikt z naszej paczki ze studiów nie ma dzieci, dalej jesteśmy zapraszani na imprezy czy na wyjścia do kina. Nadal wpada do nas grupka znajomych, nie bojąc się dziecka. Co więcej, moje najlepsze przyjaciółki poczuły się do roli "cioć" i starają się wpadać jak najczęściej, bo w końcu Marynia tak szybko rośnie. Jak na imprezę idziemy bez Maryni, na miejscu słyszymy zazwyczaj oburzone: "Ale jak to? Bez Mary???", a jak ją zabierzemy, to mój kręgosłup odpoczywa, bo kilka par rąk po nią sięga.

Dobrze, że jesteście :)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Pranie ;)

Nasze pranie ;)

A przy okazji dowcip:

Koleżanka singielka rozmawia ze swoją koleżanką będącą żoną i matką.
- Jutro będzie 30 stopni. Co zrobisz?
- Trzy prania zamiast jednego :p

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Licytujemy dla Zuzi

Fotografowie z całej Polski zrobili na Fejsbuku bardzo fajne wydarzenie, bo oddali po jednej sesji zdjęciowej do licytacji na rzecz chorej Zuzi. Niektórzy nawet tam, gdzie była zażarta walka podarowali sesje również dla drugiego, a nawet trzeciego miejsca. Mi udało się wylicytować trzy sesje w Warszawie. Jak się jest matką, to los takich dzieci nie jest obojętny. I przypomina sobie człowiek, żeby podziękował temu na górze, że ma zdrowe dziecko. Albo względnie zdrowe, bo przy takiej tragedii atopki czy alergie, to pikuś.

Jednej sesji w ogóle nikt nie licytował i przykro mi się zrobiło, że ktoś przekazał dar serca i ma przepaść. A darczyńca może na długo zrazić do takich akcji. Wbiłam więc kwotę o kilkanaście % wyższą niż cena wywoławcza i tak zostało. Na pewno nie wszyscy darczyńcy są świetnymi fotografami, więc może dlatego zabrakło popytu na ich usługi, ale przecież liczy się tu wyższy cel, a w sumie jest spora szansa, że chociaż ze 2-3 zdjęcia ładnie wyjdą.

Jedna sesja właśnie za nami. Pani ma studio w miejscu, przy którym Skarbka z Gór to jeszcze Praga ;) Ale chociaż Marynia wyspała się po drodze. Pani fotograf była taka sobie. Miała 2-3 stałe głównie różowe stylizacje i cały wieszak tiulowych sukienek (kazała nic nie brać ze sobą). Do tego niestety żadnych alternatyw. Jak do różowej tiulowej kiecki i różowego tła chciałam dostawić miętowe krzesło a nie różowe, to popatrzyła na mnie troszkę jak na debila.Więc ta sesja była mocno tiulowo-pinkowo-kwiatkowa. Za to Pani miała też kilka fajnych gadżetów, np. małe pianinko czy łóżeczko, które na pewno ubogacą zdjęcia.

Ale myślę, że kilka zdjęć wyjdzie ładnie. A jak nie, to jeszcze dwie sesje przed nami - będą  poprawki ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

Ufff

Już po egzaminie. 230 godzin wyłącznej nauki za mną. Ostatnie dni były bardzo intensywne. Taka jestem stęskniona za Marynią, że trzymam ją w ramionach i nadal tęsknię. 

Spacerujemy po warszawskiej Starówce. Balony są niesamowite. Całe pęki balonów. Mania krzyczy z radości i macha rękami. A jak wiatr zawieje je nisko nad nasze głowy, że można je dotknąć... pełnia szczęścia!

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1

#stałabym #chodziłabym #biegałabym

Marynia szaleje. Zasuwa bokiem w łóżeczku i przy kanapie. Na tę drugą chciałaby wyjść. Mimo delikatnych jeszcze kosteczek śródstopia, staje na samiutkich paluszkach i jedną nogę zadziera do góry. A kanapa nie chce się ugiąć i nadal sięga jej do pach. To wzbudza irytację. No jak to!? Chcę wyjść!!

Do tego na spacerach ogląda większe dzieci, głównie na placu zabaw, ale też te grające w piłkę na boisku. I normalnie wychodzi z siebie. Mam wrażenie, że nie może się nagłówkować, jak to jest, że one chodzą, a ona nie!

Niedawno, dosyć późno jak na jej postępy i możliwości, nauczyła się siadać z czworaków. I bardzo sprawnie i pięknie to robi. Ale nie to, żeby dużo czworakowała. Przecież trzeba stawać! Więc staje przy kanapie, zagłówku naszego łóżka albo w rogu łóżeczka, puszcza jedną rękę, odwraca się i puszcza drugą. Chwilę tak stoi oparta plecami, aż zjedzie na pupę. I od nowa. Jest nieutrudzona w próbach. W każdym razie fizycznie, bo psychicznie czasem kończy się przemęczeniem, irytacją i zmęczeniem.

Z tego wszystkiego wścieka się w dzień i budzi w nocy.

Jeszcze chwila. Jeszcze chwila i pobiegniesz ;)

Czytaj więcej

Share Tweet Pin It +1